บทที่ 10

หลินเฟิงยิ้ม “ผมก็ไม่ได้จีบเธอ จะอิจฉาผมทำไม”

“แม้ว่าจะพูดอย่างนี้ก็เถอะ แต่พี่หว่านเอ๋อมีคู่หมั้นอยู่แล้ว คุณสามารถรับประกันได้ไหมว่าเขาจะไม่คิดอะไรเกินเลย”

ฉินอิ๋งถอนหายใจ “คู่หมั้นของพี่หว่านเอ๋อเป็นนายน้อยของตระกูลหรงในเมืองหลวง”

“คนนี้ใจร้ายมาก ผู้ชายทั้งหมดที่เคยพยายามเข้าใกล้พี่หว่านเอ๋อ ไม่รู้ว่าตายยังไง”

ในฐานะที่เป็นบอดี้การ์ดของถังหว่าน ความลับเหล่านี้เธอก็รู้มาบ้าง

เธอก็ไม่หวังว่าอัจฉริยะศิลปะการต่อสู้อย่างหลินเฟิงจะตายในมือของตระกูลเย่

ไม่ว่ายังไงคนที่เก่งกว่าหลินเฟิงมีเยอะในเจียงโจว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณหรงที่เมื่องหลวง

ตัวฉันเองเตือนคุณด้วยความใจดี

“ฮึ่ม”

หลินเฟิงออกเสียงเย็นฮึ่ม ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก “ไม่มายั่วยุผมก็พอ”

“หากกล้ามายั่วยุผม มังกรแท้ๆก็เปลี่ยนกลายเป็นหนอนได้”

ฉินอิ๋งกลืนน้ําลาย น้ำเสียงนี้หยิ่งผยองมากจริงๆ

ก็ไม่รู้ว่าพอถึงตระกูลหรงมาจริงๆ เขายังคงหยิ่งผยองแบบนี้อยู่หรือเปล่า

แต่ว่าในเมื่อพูดเป็นแบบนี้แล้ว เธอไม่มีอะไรจะพูดอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ฮุ่ยหรานเพิ่งตื่นนอน ก็ได้รับข่าวของหวางเส้าหลง

“ฮุ่ยหราน ข่าวดีนะ คุณหญิงใหญ่ตระกูลถังเมื่อวานนี้หายดีแล้ว”

“คุณหญิงใหญ่ตระกูลถัง หายดีแล้วเหรอ”หลี่ฮุ่ยหรานตั้งใจฟังมาก

“ใช่ครับ ผมก็ไม่คิดว่าเห็ดหลินจือร้อยปีมีผลที่น่าอัศจรรย์อย่างนี้ด้วย”

หวางเส้าหลงหัวเราะ “ฮุ่ยหราน ตอนนี้คุณเป็นผู้ช่วยชีวิตของคุณหญิงใหญ่ตระกูลถังแล้วนะ”

หลี่ฮุ่ยหรานตื่นเต้นมาก มีบุญคุณของตระกูลถังนี้

หลี่ซื่อกรุ๊ปจะไม่ต้องกังวลอีก

เธอถอนหายใจยาวไปหลายครั้ง รีบสงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้นและพูดว่า “คุณหวาง ครั้งนี้ต้องขอบคุณมาก”

“ไม่ได้มีอะไรมากนัก”

หวางเส้าหลงแกล้งทําเป็นถ่อมตัว “นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำ”

“ใช่แล้วฮุ่ยหราน คืนนี้ตระกูลถังได้จัดงานเลี้ยงที่โรงแรมเทียนหัว คุณสามารถเตรียมตัวก่อน โครงการซีเฉิงต้องให้คุณแน่”

“หวังว่าจะเป็นอย่างที่คุณพูดค่ะ”

หลี่ฮุ่ยหรานวางสาย ควบคุมความตื่นเต้นไม่ได้ เกือบจะกระโดดขึ้นบนเตียง

เธอรู้ว่า วันที่โรงน์รุ่งพุ่งแรงของหลี่ซื่อกรุ๊ปมาถึงแล้ว

ในขณะเดียวกัน ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทที่ชั้นบนสุดของโรงแรมเทียนหัว

หลินเฟิงตื่นนอนตั้งแต่เช้า นั่งไขว่ห้าง ดำเนินชี่และฝึกกังฟู

“ตัง ๆ ๆ ๆ...”มีเสียงที่เคาะประตูดังขึ้น

เมื่อเขาเปิดประตู เห็นคนที่มาก็คือถังหว่าน สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนัง และท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์ขากว้าง

