ย้อนกลับ

ข้าเป็นลูกสาวของบ่าวล้างเท้าในจวนตระกูลเสิ่น แต่กลับบังเอิญช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ ฮองเฮาที่ลือกันว่าเป็นเทพธิดากลับชาติมาเกิดได้สวมรอยแย่งความดีความชอบของข้าไป แล้วยังจับข้าไปขังไว้ในคุกใต้ดินล่างตำหนักบรรทม “แกมันก็เหมือนกับแม่ชั้นต่ำของแกนั่นแหละ เป็นนางจิ้งจอกแพศยา! คิดแต่จะยั่วยวนเจ้านายเพื่อปีนป่ายสู่ที่สูง แต่ช่างน่าเสียดาย ไก่ป่าก็เป็นได้แค่ไก่ป่า ชาตินี้ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ได้หรอก!” จนกระทั่งวันที่ข้าถูกนางจับยัดลงไปในถังใส่เศษอาหาร จวนเจียนจะลำสักขาดใจตาย สายฟ้าจำนวนหนึ่งผ่าลงมายังวังหลวง เกือบจะฆ่าฮ่องเต้ตาย ในที่สุดข้าก็เข้าใจ ฮองเฮาเป็นเพียงตัวปลอม ข้าต่างหากที่เป็นสตรีแห่งโชคชะตาของแคว้นอย่างแท้จริง หากข้าสิ้นชีพ คนทั้งหมดในแคว้นฉู่จะต้องตายไปพร้อมกัน

ฉันกับสามีแต่งงานมาเจ็ดปี ในที่สุดก็มีลูกคนแรกด้วยกัน สามีกลับสงสัยว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา ฉันจึงไปตรวจ DNA ภายใต้อารมณ์คุกรุ่น ทว่าระหว่างรอผลตรวจออก สามีก็มาปรากฏตัวตรงหน้าประตูบ้านแม่ของฉัน เขาถือรูปภาพบางอย่างมาด้วย กางเกงชั้นในของฉันดันไปโผล่อยู่ในบ้านของเพื่อนเขา “ผู้หญิงชั้นต่ำแบบเธอ กล้าสวมเขาให้ฉันเหรอ แถมยังจะให้ฉันเลี้ยงลูกชู้ให้อีก ไปตายซะ” เขาใช้แส้เก้าท่อนฟาดใส่แม่ที่เข้ามาปกป้องฉันจนหมดสติ ทำร้ายฉันจนแท้งลูก พอผลตรวจออกมา เขาก็ได้รู้ความจริง แล้วกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนขอเด็กที่แท้งไปแล้วคืน

สามีใหม่ของฉันต้องการจะฆ่าฉัน ณ เวลานี้ เขากำลังถือมีด แล้วเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆ บังคับให้เดินไปที่ระเบียงห้อง อาวุธแหลมคมทิ่มแทงทะลุทรวงอกของฉัน เขายื่นมือผลักฉันตกลงไปจากตึกชั้น 20 แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาของเขา เขาพูดว่า "ไม่เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีนะ คนรักที่สมบูรณ์แบบของผม"

