คู่ขา

ตอนที่ 7

หลังจากเข้ามาอยู่ในรถแล้วตะวันก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร สายตาเศร้าๆของเธอเอาแต่ทอดมองออกไปข้างนอกกระจกรถ

“เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ธาราธรถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ ตัวเขาเองรู้สึกผิดไม่น้อยที่ไล่ให้เธอลงไปจากรถในขณะที่เป็นเวลาพลบค่ำและเส้นทางเปลี่ยวๆเช่นนี้

“เปล่าค่ะ” ตะวันตอบเพียงสั้นๆก่อนจะก้มหน้ามองมือที่ประสานกันบนตัก เธอยังกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ เธอนึกไปถึงแต่ภาพที่เกิดขึ้นวกไปวนมาอยู่ในหัว จนกระทั่งรถยนต์คันหรูของธาราธรได้ขับเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะสองทุ่มแล้ว

ตะวันเปิดประตูลงจากรถและรีบเดินปรี่เข้าไปในบ้าน ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนทันทีโดยไม่พูดไม่จาอะไร

“อ้าว มาแล้วหรอจ้ะตะวัน ทานข้าวมาหรือยัง?” ขิมถามขึ้นเมื่อเห็นตะวันเดินขึ้นมาบนชั้นบนด้วยท่าทางอันเร่งรีบ

“ตะวันทานมาจากบ้านยัยเจนแล้วค่ะพี่ขิม”

“แล้วนี่ทำไมตาบวมแดงแบบนี้ล่ะ ตะวันเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เอ่อ...ตะวันไม่ได้เป็นอะไรค่ะพี่ขิม เดินลงจากรถมาเมื่อกี้แมลงอะไรไม่รู้บินมาเข้าตา เดี๋ยวตะวันขอตัวไปล้างน้ำสะอาดออกก่อนนะคะ”

“อ่อ…จ้ะๆ” พูดเสร็จเด็กสาวก็รีบเดินเข้าห้องไปทันที ขิมได้แต่มองผู้เปรียบเสมือนน้องสาวตามหลัง ก่อนจะหันไปเจอเข้ากับพี่ชายที่กำลังเดินขึ้นมายังชั้นบนไล่เลี่ยกันกับทานตะวัน

“อ้าวพี่เขื่อน ทานข้าวรึยังคะ พวกเรารอพี่เขื่อนกับตะวันนานมากไม่เห็นมาถึงสักที ก็เลยทานกันก่อน”

“พี่ไม่ค่อยหิวน่ะ”

“จะลดหุ่นรึไงคะ แค่นี้ก็หล่อจนไม่รู้จะหล่อยังไงแล้วล่ะคะ” ขิมพูดแซวพี่ชายขึ้นอย่างทีเล่นทีจริง

“ลดหุ่นอะไรกันล่ะ คนไม่หิวก็คือไม่หิวนั่นแหละไปไป๊! ยืนขวางทางอยู่ได้!” เขาบอกปัดๆพร้อมกับ เดินผ่านผู้เป็นน้องสาวไปอย่างนึกรำคาญ

“อะไรของเขา” ขิมบ่นอุบอิบเบาๆก่อนจะรีบเดินลงไปข้างล่าง เพื่อไปยังห้องครัวหาผลไม้ทานเล่นก่อนนอน

~เช้าของวันใหม่~

ตะวันตื่นแต่เช้าเพื่อจะเตรียมตัวไปโรงเรียน อีกเพียงแค่สามเดือนเธอก็จะจบม.ปลายแล้ว เด็กสาวนั่งทานข้าวต้มกุ้งร้อนๆที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย

“วันนี้ทำไมสาวน้อยของแม่ถึงได้หน้าตาเศร้าหมองแบบนี้จ้ะ หรือว่ากับข้าวฝีมือแม่น้อมไม่อร่อย?”

คุณนายดินทร์ถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าขอทานตะวันไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

“เปล่าค่ะแม่ดา กับข้าวฝีมือป้าน้อมอร่อยที่สุดค่ะ ตะวันแค่อ่านหนังสือดึกไปหน่อย เลยรู้สึกเพลียๆค่ะ”

“อย่าหักโหมมากไปสิลูก เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาแม่เป็นห่วง” คุณนายดารินทร์พูดพลางเอามือลูบหัวเธอเบาๆอย่างห่วงใยและเอ็นดู

“ค่ะแม่ดา” เด็กสาวพูดตอบรับ ก่อนจะพลันสายตาเหลือบไปเห็นคนตัวโตที่กำลังเดินมา เธอจึงรีบขอตัวไปโรงเรียนด้วยความรีบร้อน

“เอ่อ...ตะวันต้องรีบไปแล้วค่ะแม่ดาเดี๋ยวจะสายซะก่อน หนูไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ!”

