Mag-log inคำสารภาพจากหญิงสาววัย 19 ปี: ของใหญ่ของพ่อบุญธรรมคือของขวัญบรรลุนิติภาวะที่ดีที่สุด “ชิงชิง พ่อแค่หยากจะเซอร์ไพรส์ลูกน่ะ” พ่อบุญธรรมเอ่ยขึ้น พลางกระชากกระโปรงของฉันอย่างบ้าคลั่ง...
view moreเขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างดูแคลน พร้อมกับส่งสัญญาณให้ฉันไปเอาเงินมาฉันอุ้มเสี่ยวอวี่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แกตกใจจนร้องไห้ไม่หยุด ฉันวางแกลงบนโซฟาแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องนอนเขาเดินตามหลังฉันเข้ามาติดๆ ในจังหวะที่ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาบัตรธนาคาร เขาก็พุ่งเข้าใส่แล้วกดตัวฉันลงบนเตียงอย่างบ้าคลั่ง“นังตัวดี! คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆ น่ะ? เงินฉันก็เอา ตัวแกฉันก็จะเอาด้วย!” เขาคำรามออกมาอย่างดุร้ายฉันพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่พละกำลังของเขามหาศาลเกินไปจนฉันไม่อาจหลุดพ้นเสียงร้องไห้ของเสี่ยวอวี่ดังก้องไปทั่วห้อง ฉันรู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน ผู้ชายสารเลวคนนี้ต้องทำถึงขนาดไหนถึงจะยอมปล่อยพวกเราไป?เขาบดเบียดร่างกายลงมาอย่างหนักหน่วง สองมือบีบเค้นนวดคลึงทรวงอกอวบอิ่มของฉันอย่างคุกคามฉันพยายามจะสลัดตัวออกไปให้ได้ แต่เขากลับยิ่งเพิ่มแรงกดทับเพื่อสยบฉันไว้“อย่ามาแตะนะ!” ฉันตะโกนต่อต้าน พยายามใช้ขาทั้งสองข้างถีบเขาออกไป แต่เขากลับแสดงสีหน้าเหมือนคนชนะที่ดูจะเพลิดเพลินกับการดิ้นรนของฉัน“สามีฉันกำลังจะกลับมาแล้ว เขา...”ฉันยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นมาว่า “แกคิดว่าฉันไม่ได้วางแผนม
เสียงของฉันสั่นเครือสะอึกสะอื้น “ถ้าแจ้งความ เรื่องนี้ต้องแดงจนรู้กันไปทั่วแน่ ฉันไม่อยากให้คนในหมู่บ้านรู้ แล้วก็ไม่อยากให้พวกเพื่อนๆ รู้เรื่องนี้ด้วย ไม่อย่างนั้น ฉัน...”ฉันจุกจนพูดไม่ออก การต่อสู้กันภายในใจและความหวาดกลัวทำให้ฉันไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีกแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อการกระทำของพ่อเลี้ยง แต่ฉันก็ยังคงหวาดกลัวว่าข่าวฉาวนี้จะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ทำลายทั้งชีวิตความเป็นอยู่ดั้งเดิมและอนาคตที่ควรจะมีฉันขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ห้าวก็รู้ว่าเขากำลังกลัดกลุ้มกับเรื่องนี้อยู่เช่นกันแต่ฉันไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ ทำเพียงเอ่ยออกมาอย่างนิ่งๆ “พวกเราไปกันเถอะ หนีไปจากที่นี่ ไปอยู่ที่อื่นกันเถอะนะ”ฉันไม่ต้องการถูกพ่อเลี้ยงฉุดรั้งให้ตกต่ำ และยิ่งไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายชื่อเสียงของฉันทันทีที่เทศกาลคริสต์มาสสิ้นสุดลง ฉันกับหลี่ห้าวก็ตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวตนใหม่ทั้งหมด ทั้งทำบัตรประชาชนใบใหม่และเปลี่ยนนามสกุลฉันตามหลี่ห้าวกลับไปยังบ้านเกิดของเขา พวกเราจัดงานแต่งงานกันอย่างเรียบง่าย ชีวิตหลังแต่งงานถึงจะราบเรียบ