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

ฉันมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าเฉิงซีถูกบังคับให้เข้าพิธีแต่งงานกับฉัน ทุกครั้งที่มีอะไรกันตอนกลางคืน เขายอมใช้มือช่วยฉัน ดีกว่าที่จะครอบครองฉันจริง ๆ ฉันเริ่มหมดกำลังใจลงเรื่อย ๆ และตั้งใจจะหย่า แต่คืนก่อนหน้าที่ฉันจะพรินต์หนังสือหย่า ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับกลุ่มเพื่อนสนิทที่ระเบียง “เพื่อน ไม่ได้อยากจุ้นจ้านนะ แต่นายก็ต้องการแทบตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่แตะต้องเธอเลยล่ะ ผู้หญิงเพอร์เฟกต์อยู่ข้าง ๆ ขนาดนี้ รสชาติมันต้องยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ” “ผู้หญิงทนถูกเมินไม่ได้หรอกนะ ถ้านายยังเอาแต่เก็บกดแบบนี้ ระวังสักวันเธอจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น ถึงตอนนั้นนายจะมานั่งเสียใจทีหลัง” ชายหนุ่มจิบวิสกี้เงียบ ๆ “แต่ผิวของเธอบอบบางขนาดนั้น เอวก็เล็กแถมยังเซนซิทีฟอีก ถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทำให้เธอตกใจกลัวขึ้นมาจะทำยังไง” “ผู้หญิงของฉัน ฉันก็ต้องทะนุถนอมสิ ถ้าเธอมีความต้องการ จะไปหาความสุขจากคนอื่นก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอยังยอมกลับบ้านของเรา ฉันก็ยินดีจะตามใจเธอตลอดไป” พอได้ยินคำพูดนี้ พวกเพื่อน ๆ ต่างก็พากันหัวเราะเยาะ “เลิกแกล้งทำตัวเป็นพ่อพระเถอะเพื่อน แน่จริงก็อย่าแอบไปเสิร์ชกูเกิลหาเรื่องพวกนั้นสิ” กลางดึกคืนนั้น ฉันแอบเปิดดูประวัติการเข้าเบราว์เซอร์ของเฉิงซี ทั้งหมดหนึ่งร้อยรายการล้วนตั้งคำถามเดียวกันหมด “ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่แอบชอบมานานหลายปี แต่ผมมีความต้องการทางเพศสูงมาก ต้องทำยังไงถึงจะทำให้เธอมีความสุข โดยที่ไม่ทิ้งแผลใจไว้ให้เธอครับ” ......

หลังกลับจากทริปที่ภูเขาอาลัยกับรูมเมต ฉันก็ได้รับข้อความเสียงจากแม่ "ลูกรัก บอกแม่หน่อยสิว่าลูกอยู่ที่ไหน แม่จะช่วยลูกออกมาให้ได้!" "ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะขึ้นเขาไปตามหาลูกเดี๋ยวนี้เลย" เดิมฉันนึกว่าแม่โดนมิจฉาชีพหลอก กำลังจะโทรกลับไปหา แต่พอหันกลับไป รูมเมตทั้งสามคนก็มองมาที่ฉันอย่างพร้อมเพียง จู่ๆ หัวหน้าหอก็โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย "แปลกจัง…" ขนฉันลุกไปหมด "อะไรแปลก?" เธอทำหน้าประหลาดใจ "เซี่ยอี้ แม่เธอส่งข้อความเสียงมาหาเธอเหรอ?" "ใช่ ทำไมเหรอ?" "แต่ว่า...แม่เธอไม่ได้เสียไปตอนทำการสำรวจภูเขาอาลัยเมื่อสามปีก่อนแล้วเหรอ?" …

คุณชายที่อยู่ในกลุ่มคนนั้นคือแฟนของฉันเอง แต่เพื่อทำให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหัวเราะ จึงได้ผลักฉันตกลงไปในทะเลตอนฉลองวันเกิดให้ฉันบนเรือยอร์ช แถมยังล้อเลียนฉันว่าเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีก แต่ฉันกลัวน้ำจริง ๆ สุดท้ายต้องเข้าห้องไอซียู และเขาก็เอาชนะใจเทพธิดาได้ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจับมือฉันและขอโทษ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณ! คุณเป็นใคร?” หมอสมองบอกว่าฉันได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และทำให้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา แต่เขาพูดอย่างบ้าคลั่งว่าเขาเป็นแฟนของฉัน ฉันทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกลับไป “แฟนของฉันคือโจวจี้หลิ่นต่างหาก!” ทุกคนต่างรู้ดี ว่าโจวจี้หลิ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