พูดเสร็จตะวันก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกทันทีด้วยความรีบร้อน เธอแค่ไม่ยากจะเจอหน้าของอีกคน เพราะเขาเคยเตือนว่าให้เธออยู่ให้ห่างๆจากเขาไว้ และเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันก็คงจะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากว่าเธออยู่ให้ห่างจากเขาตั้งแต่ทีแรก ตะวันกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาที่ลานจอดรถหน้าบ้าน และรีบขึ้นไปบนรถทันทีอย่างรีบร้อน ก่อนลุงวิรัตน์จะเข้ามานั่งประจำที่นั่งคนขับ และขับรถออกไปส่งเด็กสาวที่โรงเรียนทันที

“ยัยนั่นจะรีบไปไหนครับคุณแม่” เขื่อนถามผู้เป็นแม่ขึ้น เมื่อเห็นตะวันรีบเดินกึ่งวิ่งออกไปทันทีที่เห็นเขาเดินลงมา

“นั่นน่ะสิลูก จู่ๆก็วิ่งออกไปเลย ข้าวก็ยังไม่ทานไม่อิ่ม เฮ้อ!” คุณนายดารินทร์พูดขึ้นพร้อมกับส่ายหัวให้กับพฤติกรรมของลูกสาวต่างสายเลือดก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในครัว ทางด้านธาราธรเองก็พอจะรู้ว่าทานตะวันกำลังพยายามหลบหน้าหลบตาเขาอยู่

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ธาราธรก็เข้าไปคุมงานลูกน้องในไร่องุ่น ไร่ธาราธรมีองุ่นหลากหลายสายพันธุ์ไม่ว่าจะเป็นองุ่นแดงและองุ่นขาวที่ท่านธีระปลูกไว้เพื่อผลิตไวน์และส่งออกไปยังต่างประเทศ ไว้น์ที่ไร่ธาราธรผลิตนั้นมีทั้งรสชาติและคุณภาพที่ยอดเยี่ยม จนคว้ารางวัลในเวทีโลกมาแล้วมากมาย และตอนนี้ธาราธรก็สานงานในไร่ต่อจากผู้เป็นพ่อ เขาเดินตรวจดูคนงานในไร่ที่กำลังเก็บองุ่นซึ่งธาราธรจะให้คนงานเก็บเกี่ยวด้วยมือ เพราะการจะผลิตไวน์ให้ได้คุณภาพดีนั้น มักจะใช้การเก็บเกี่ยวด้วยมือมากกว่าใช้เครื่องจักรกล สำหรับการผลิตไวน์ที่มีคุณภาพสูงการคัดเลือกพวงองุ่นนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมาก

“เขื่อนข๋า”

หญิงสาวผู้มาใหม่พูดเรียกชื่อชายหนุ่มขึ้นมาด้วยเสียงหวานยานคางจนชวนขนหัวลุก ธาราธรเมื่อได้ยินเสียงเรียกก็รีบหันกลับไปมองทางเจ้าของต้นเสียงทันที ก่อนจะพบเข้ากับหญิงสาวลูกครึ่งที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“โซเฟีย…คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่แปลกใจ เมื่อเห็นคู่ขาของตัวเองในตอนที่อยู่ฝรั่งเศส แต่เธอกลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

“โซเฟียก็ตามเขื่อนมาน่ะสิ นี่ใจคอเขื่อนจะทิ้งให้โซเฟียอยู่ที่โน่นคนเดียวหรอคะ?!” หญิงสาวพูดขึ้นประกอบกับท่าทางที่ดูเหมือนน้อยอกน้อยใจ โซเฟียเป็นคู่ขาของธาราธรเมื่อตอนที่อยู่ฝรั่งเศส ทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง แต่สำหรับธาราธรเธอก็แค่คู่นอนแค่นั้น

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาเที่ยวเล่นก็ได้นะโซเฟีย”

“ทำไมเขื่อนพูดกับโซเฟียแบบนี้ล่ะคะ ทำอย่างกับเป็นคนอื่นคนไกล เราก็คนคุ้นเคยกันอยู่แล้วนะคะ”

หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อชายหนุ่มพูดเหมือนกับว่าไม่ได้มีเยื่อใยอะไรกับเธอเลย

“คุณก็รู้นะว่าเราสองคนอยู่ในสถานะอะไร เราทั้งสองฝ่ายก็แค่รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ต่างฝ่ายก็แค่ต่างสนองความใคร่ให้กัน…ก็แค่นั้น”