บวกกับรูปร่างสูงเธอ ฟาดมาก

ถังหว่านถอดแว่นกันแดดออกอย่างไม่สนใจ ยิ้มและพูดว่า “คุณหลินตื่นเช้าจัง”

“คุณก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ มีเรื่องอะไรเหรอที่มาหาผม”

“คืนนี้ตระกูลถังจะจัดงานเลี้ยงที่โรงแรมเทียนหัว ฉันคิดจะซื้อชุดทางการให้คุณ จะไม่สามารถให้คุณใส่ชุดกีฬาไปออกงานได้”

“งานเลี้ยงผมไม่ไป”

หลินเฟิงกำลังจะปิดประตู ถังหว่านก็รีบดึงลูกบิดประตูไว้

“อย่านะ คุณหลิน งานเลี้ยงครั้งนี้ฉันไม่ได้เป็นคนที่ชวนคุณ แต่เป็นคุณพ่อ”

“ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นคนช่วยชีวิตของฉัน อย่างน้อยก็ต้องไปโผล่หน้าสักหน่อยเถอะ”

หลินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้เขาไม่ยอมเข้าร่วมงานเลี้ยงทางสังคมที่ไร้ความหมายแบบนี้

แต่ในเมื่อเป็นคุณปู่ถังชวนไป ตัวเองก็ปฏิเสธยาก

เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นแบบนี้ไปด้วยกันเถอะ”

เขาทั้งสองคนมาถึงที่จอดรถ ถังหว่านเปิดประตูรถให้เขาด้วยตัวเอง

หลินเฟิงกำลังจะขึ้นรถ แต่ก็ต้องหยุดลง

มีคนสามคนเดินมาอย่างเร็วจากระยะไกล

“เกิดอะไรขึ้น”ถังหว่านเห็นเขาหยุดไปนานก็เลยถามอย่างไม่เข้าใจ

“มีคนมาหาเรื่องเราแล้ว”

ถังหว่านตอนนี้ก็เห็นคนสามคนที่อยู่ระยะไกลนั้น

ขมวดคิ้วทันที ยังคิดว่าเป็นศัตรูของตัวเอง

ชายหัวโล้นคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ และจ้องมองหลินเฟิงด้วยความโกรธ “คุณก็คือหลินเฟิงเหรอ”

“ถูกต้องครับ ผมคือหลินเฟิง”

หลินเฟิงพูดอย่างสงบ

ถังหว่านตะโกนด้วยความโกรธ “พวกคุณเป็นใครรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน”

ชายหัวโล้นได้ยินก็อึ้งสักพัก จ้องมองขึ้นๆลงๆตามร่างกายของถังหว่าน “ไม่คิดว่าคุณจะสวยขนาดนี้นะ”

“คนสวย เด็กคนนี้เดี๋ยวก็จะเป็นคนพิการแล้ว คุณอยู่กับผมเหลยเปียวจะดีกว่านะ รับประกันได้ว่าคุณจะใช้ชีวิตได้ดีกว่านี้มาก”

ถังหว่านไม่โกรธแต่หัวเราะ หันหน้าไปมองที่หลินเฟิง แล้วมองดูพวกเขาทั้งสามคน

“พวกแกอยากจะลงมือกับหลินเฟิงเหรอ”

“พี่ใหญ่ ไอผู้หญิงคนนี้ดูถูกเรานะ”ลูกน้องที่อยู่ข้างๆพูดเสริม

เหลยเปียวหรี่ตาคู่หนึ่งท่าทางเหมือนหนู “อย่าทําร้ายผู้หญิงคนนี้ เดี๋ยวเธอก็จะรู้ความสามารถของเราเอง”

“ฮ่าๆๆ....”ลูกน้องทั้งสองหัวเราะไม่หยุด

ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่มีความสุขนะ

คบกับพี่เหลย ย่อมได้จิบน้ำซุปแน่นอน

หลินเฟิงพูดอย่างช้าๆว่า “ใครสั่งให้พวกคุณมา”

“พูดออกมา เดี๋ยวผมจะลงมือให้เบาหน่อย”

“ไอเหี้ย ตอแหล จัดการมัน”

