Novel & Cerita ย้อนกลับ

สวนกลับทันควัน "แล้วมึงมีธุระอะไร" อนาคินมองเพื่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้ววกกลับมาหยุดที่ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยหนวดเคราดูแปลกตา “มึงจะส่งลิลกลับไปอยู่ต่างประเทศเหรอ”

อาเฟิ่ง หากย้อนเวลากลับไปได้พลังชีวิตทุกหยาดหยดเขาจะถ่ายเทให้นางอย่างแน่นอน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มาร์วินกลับบ้านดึกทุกวัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยกลับบ้านผิดเวลา เขาจะกลับมาถึงบ้านหกโมงเย็นทุกวัน อย่างช้าก็ไม่เกินหนึ่งทุ่ม ณดาที่เห็นว่าสี่ทุ่มกว่าแล้วแต่คนตัวสูงยังไม่กลับก็มีความรู้สึกร้อนรุ่มในใจ เพื่อให้หายจากอาการที่เป็ นอยู่ตอนนี้จึงกดโทรหาเขาทันที

"พี่จะพิสูจน์มันเอง" "พิมพ์ไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ พิมพ์ไม่สามารถกลับไปอยู่กับพี่ได้ เราต่างคนต่างอยู่กันมานานแล้ว และขอให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไป เรากลับกันเถอะค่ะ พิมพ์อยากกลับไปหาตะวันแล้ว" "พิมพ์"

Σ(￣□￣;) นี้มันเด็กอนุบาลชัดๆทำไมย้อนกลับมาไกลขนาดนี้ละมันต้องย้อนกลับมาช่่วงวัยรุ่นสิมาเด็กน้อยขนาดนี้จะไปทำอะไรได้ ป้าทิพย์อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเป็นห่วง

คำพูดสะกิดใจ ลลนาถึงขั้นสะอึก “แล้วเป็นไปได้มั้ยที่จะมีคนย้อนชาติกลับมาได้เพราะแรงแค้น” เธอค่อนข้างมั่นใจว่าแพรเองก็กลับมาเช่นกัน

ยังไงเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว หน้าจอมือถือสว่างขึ้นมา ลูกชายใช้สมาร์ทวอทช์ส่งข้อความมา [แม่ พ่อจะกลับมาฉลองวันเกิดกับผมไหม? ฉันชะงักเล็กน้อย หันกลับไปมองทันที แต่เห็นกู้โม่เชินกำลังก้มหน้าคุยกับสวีชิงชิงอย่างสนิทสนม

หลี่ถงปียวเองก็ไม่อยากจะทนมองหน้าอดีตบุตรเขยคนชั่วนานไปกว่านี้เช่นกัน "ถูกต้องท่านพ่อกล่าวได้ไม่ผิดเจ้าค่ะ ในเมื่อมีอาหารมากมายให้เลือกกิน เหตุใดข้าต้องหวนกลับไปกินหญ้ากินฟางด้วยเล่า ติ้งอันโหวลงนามเถิดรั้งต่อไปใจของข้ามันก็ไม่อาจกลับไปรักท่านได้ดังเดิมอีกแล้ว"

“วันนี้รบกวนท่านมามากแล้ว ถ้าอย่างไร…ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน” "เจ้าจะกลับแล้วงั้นหรือ เหตุใดจึงรีบกลับนักเล่านี่ยังไม่ข้ามยามเว่ย (13.00 - 14.59 น.) เลยนะ หรือว่ายังมีธุระที่อื่นอีกงั้นหรือ"

ความทรงจำที่เคยเลือนหายไปตอนนี้ได้กลับคืนมา ไม่ว่าจะย้อนกลับมาหรือไม่ก็ไม่ต่างกันสักนิด สุดท้ายก็เจ็บปวดอยู่ดี ‘ทำไมคะ ?’ หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ‘ทำไมถึงต้องให้ฉันย้อนเวลากลับมา...’