หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก

สี่ปีที่คบกับฉือเย่า คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของสวี่หว่านหนิง

หลังจากเลิกรากันไป…

สวี่หว่านหนิงร้องไห้มานานถึงห้าปี

แม้จะไม่ได้ร้องไห้ทุกวัน แต่เพียงแค่คิดถึงฉือเย่า ในใจก็เหมือนมีฝนโปรยลงมา รู้สึกชื้นแฉะ อึดอัด และดวงตาก็พลอยเปียกปอนไปด้วย

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตนี้จะได้พบเขาอีก

จนกระทั่งในงานเลี้ยงของไป๋ซวี่

ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัวที่อึกทึกครึกครื้น สายตาก็หยุดลงอย่างแม่นยำบนใบหน้าด้านข้างที่คุ้นเคย

วินาทีนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับฟ้าผ่า มันกระหน่ำใส่จนเธอตั้งตัวไม่ทัน คลื่นอารมณ์ถาโถมเข้ามาในใจราวกับสึนามิ

เสียงรอบข้างแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงัน สีสันเลือนหาย

ในสายตาคู่นี้…มีเพียงฉือเย่า

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำ รูปร่างสูงโปร่งดูแข็งแรง บุคลิกสง่างามและสูงศักดิ์ แฝงด้วยความเย็นชาจาง ๆ ใบหน้าด้านข้างของเขานั้นคมคาย หล่อเหลาจนยากจะละสายตา

เขากำลังก้มมองโทรศัพท์ในมือ

ความทรงจำทับซ้อนขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยพลัง ความอบอุ่น แสงแดด และรอยยิ้มคนนั้น ราวกับว่าเพิ่งจะโอบกอดเธอเมื่อวาน และก้มหน้ามาออดอ้อนเสียงอ่อน “หนิงหนิง จูบฉันหน่อย”

แต่มันไม่ใช่เรื่องของเมื่อวานแล้ว มันคือห้าปีที่แล้ว

ราวกับผ่านไปอีกภพหนึ่ง…

ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย ความปวดร้าวขมขื่นลามไปทั่ว ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าจะเผชิญหน้าเขาอีก เธออยากจะหนีไปให้พ้น...

เธอลังเล สับสน แล้วกำลังจะหันหลังจะเดินออกไป

“สวี่หว่านหนิง…” ไป๋ซวี่เรียกเธอเสียงดังขึ้น “เพิ่งเข้ามาเอง จะไปไหนล่ะ ? ”

ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก มือที่จับลูกบิดประตูอยู่ถึงกับแข็งค้างไป

ในห้องนั้น แทบทุกสายตาหันมามองเธอ

มีเพียงฉือเย่าคนเดียว ที่หยุดนิ้วโป้งที่กำลังเลื่อนหน้าจอมือถือลงกะทันหัน แล้วนิ่งไป ไม่ขยับอีกเลย

สวี่หว่านหนิงสูดลมหายใจลึก พลางรู้สึกแน่นในทรวงอก ราวกับจะหายใจไม่ออก

การได้พบรักแรกอีกครั้ง ช่างน่าอึดอัดและกระอักกระอ่วน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเลิกรากัน พวกเขาจบกันอย่างเลวร้ายเหลือเกิน

“เข้ามาสิ ฮุ่ยฮุ่ยกำลังจะมาถึงแล้ว” ไป๋ซวี่เร่ง

เสิ่นฮุ่ยคือเพื่อนสมัยเด็กและเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ เมื่อเดือนก่อน เสิ่นฮุ่ยไปดูตัว และรักไป๋ซวี่เข้าอย่างจังตั้งแต่แรกเจอ ก่อนจะตกลงคบหากันอย่างรวดเร็ว

ความรักที่ร้อนแรงทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจกำหนดวันแต่งงานขึ้นในช่วงกลางเดือนหน้า

งานเลี้ยงวันนี้ เป็นการนัดเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายมาพบกัน ทำความคุ้นเคยกันล่วงหน้า และพูดคุยเรื่องการแสดงในงานแต่ง

ตามความคิดของเสิ่นฮุ่ย อยากให้กลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นเต้น ส่วนบ่าวสาวก็ร้องเพลงรักบนเวที

ถ้าไม่สนิทกันถึงขั้นสุดจริง ๆ คงไม่มีใครยอมขึ้นไปทำเรื่องน่าเขินอายแบบนั้น

สวี่หว่านหนิงเตรียมใจอยู่นาน ก่อนจะหันกลับไป

ไป๋ซวี่เดินมารับ พลางวางมือไว้ด้านหลังเธอแต่ไม่แตะต้อง และรักษาระยะห่างอย่างสุภาพ อีกมือหนึ่งทำท่าเชื้อเชิญ พาเธอไปนั่งฝั่งผู้หญิง

