อ้อนรักเมียแสนชังของบอส

ตอนที่ 1

ตอบแทน

“ลูกรู้ไหมว่าบ้านเราไม่เคยเงียบแบบนี้”

        มานพถามลูกชายทั้งที่เขาก็รู้อยู่แล้วว่า รัชชานนท์รู้ดีว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป บ้านระดับเศรษฐีอย่างเขาเคยมีผู้คนเข้าออกมากมาย ญาติพี่น้องต่างมาหาทักทายแต่สุดท้ายทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุกลายเป็นเพียงแค่ชายพิการแล้ว หมดเงินทองกับการรักษาไปมาก

        “ตอนที่พ่อฟื้นขึ้นมาและรู้ว่าตัวเองจะเดินไม่ได้ ตอนนั้นพ่อคิดไม่ออกเลยนะว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง  ลูกเองก็กำลังเรียนอยู่ต่างประเทศจะให้กลับมาตอนนั้นมันก็คงไม่คุ้มกัน ญาติพี่น้องพ่อพยายามติดต่อหลายคนแต่ก็ไม่มีใครคิดจะให้ความช่วยเหลือ จนวันนี้ลูกคงเห็นแล้วว่าตั้งแต่พ่อได้ชื่อว่าเป็นคนพิการมีใครที่คอยอยู่เคียงข้างพ่อตลอด”

        รัชชานนท์เดาได้ไม่ยากว่าพ่อของเขากำลังจะพูดถึงเรื่องอะไร ตั้งแต่เขาเรียนจบจากต่างประเทศพ่อก็พูดเรื่องนี้กับเขามาหลายครั้งแต่ครั้งนี้ดูจะจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

        “ผมรู้ครับว่าน้าบุญตามีพระคุณกับครอบครัวเรามากแต่เราก็ยังมีทางอื่นที่จะตอบแทนเขา”

        ชายหนุ่มเคยให้เหตุผลมากมายกับบิดาแต่มันก็ไม่ได้ผลครั้งนี้เขาจึงตัดสินใจที่จะพูดด้วยคำพูดที่ธรรมดาที่สุดเพราะไม่อยากให้คนเป็นพ่อต้องเสียใจ

        “พ่อไม่เถียงในข้อนั้นแต่สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่มีความสุขใดที่จะยิ่งใหญ่เท่ากับการได้รู้ว่าลูกของเรามีครอบครัวที่ดี”

        มานพจับมือลูกชายสิ่งนี้คงเป็นสิ่งเดียวและสิ่งสุดท้ายที่เขาจะขอ ตลอดเวลาที่เขาเป็นผู้ป่วยติดเตียงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ มาจนถึงตอนนี้ที่ยังพอนั่งและขยับร่างกายบางส่วนได้เขาไม่เคยขอร้องอะไรลูกชายเลย

        “แก้วแหวนเงินทองสารพัดที่พ่ออยากจะให้บุญตาแต่เธอก็ไม่เอาเพราะมันก็เป็นเพียงแค่ความสุขจอมปลอม มีเงินก็หมดเงินได้ ชีวิตของบุญตากับบัวบูชามีกันแค่สองคนแม่ลูกพ่อรู้ว่าถ้าบัวบูชาได้แต่งงานกับลูกมีชีวิตครอบครัวที่ดีบุญตาจะต้องมีความสุขที่สุดและมันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พ่ออยากจะขอร้องให้ลูกทำ เราพูดเรื่องนี้กันมาหลายรอบแล้วแต่ครั้งนี้พ่อจะพูดมันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วมันจะต้องเกิดขึ้นเลย”

        “ผมว่า….”