เหลยเปียวตะโกนด้วยความโกรธ สามต่อหนึ่ง ผมมีข้อได้เปรียบ

ลูกน้องทั้งสองได้ยินก็พุ่งขึ้นไป

ถังหว่านถอยไปข้างหลัง

ทันใดนั้น เธอได้รู้สึกเพียงว่ามีลมพายุพัดมาจากข้างหลังอย่างแรง

ร่างกายของหลินเฟิงพุ่งออกไปโดยเร็วเหมือนสายฟ้า

“พาง ๆ”

เสียงอึดอัดดังขึ้นสองครั้ง

ลูกน้องทั้งสองกรีดร้องอย่างน่าสังเวช และกระเด็นออกไปทันทีเหมือนกับว่าวที่ขาดสาย

“ไอเหี้ย”

เหลยเปียวถือไม้เบสบอลในมือ กำลังพุ่งไปหาเขา

ก็ต้องตกตะลึง

“ไอเด็กคนนี้เป็นใคร”

เมื่อกี้เขาไม่สามารถเห็นการกระทำของหลินเฟิงได้ชัดเจนเลย

รู้สึกเพียงเงาๆหนึ่ง และลูกน้องของตัวเองก็กระเด็นออกไปทันที

วิ่ง

นี่คือความคิดอย่างเดียวของเหลยเปียว

ตัวเองโชคร้ายจริงๆ คาดไม่ถึงว่าจะต้องมารับมือกับธุรกิจอย่างนี้

เขากำลังหันหลังกลับ หลินเฟิงก็ขวางทางของเขาไว้

ใช้มือบีบคอเขาทันทีเหมือนคีมเหล็ก

“อูๆๆ...”

หน้าเหลยเปียวเปลี่ยนเป็นสีม่วง หายใจออกเยอะกว่าหายใจเข้า

“พี่ใหญ่....ขอ ขอไว้ชีวิตผม”

หลินเฟิงสีหน้าเย็นชา “ผมถามคุณครั้งสุดท้าย ว่าใครส่งคุณมา”

เมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตของเขา เหลยเปียวเหงื่อตกอย่างไม่หยุด ความหนาวเย็นที่เสียดแทงกระดูกพุ่งตรงไปที่สมองจากด้านหลัง

เขามีความรู้สึกว่าหากตัวเขาไม่พูดความจริง เขาก็จะโดนฆ่าแน่ๆ

และนี่ไม่ได้ล้อเล่นแน่นอน

“หลี่...หลี่เหวินเชา หลี่เหวินเชาให้ผมมา”

“เขาให้ผมทำมือข้างหนึ่งของคุณให้พิการ”

“พี่ใหญ่ ที่ผมพูดทั้งหมดเป็นความจริง ผมก็เป็นนักเลงตัวเล็กๆคนหนึ่ง รับจ้างจากคนอื่น ขอไว้ชีวิตผมครั้งนี้เถอะ”

หลินเฟิงหายใจเข้าลึกๆ

ตัวเขาเองกับหลี่เหวินเชาไม่ได้มีความแค้นใดๆ

ก็เพราะว่าตัวเขาเคยไปเตะเขาครั้งหนึ่ง แล้วเขาก็อยากทำมือข้างหนึ่งของเขาให้พิการเลยงั้นเหรอ

“ผมสามารถไว้ชีวิตคุณได้”

“ไปทำมือข้างหนึ่งของหลี่เหวินเชาให้พิการ”

เหลยเปียวเห็นหลินเฟิงรับปากไว้ชีวิตตัวเองก็รีบพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง “ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา”

“ผมสัญญาว่าจะทําได้แน่”

หลินเฟิงพูดข้างหูเขาว่า “ถ้าครั้งหน้าเมื่อผมเจอกันหลี่เหวินเชา แล้วเขาไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ผมจะหักคอคุณ”

เหลยเปียวใจสั่นและรับปากว่า “พี่ใหญ่ ผมสัญญาว่าจะทําได้แน่”

“ไสหัวไป”หลินเฟิงเตะเขา

เหลยเปียวก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อ รีบหนีออกจากที่จอดรถโดยเร็ว

ถังหว่านที่อยู่ในเหตุการณ์ จ้อมมองหลินเฟิงอยู่ตลอด

เมื่อก่อนที่หลินเฟิงต่อสู้กับฉินอิ๋งนั้นก็แค่เป็นการปรึกษาหารือกัน วันนี้เธอถึงรู้ความสามารถที่แท้จริงของหลินเฟิง

แม้ตัวเองที่อยู่ในช่วงระดับจุดสูงสุดก็ไม่มีความสามารถแบบนี้

ตัวตนของเด็กคนนี้ตกลงเป็นอะไรกันแน่