ทันทีที่นั่งลง เธอก็เห็นว่าข้างฉือเย่ามีผู้หญิงที่ดูสวยสง่าคนหนึ่งนั่งอยู่

ซูเยว่เยว่ เพื่อนสมัยเด็กของเขา

ตอนที่เธอคบกับฉือเย่า ซูเยว่เยว่ก็ไม่เคยเป็นมิตรกับเธอเลย

และตอนนี้ สายตาของซูเยว่เยว่นั้นยิ่งไม่ปิดบังความรังเกียจที่มีต่อเธอ “เดี๋ยวนะ…พี่ซวี่ จะเอาขยะที่ไหนมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวก็ได้งั้นเหรอ ? ”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกตะลึง

ไป๋ซวี่เองก็อึ้งไปเช่นกัน

นี่เป็นงานรวมเพื่อน ไม่เคยเห็นใครพูดแรงและน่าเกลียดขนาดนี้มาก่อน

ทุกสายตาหันไปมองซูเยว่เยว่

สวี่หว่านหนิงรู้ดีว่าซูเยว่เยว่กำลังด่าใคร หัวใจเหมือนถูกบีบแน่น จนเกิดความอับอาย เธอจึงเงยหน้ามองไปทางฉือเย่า

ฉือเย่าก้มหน้า แสดงท่าทีเหมือนไม่เกี่ยวข้อง ราวกับเรื่องนี้ไม่ใช่ธุระอะไรของเขา พลางจ้องมองโทรศัพท์นิ่ง ๆ

ใบหน้าคมเข้มเย็นชานั้น เมื่ออยู่ภายใต้แสงไฟสีขาว มันทำให้เกิดเงาบาง ๆ บนเส้นผมสั้นนั้น ทั้งร่างแผ่รัศมีห่างเหิน ชนิดที่ว่าคนแปลกหน้าไม่ควรเข้าใกล้

มีผู้หญิงคนหนึ่งไม่พอใจ “เธอหมายถึงใครกัน ? ”

ซูเยว่เยว่เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง “ฉันหมายถึงใคร สวี่หว่านหนิงน่าจะรู้ดี”

สายตาทุกคู่หันกลับมาที่สวี่หว่านหนิงอีกครั้ง

สวี่หว่านหนิงเป็นผู้หญิงที่สวยอย่างไม่โอ้อวด ราวกับดอกกระดิ่งหายากในหุบเขาลึก ผมยาวสีดำขลับถูกรวบไว้ด้านหลัง บุคลิกดูสะอาดบริสุทธิ์ แม้จะเป็นทนายด้านการกุศล แต่กลับดูอ่อนโยน เรียบง่าย ให้ความรู้สึกสงบ ไม่แก่งแย่งชิงดีกับใคร

แต่คนที่รู้จักเธอดี ต่างรู้ว่า นิสัยจริงของเธอแตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ทุกคนเริ่มอยากรู้ว่าพวกเธอมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ถึงได้เจอกันปุ๊บก็ด่าสวี่หว่านหนิงว่าเป็นขยะแบบนั้น

พอถูกด่าว่าเป็นขยะ เธอควรโกรธ และควรโต้กลับ

แต่เธอรู้ดีว่า ซูเยว่เยว่กำลังพูดแทนฉือเย่า

และก็…ไม่ได้ด่าผิดนัก

เมื่อเทียบกับฉือเย่าแล้ว เธอก็เป็นเพียงขยะจริง ๆ

ไป๋ซวี่ทำหน้าอึดอัด “ที่แท้ก็รู้จักกันมาก่อนนี่เอง สวี่หว่านหนิงเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของภรรยาผม ไว้หน้าผมสักนิดเถอะ เรื่องเก่า ๆ ที่มี วันนี้ดื่มสามแก้ว เพื่อลบความแค้น จับมือคืนดีกันได้ไหม ? ”

ซูเยว่เยว่หัวเราะเยาะ “ฉันไม่ได้มีเรื่องกับเธอ และก็ไม่รู้จักผู้หญิงเลว ๆ แบบนี้ด้วย คนที่มีเรื่องกับเธอคือพี่เย่า ถามพี่เย่าดูสิว่าจะยอมลบรอยแค้นนี้ไหม”

ผู้หญิงเลวงั้นเหรอ ?