ต่างบอกว่าฉันอยู่กับเซี่ยสือมาห้าปี รักเขาจนหัวปักหัวปำ ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขาโยนกระเป๋าของฉันลงไปในน้ำอย่างไม่สนใจและพูดล้อเล่นว่า "ถ้าสวี่โยกล้ากระโดดลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้ผม ผมจะให้สถานะเธอ" เขาไม่คิดว่าฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ในขณะนั้นสายตาของเขาปรากฏความตื่นตระหนกที่หาได้ยากขึ้นมา จากนั้นฉันว่ายน้ำขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำ ต้นขาเต็มไปด้วยเลือด ในฝ่ามือกลับมีกำไลที่หักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน นั่นเป็นสิ่งที่เซี่ยสือมอบให้ฉัน...

ฉันเกิดใหม่ ย้อนกลับมาในวันก่อนพิธีแต่งงานของตัวเอง สิ่งแรกที่ฉันทำ? ฉันสลับคู่หมั้นกับน้องสาว ในชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับจูเลียน เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยีที่อ่อนโยนเกินไป เขารับนิสัยอารมณ์ร้อนของฉันไม่ได้ และฉันก็ทนความอ่อนแอของเขาไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตแต่งงานของพวกเราพังทลายภายในปีเดียว น้องสาวของฉัน หญิงสาวที่อ่อนหวานและขี้อาย ถูกจัดการให้แต่งงานกับโรบิน เคน หัวหน้ามาเฟียแห่งตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก เธอรับชีวิตที่โหดร้ายและวุ่นวายนั้นไม่ไหว ถูกอิซาเบลล่า หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นรักแรกของโรบิน กดขี่ทำร้ายจิตใจ จนในที่สุดเธอก็จมดิ่งลงสู่ห้วงโรคซึมเศร้าและจากไปตลอดกาล ดังนั้นเมื่อฉันได้กลับมา ฉันจึงตัดสินใจ ฉันจะเป็นคนที่แต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียคนนั้นเอง แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลังพิธีแต่งงาน หัวหน้ามาเฟียที่เย็นชาและไม่เคยแสดงอารมณ์จะกลายเป็นคนละคน ทุกคืนเขาจะอยู่บนตัวฉัน จูบฉันราวกับหมกมุ่นหลงใหล กระซิบกับริมฝีปากว่า "เด็กดี ฉันจะทำให้เธอรู้สึกดี แค่อีกครั้งนะ ที่รัก?"

จู่ ๆ ในงานศพของญาติก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามา ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดบอกว่าเป็นแฟนของสามีฉัน จะจัดการฉันที่เป็นเมียน้อยด้วยตัวเอง เพราะเห็นแก่งานศพของครอบครัว ฉันจึงไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย ได้แต่โน้มน้าวเธอให้รองานศพจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ เธอจะหาเรื่อง สั่งให้ทุกคนตัดชุดบนตัวของฉันหมด ญาติที่อยู่รอบ ๆ ตัวต่างเมินเฉย ได้แต่จ้องภาพนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันปรบมือและลุกขึ้นยืน ชี้แนะให้เธอไปยืนข้างโกศใส่กระดูก “โกศใส่กระดูกของแม่ใบนี้ก็เป็นใบที่แฟนเธอซื้อให้ เสียเงินไปตั้งห้าสิบล้านบาทแนะ！” เมียน้อยโกรธจนตัวสั่นอย่างที่เธอคิดไว้ จากนั้นก็กรีดร้องและเขวี้ยงโกศใส่กระดูกจนแตกกระจาย “พวกแกมันสารเลวหน้าไม่อาย ตายแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!” เธอไม่รู้ว่าคำว่า ‘แม่’ ที่ฉันพูดออกมาหมายถึงแม่ของสามี นั้นก็คือแม่สามีของฉัน ที่เธอกำลังอาละวาดอยู่คืองานศพแม่สามี และที่ทำลายไปก็คือโกศใส่กระดูกของแม่สามี