로그인เธอตีต้นแขนเขาแล้วหันไปพูดอธิบายให้ราล์ฟกับข้าวหอมเข้าใจ ก่อนหน้านี้ที่พี่ชายของเธอมาเยี่ยม จินเบก็สาธยายศักยภาพตัวเองยกใหญ่ จนเซบต้องชิ่งบินกลับอิตาลีภายในคืนนั้นเลยเพราะเขาคงทนฟังไม่ไหว “ใจร้ายมากนะ” “ทานข้าวกันเลยดีไหม เห็นว่าเพิ่งลงเครื่องมาเลยหนิคะ” มาเฟียสาวเมินสีหน้
“สงสัยจะมาถึงกันแล้ว ออกไปรับแปปนึงนะอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?” จินเบพูดกับเฟรย่าที่กำลังอุ้มลูกสาวของเขาอยู่ในอก เขากำลังจะเดินออกไปรับไอ้ราล์ฟกับภรรยาหน้าเด็กของมัน แต่ก็อดเป็นห่วงเมียตัวเองไม่ได้เลยต้องหันกลับมาถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ “ได้สิ ประตูห้องก็อยู่แค่นี้ ไหนจะพี่เลี้ยงอีกตั
เบ๊าะ! ร่างสูงถอนตัวตนออกมาจนเกิดเสียงลามกดังขึ้น เขาจับพลิกให้ร่างบางนอนคว่ำโก่งบั้นท้ายพร้อมยัดปลายหัวเห็ดเข้าไปในโพรงเนื้อคับแคบอีกครั้ง ตาคมจ้องมองแก่นกายของตัวเองผลุบหายเข้าไปในตัวของเฟรย่า เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วใช้มือคลึงก้นเนียน ๆ ของมาเฟียสาว เพี๊ยะ! ฝ่ามือหน
ครืดดด ~ “…อือ กลับมาแล้วเหรอ” ประตูห้องนอนถูกเลื่อนเปิดออกในเวลาเกือบตีสอง ทำให้ร่างแบบบางที่เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาจากเสียงรบกวน ที่ว่างข้างตัวเธอยวบลงพร้อมความหนักอึ้งที่เหวี่ยงเข้ามารั้งเอวบางไปสวมกอด “อืม เพิ่งทำงานเสร็จ” จินเบตอบแล้วซุกจมูกเข
“กูว่าแล้ว” เขาสบถออกมาเสียงเข้มเมื่อเห็นวิคยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทึบสีดำสนิท ขายาวเดินตรงเข้าไปหาชายแว่นดำแล้วยกมือขึ้นมาคลึงขมับตัวเองพร้อมถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างคนกำลังระงับอารมณ์ “เฟรย่ากำลังคัดตัวนายโลมเหรอ” “ครับ” “อืม” พลั่ก! หัวหน้าแมคจี
โกดังแมคจี “ทำไมอากาศมันร้อนแบบนี้วะ นี่หน้าหนาวจริงเหรอ” จินเบบ่นออกมาเสียงดัง เขาเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานพร้อมหัวหน้าฮอปกินส์ที่บินมาส่งสินค้าล็อตสำคัญด้วยตัวเอง ราล์ฟมองมาเฟียจอมกะล่อนแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา เขามองเสื้อโค้ทตัวหนายาวถึงข้อเท้าที่จินเบใส่ ไหนจะผ้าพันคอกับเ
“ใช่สิ ทำดีมาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแขกบางคนถึงมาเพื่อกินอย่างเดียว” ร่างบางเอ่ยชมออกไป เธอค่อนข้างทึ่งในตัวเชฟที่คัดสรรมาเองกับมือ “ขอบคุณมากครับ” หัวหน้าเชฟคนเดิมก้มหัวให้ด้วยความเคารพ ส่วนสาวสวยเจ้าของสถานบริการก็ไม่ลืมย้ำกับเขาอีกครั้งว่าให้ทำเพิ่มแล้วให้คนไปส่งที่ห้องทำ
ห้องประชุม สาวสวยผมลอนยาวถึงกลางหลังเดินเข้าไปในห้องกระจกที่ถูกสร้างให้ห่างออกมาจากบริเวณที่เอาไว้บริการแขก และห้องเลือกนายโลม เธอแตะปลายนิ้วลงบนประตูเลื่อนอัตโนมัติแล้วก้าวเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งของตัวเองทันที “ถ้าพร้อมแล้วก็ว่ามาเลย” เสียงของเธอไม่ได้อ่อนหวานอย่างปกติ เพราะ
สวนลับ 08:00น. ร่างสูงงัวเงียตื่นขึ้นมา เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงกับหัวนอนแล้วใช้มือยีผมบนหัวด้วยอาการง่วงซึม “เพลียกว่าที่คิด” แขนแกร่งยืดเหยียดออกมาข้างหน้า เขามองรอยเล็บที่เฟรย่าฝากเอาไว้ก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นใช้ตาสำรวจทั่วห้องถึงได้เห็นว่าสาวสวยเจ้าของห้องไม่ได้อ
“ไม่ต้องเหวี่ยงลงเตียงนะ ฉันเบื่อพล็อตนั้น” เฟรย่าดึงข้อมือออกจากมือหนา เธอมองหน้าเขาซึ่งจินเบก็ดูจะงงไม่น้อยกับท่าทางของคนตัวเล็ก “ทำไม จะแหกปากร้องให้คนของเธอเข้ามาเหรอ?” มาเฟียหนุ่มถามกลับพลันรั้งเอวบางเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง “ไม่ต้องแหกปากให้เจ็บคอหรอก แหกอย่า