“ไม่รู้แหละ ไหนๆโซเฟียก็หอบสังขารมาถึงที่นี่แล้ว ยังไงโซเฟียก็จะพักที่นี่ และเขื่อนก็ต้องพาโซเฟียเที่ยวชมไร่อรุ่นของเขื่อนด้วย จะให้โซเฟียมาเสียเที่ยวได้ยังไงล่ะ”

หญิงสาวพูดขึ้นพลางทำหน้าง้ำหน้างอ มือเรียวเอื้อมไปเกาะแขนแข็งแรงของชายหนุ่มอย่างออดอ้อนออเซาะ เธออุตส่าห์เดินทางไกลข้ามน้ำข้ามทะเลถ่อมาถึงที่นี่แล้ว เธอจะไม่ยอมกลับไปมือเปล่าเด็ดขาด เพราะเธอตั้งเป้าเอาไว้แล้วว่า ตำแหน่งสะใภ้ของไร่ธาราธรแห่งนี้จะต้องเป็นของเธอเท่านั้น นอกจากชายหนุ่มตรงหน้านี้จะรวยและเป็นถึงเจ้าของไร่องุ่นที่ผลิตไวน์ส่งออกไปยังต่างประเทศด้วยแล้ว เรื่องบนเตียงหรือเซ็กซ์ที่เขามอบให้ ก็ทำให้เธอถึงอกถึงใจได้ดีมากเลยทีเดียว

“โซเฟียขอพักที่ไร่ของเขื่อนน๊า ไหนๆโซเฟียก็มาถึงที่นี่แล้ว โซเฟียก็อยากจะเที่ยวชมไร่องุ่นอันกว้างขวางแห่งนี้ของเขื่อนบ้าง นานๆจะได้มาสูดอากาศบริสุทธิ์แบบนี้”

“อืม เอาอย่างงั้นก็ได้ แล้วคุณจะอยู่ที่นี่กี่วันล่ะ”

ธาราธรถามขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้วหนาและหันไปมองหน้าโซเฟียเพื่อรอคำตอบจากหญิงสาว

“โซเฟียยังไม่ได้คิดเลยค่ะเขื่อน ขอเที่ยวให้อิ่มก่อนแล้วก็คงกลับค่ะ”

“อืม งั้นก็เอาของไปเก็บกันก่อนละกัน”

“ค่ะ”

ธาราธรให้คนงานเอากระเป๋าเดินทางของหญิงสาวไปเก็บที่บ้าน และพาเธอไปแนะนำให้พ่อกับแม่และน้องสาวของเขารู้จักโซเฟีย

“คุณพ่อคุณแม่ครับ นี่โซเฟียครับเธอเป็นเพื่อนเรียนที่เดียวกันกับผมเมื่อตอนอยู่ฝรั่งเศส ตอนนี้เธอมาเที่ยวที่ไทยครับ และก็ถือโอกาสมาเที่ยวที่ไร่ของเรา ผมเลยให้เธอมาพักที่นี่” ธาราธรพูดแนะนำขึ้น ก่อนหญิงสาวจะรีบยกมือไหว้สวัสดีผู้เป็นพ่อและแม่ของสามีในอนาคต

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่”

“ไหว้พระเถอะหนู” ท่านธีระพูดขึ้นและรับไหว้ตามมารยาท

“ใครเป็นแม่เธอไม่ทราบ ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้มีเธอเป็นลูกสาว” คุณนายดารินทร์พูดขึ้นก่อนจะรับไหว้อย่างไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไหร่นัก แค่เห็นหน้าหญิงสาวแขกผู้มาใหม่ คุณนายดาริทร์ก็รู้สึกไม่ค่อยจะถูกชะตากับผู้หญิงตรงหน้านี้ที่เอาแต่เกาะแขนของลูกชายอย่างกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ จนพลันทำเอารู้สึกหมั่นไส้เจ้าลูกชายที่พาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในไร่ และหญิงสาวที่มีนามว่าโซเฟียก็รู้ได้ทันทีว่าว่าที่แม่สามีในอนาคตไม่ค่อยจะกินเส้นกับเธอสักเท่าไหร่นัก

“และนี่ยัยขิม น้องสาวผมเอง” ธาราธรพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อเป็นการแนะนำน้องสาวตนเอง

“สวัสดีจ้ะน้องขิม ยินดีที่ได้รู้จักนะจ้ะ”

“เอ่อ ค่ะ พี่โซเฟีย”

เมื่อแนะนำให้ทุกคนรู้จักแล้ว ธาราธรก็ให้คนใช้ในบ้านไปจัดเตรียมห้องพักและเอากระเป๋าของหญิงสาวไปเก็บ ซึ่งเป็นห้องที่อยู่ติดกันกับห้องของทานตะวัน…..