พูดตามตรง ฉันเองก็ตั้งตารอวันนี้มานานมากแล้วฉันหน้าแดงก่ำ จ้องมองเขาปรนเปรอรูรักที่อ่อนไหวและว่างเปล่าของฉันตามใจชอบ สติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิดได้มลายหายไปจนหมดสิ้นในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของพ่อเลี้ยงก็แผดเสียงดังขึ้นทีแรกเขาไม่คิดจะรับสาย จดจ่ออยู่กับการเสพสุขบนร่างกายของฉันต่อไปทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า จนบรรยากาศอันเร่าร้อนเย้ายวนภายในห้องสลายหายไปจนสิ้นเขาขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มาดู ปลายสายดูเหมือนจะกำลังตื่นตระหนกมาก และเมื่อฟังจากเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นอาสองกับอาเล็กของฉันเองพ่อเลี้ยงพยายามข่มอารมณ์พูดตอบโต้ไปไม่กี่ประโยค แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเครียด เขาขยับตัววางฉันไว้ด้านข้างชั่วคราว แล้วเริ่มโต้เถียงกับคนในโทรศัพท์อย่างรุนแรง เขาพูดลอดไรฟันด้วยความแค้นเคืองว่า “หวังต้าจื้อ แกอย่าคิดว่าลำพังแค่เงินไม่กี่บาทของแกจะเลี้ยงดูลูกสาวฉันได้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันคอยประคบประหงมดูแลเธออย่างดี จนเลี้ยงให้เธอสวยใสไร้เดียงสาได้ขนาดนี้ ต่อให้พวกแกมีเงินก็ไม่มีโอกาสหรอก!”น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “หลายปีมานี้ฉันอยู
“จำได้ไหมตอนเด็กๆ พ่อชอบอุ้มลูกกินข้าวแบบนี้บ่อยๆ วันนี้ก็นั่งบนตักพ่อ กินข้าวเหมือนเมื่อก่อนนะ ตกลงไหม?”ฉันนั่งตะแคงอยู่บนตักของเขา ทรวงอกเบียดชิดใกล้กับใบหน้า ส่วนง่ามขาก็กดทับอยู่บนความปรารถนาที่ซ่อนเร้นของเขาพ่อเลี้ยงเอ่ยพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมา แล้วบรรจงป้อนเหล้าให้ฉันดื่มอย่างแผ่วเบากลิ่นเหล้ากระตุ้นโสตประสาทการรับรสของฉัน เหล้าอึกหนึ่งไหลลงคอไป ของเหลวที่ร้อนผ่าวไหลรินจากลำคอลงสู่เนินอก ทำให้ฉันเผลอตัวสั่นสะท้านออกมา“โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังดื่มเลอะเทอะอีกนะ... ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง”พ่อเลี้ยงโน้มตัวเข้ามา เขาแนบริมฝีปากลงบนกระดูกไหปลาร้าของฉัน ค่อยๆ ใช้ลิ้นเลียหยดเหล้าที่ไหลลงมาอย่างละเอียดลออ ความรู้สึกซ่านสยิวปนจั๊กจี้ทำให้ฉันต้องสั่นสะท้านอีกครั้งท่าทางของเขาช่างอ่อนโยน แต่ฉันสัมผัสได้ถึงพละกำลังจากร่างกายของเขาที่ดูเหมือนพยายามจะแยกเรียวขาของฉันให้ออกจากกัน “อุ๊ย... คุณพ่อคะ เบาหน่อยค่ะ เดี๋ยวหนูมีนัดต่อ ดื่มเยอะไม่ได้นะคะ”ฉันบิดส่ายเอวคอดกิ่ว พยายามจะดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอดอันอบอุ่น แต่ร่างกายกลับยิ่งเบียดแนบชิดกับเขามากขึ้นไปอีก ฉันได้แต่หวังว่าจะควบคุม