        รัชชานนท์พยายามจะหาเหตุผลมายืดเวลาให้ออกไปนานกว่านี้แต่เขาก็คิดไม่ออกว่าจะใช้เหตุผลอะไร

        “ตอนพ่อออกจากโรงพยาบาลแม้กระทั่งขับถ่ายยังทำไม่ได้บุญตามันก็ทำให้ทุกอย่างไม่เคยรังเกียจแล้วมันก็ไม่เคยพักผ่อนเวลาอะไรที่เกี่ยวกับพ่อสำคัญกับมันเสมอดังนั้นวันนี้ลูกก็ไม่ควรจะยืดเวลาอีกต่อไปแล้วทำเพื่อพ่อนะ”

        มานพสาธยายถึงสิ่งที่บุญตาทำกับเขามาตลอดตั้งแต่เขาเป็นเพียงแค่ชายพิการเพราะเวลานั้นลูกชายของเขาเรียนอยู่ต่างประเทศอาจจะยังไม่เข้าใจถึงความลำบากที่บุญตาต้องคอยดูแลเขา บัวบูชาก็ต้องคอยอยู่เคียงข้างมารดาทั้งช่วยเหลือเรื่องปรนนิบัติรับใช้คนพิการดูแลงานที่ไร่งานบ้านและอีกหลายสิ่งมากมายเพราะญาติพี่น้องที่เคยล้อมหน้าล้อมหลังก็กลับหายไปหมดจนมานพเคยคิดสั้นน้อยใจที่สุดท้ายพี่น้องที่เขาเคยคิดว่ารักกันมากกลับมองเขาเป็นคนที่ไม่มีค่าอะไร              ในวันที่เขานอนติดเตียงอยู่แบบนั้น

        “ผมยอมแต่งงานกับบัวบูชาก็ได้ครับแต่ผมมีข้อแม้บางอย่างหวังว่าคุณพ่อจะเข้าใจ”

        รัชชานนท์เมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถหาเหตุผลมาขัดความต้องการของบิดาได้ เขาจึงต้องการขอข้อตกลงบางอย่างเพื่ออย่างน้อยจะทำให้การแต่งงานระหว่างเขากับบัวบูชาไม่กระทบต่อชีวิตประจำวันของเขาที่ผ่านมา

        “เราจะจัดงานกันแค่เพียงผูกข้อไม้ข้อมือรู้กันเฉพาะคนในไร่ เธอจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวที่กรุงเทพฯเธอจะเป็นเมียผมที่ไร่เท่านั้น”

        มานพยอมตามข้อตกลงของลูกชายเพราะสำหรับเขาแค่รัชชานนท์ยอมแต่งงานกับบัวบูชารับเธอเป็นเมียมันก็ทำให้เขานอนตายตาหลับแล้ว สาวน้อยที่กตัญญูอย่างบัวบูชาควรจะได้สามีที่ดีแล้วเขาก็เชื่อมั่นว่าลูกชายของเขาเป็นคนที่ดีคนนึง

        “เรื่องนี้ลูกก็ไปคุยกับบัวบูชาเองจะดีกว่า สำหรับพ่อไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น ขอบคุณมากนะนนท์ที่ยอมทำเพื่อพ่อและสิ่งหนึ่งที่จะพ่ออยากให้ลูกจำเอาไว้คนที่อยู่ข้างเราเวลาที่เราสุขไม่ได้สำคัญเท่ากับเวลาทุกข์ใครกันที่อยู่ข้างเรา”

        มานพถึงแม้อาการของเขาจะดีขึ้นแต่ด้วยความชราทำให้เขารู้สึกกลัวความตายเหมือนทุกอย่างเริ่มเข้ามาใกล้ตัว ปีนี้เขาก็อายุใกล้ 70 แล้วป่วยติดเตียงมาหลายปีทำให้ร่างกายและสุขภาพชรามากกว่าอายุที่เป็นจริง เขาจึงอยากทำทุกอย่างให้สำเร็จตามที่ตัวเองตั้งเป้าหมายไว้เพราะอย่างน้อยเขาก็จะได้สบายใจว่าเขาได้ตอบแทนพระคุณบุญตาสาวรับใช้ในบ้านที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เขายังเป็นเพียงแค่วัยรุ่นก่อร่างสร้างตัวจนตอนนี้เขาร่ำรวยแต่ก็กลายเป็นเพียงแค่คนพิการ                  ทุกช่วงเวลาในชีวิตของเขามีบุญตาคอยอยู่เป็นเพื่อน เธอเป็นมากกว่าคนใช้ เธอเป็นเหมือนน้องสาวของเขาที่เขาคงนอนตายตามไม่หลับถ้ารู้ว่าบุญตายังคง ไม่สบายใจยังเป็นกังวลเรื่องของลูกสาวอยู่