ความสัมพันธ์ยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก ไป๋ซวี่หน้าแข็งทื่อ ก่อนจะยิ้มฝืน ๆ แล้วถาม “ฉือเย่า นายรู้จักสวี่หว่านหนิงงั้นเหรอ ? ”

อันที่จริงเขาอยากถามมากกว่านั้น ว่านายเคยโดนเธอทำเรื่องเลว ๆ ใส่งั้นเหรอ

สวี่หว่านหนิงกำหมัดไว้ใต้โต๊ะ แน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ไม่กี่วินาทีที่รอฉือเย่าเอ่ยปาก สถานการณ์นั้นตึงเครียดยิ่งกว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก

ราวกับอากาศเบาบางลง ความกดดันที่มองไม่เห็นนั้นกดทับเข้ามา

เมื่อถูกเอ่ยชื่อถึง ไฟก็ลามมาถึงตัวฉือเย่า เขาหลบไม่พ้นอีกต่อไป

เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะเชยตาขึ้นมองสวี่หว่านหนิง

ดวงตาสีดำสนิทเย็นยะเยือกราวกับน้ำค้างเดือนสิบสอง แววตาคมกริบ เต็มไปด้วยความห่างเหินที่อ่านไม่ออก

“ไม่รู้จัก” เสียงของเขานั้นทุ้มต่ำ ไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ

เพียงคำว่า ‘ไม่รู้จัก’ คำเดียว ทำให้หัวใจของสวี่หว่านหนิงราวกับถูกของหนักกระแทกอย่างแรง เจ็บจนสั่นไหว พลางถูกความว่างเปล่ากลืนกิน

เมื่อสบตากับเขา เบ้าตาของเธอร้อนผ่าว เพราะอยากร้องไห้จนแทบกลั้นไม่อยู่ เธอกดอารมณ์นั้นไว้ กำหมัดแน่นจนสั่น แล้วรีบก้มหน้าลง

มันทรมานเกินไป จนเธออยากจะออกจากตรงนี้

บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที ทุกคนล้วนเป็นผู้ใหญ่ เพียงได้เห็นสีหน้าและอารมณ์ก็พอจะเดาเรื่องราวได้บ้าง

ไป๋ซวี่รีบคลี่คลายสถานการณ์ทันที “วันนี้ที่เรียกเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวมารวมกัน ก็เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักกันดีขึ้น และอยู่ร่วมกันอย่างราบรื่นนะ เพื่อให้สนิทกันเร็วขึ้น ก่อนเริ่มกินข้าว เรามาเล่นเกมกันหน่อยดีกว่า”

เกมที่ทำให้คนหนุ่มสาวสนิทกันเร็วที่สุด และสร้างบรรยากาศได้ดี คงหนีไม่พ้น เกมพูดความจริงหรือรับคำท้า

“ผมเริ่มก่อนแล้วกัน…” ไป๋ซวี่หยิบขวดเหล้า วางไว้กลางโต๊ะกลม แล้วหมุนสุดแรง

นอกจากสวี่หว่านหนิง แทบทุกคนต่างหวังให้ขวดชี้ไปที่ฉือเย่า

เมื่อขวดค่อย ๆ หยุดลง เสียงเฮก็ดังขึ้นอย่างสมใจ “ฉือเย่า! อยากพูดความจริงหรือรับคำท้า”

ฉือเย่ามีสีหน้าสงบ เขาไม่อยากเปิดเผยความในใจต่อหน้าคนอื่น “รับคำท้า”

ไป๋ซวี่หยิบกระดาษออกมา อ่านแล้วถึงกับตกใจ “ใช้กระดาษทิชชู่คั่น แล้วจูบผู้หญิงหนึ่งคนในที่นี้ เป็นเวลาสองนาที”

คิ้วของฉือเย่าขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหล่อเหลาดูหม่นหมองลง

มือของสวี่หว่านหนิงที่วางบนต้นขาค่อย ๆ กำกางเกงแน่น กระดูกนิ้วออกแรงไม่หยุด ความปวดร้าวเอ่อท่วมอก

เธอรู้สึกว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่ยังนั่งอยู่ที่นี่ แล้วแบกรับความทรมานไม่รู้จบ ความคิดที่อยากจากไปนั้นพุ่งถึงขีดสุด

ซูเยว่เยว่หยิบทิชชู่ขึ้นมา พลางยิ้มอย่างสดใส “พวกเธอหมดสิทธิ์แล้ว พี่เย่าต้องจูบฉันแน่นอน”

พูดจบ เธอก็แนบทิชชู่ไว้ที่ริมฝีปาก พลางเอียงกายเข้าหาฉือเย่า