บทที่ 9

นอกหน้าต่างมืดสนิท ลมพายุคำรามกระหน่ำ

สวี่หว่านหนิงเดินไปดึงผ้าม่านปิดลง

เธอกลับมาที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเปิดออกดู

ข้างในมีเสื้อผ้าอยู่จริง แต่มีไม่มาก มีเพียงชุดราตรีราคาแพงสองชุด และชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวนวลหนึ่งตัว

ไม่มีเสื้อผ้าอื่นอีก และยิ่งไม่ต้องพูดถึงชุดชั้นในใหม่ ๆ

เธอหยิบชุดนอนออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ในตู้ใต้อ่างล้างหน้า มีอุปกรณ์อาบน้ำและผ้าเช็ดตัวแบบใช้แล้วทิ้ง

พอเธออาบน้ำเสร็จ เป่าผมให้แห้งแล้วค่อยเดินออกจากห้อง ตอนนี้เป็นเวลา สองทุ่มครึ่งแล้ว

ปกติเธอแทบไม่เคยกินข้าวตรงเวลา จนเป็นโรคกระเพาะ ถ้าเกิดหิวเกินไป มักจะปวดท้องทันที

วันนี้เธอยังไม่ได้กินมื้อเย็น กรดในกระเพาะเริ่มกัดเยื่อบุเลยรู้สึกเจ็บจาง ๆ อย่างทรมาน

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หัวใจสวี่หว่านหนิงสะดุ้งวูบ ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน บนตัวมีเพียงชุดนอนสายเดี่ยวบางเบาและดูเย้ายวน

“มีอะไรหรือคะ?” เธอไม่กล้าเปิดประตู จึงเดินไปถามอยู่หลังบานประตู

“ผมทำอาหารเยอะไป กินไม่หมด คุณจะกินสักหน่อยไหม”

เสียงของฉือเย่าดังมาอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ

สวี่หว่านหนิงงงเล็กน้อย

เธอจำได้ชัด ว่าตอนอย