บทที่ 21

เธอเองก็ไม่อยากกลายเป็นผู้หญิงเลวและยิ่งไม่อยากให้ฉือเย่าต้องเจ็บปวด

แต่เธอไม่มีทางเลือก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถแล่นเข้าสู่เขตชานเมืองและจอดที่ลานจอดรถซึ่งอยู่ห่างจากห้องเช่าของเธอไปเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ” สวี่หว่านหนิงไม่รู้ว่าเขาจอดตรงนี้ทำไม แต่เธอก็เอ่ยขอบคุณ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

สวี่หว่านหนิงเพิ่งเดินออกจากลานจอดรถก็พบว่าฉือเย่าเดินตามมาด้วย เธอเลยหันกลับไปอย่างสงสัย “คุณจะทำอะไร?”

ฉือเย่าเก็บโทรศัพท์กับกุญแจรถใส่กระเป๋ากางเกง “ขึ้นห้องคุณ ไปเอาร่มของผมคืน”

สวี่หว่านหนิงตอบอย่างนิ่งสงบ “พรุ่งนี้ฉันจะเรียกแมสเซนเจอร์ให้ไปส่งให้ถึงบ้านคุณ”

“มาถึงนี่แล้ว ผมขึ้นไปเอาเองก็ได้”

“มันดึกมากแล้ว ฉันไม่สะดวกค่ะ”

แสงไฟถนนสีเหลืองอุ่นส่องลงบนร่างของทั้งสอง เกิดเป็นวงแสงจาง ๆ โดยที่รอบข้างเงียบสงัด

ฉือเย่านิ่งเงียบ พลางจ้องมองดวงตาของสวี่หว่านหนิงอย่างลึกซึ้ง ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดเจือปนและสะอาดบริสุทธิ์ แต่กลับเย็นชาอย่างไร้ความปรานี

ครู่หนึ่ง เขาถอนใจอย่างจนใจ “ตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว ผมขับรถง่วงมาก ถ้าขับกลับไปอาจเกิดอุบัติเหตุ
ขอขึ้นไปดื่มกาแฟที่ห้องคุณสักแก้ว ให้หายง่วงก่อนได้ไ