LOGIN"ด่าฉันว่าดอกทองอีกสิพี่ธาม... แล้วกระแทกเข้ามาให้แรงเหมือนที่ปากพี่เก่งด้วยนะ!" ในวันที่เขาประณามว่าเธอ 'ร่าน' เขากลับเป็นคนแรกที่กระชากเธอลงเตียง! เมื่อความแค้นถูกเปลี่ยนเป็นกามารมณ์ที่แสนป่าเถื่อน ธามตราหน้าเธอว่าสำส่อนหิวเงิน เพราะเธอทิ้งเขาไปแต่งงานกับน้องชายของเขาเพื่อเงิน เขาร้อนแรงดั่งไฟ ส่วนเธอคือเชื้อเพลิงที่พร้อมจะมอดไหม้ไปกับบทรักอันดุดัน แม้อยากจะครอบครองแต่มันเป็นไปไม่ได้ ส่วนพลอยณลินอยากหนีแต่ร่างกายกลับเพรียกหาเขาแทบขาดใจ
View More-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก
-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
-----------------
ห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาวถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนสวรรค์ในฝัน อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวและกุหลาบนำเข้าที่ประดับตกแต่งอยู่ทุกมุมเมือง บรรยากาศงานวิวาห์ระหว่างสองตระกูลมหาเศรษฐีดำเนินไปอย่างชื่นมื่น ท่ามกลางแสงไฟคริสตัลที่ส่องประกายล้อกับเครื่องเพชรน้ำงามบนคอระหงของแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ
พลอยณลิน ในชุดเจ้าสาวลูกไม้ฝรั่งเศสสั่งตัดพิเศษ ความงามสง่าของดีไซเนอร์สาวที่เพิ่งเรียนจบจากต่างประเทศนั้นโดดเด่นจนทุกคนต้องเหลียวมอง ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ขับเน้นดวงตาคู่สวยที่แฝงไปด้วยความฉลาดเฉลียว ในขณะที่ ภาคิน เจ้าบ่าวหนุ่มนักบริหารผู้มีรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยน ก็ดูหล่อเหลาราวกับเจ้าชายในชุดสูททักซิโดสีดำสนิท
"ดูสิ... ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริงๆ" เสียงคุณหญิงคุณนายในงานต่างพากันชื่นชมเมื่อเห็นบ่าวสาวเดินเคียงคู่กันไปทักทายแขก
ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างยิ้มแก้มปริ โดยเฉพาะเมื่อเห็นอาการขัดเขิน เก้ๆ กังๆ ของทั้งคู่ยามต้องใกล้ชิดกัน ซึ่งในสายตาผู้ใหญ่นั้นดูเป็นความไร้เดียงสาที่น่าเอ็นดูของหนุ่มสาวที่ถูกจับวางในตำแหน่งคู่หมายเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและสินสอดมหาศาลที่สะพัดจนเป็นข่าวหน้าหนึ่ง
ทว่า... ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่ขับกล่อม กลับมีคลื่นใต้น้ำที่ซัดสาดอยู่ในบทสนทนาวงใน
"สวยน่ะสวยอยู่หรอก แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนยัยพลอยคนนี้เป็นแฟนใคร" เสียงซุบซิบดังแว่วมาเข้าหูพลอยณลินในจังหวะที่เธอหยุดพักหน้าซุ้มดอกไม้ "ก็แฟนเก่าตาธาม พี่ชายเจ้าบ่าวไงล่ะ จบกันไม่เท่าไหร่ก็มาแต่งกับน้องชาย... ร้ายไม่เบาเลยนะ"
"นั่นสิ เห็นแก่เงินจนน่ากลัว หรือว่าที่เก้ๆ กังๆ กับตาภาคินเนี่ย เพราะเขินแฟนเก่ารึเปล่า"
พลอยณลินมือสั่นระริกจนต้องกำช่อดอกไม้ในมือแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าประจานกลางงานอันทรงเกียรติ คำตราหน้าว่า "เห็นแก่เงิน" และ "ผู้หญิงสองพี่น้อง" กัดกินใจจนขมปร่า เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝืนปั้นยิ้มที่งามสง่าที่สุดส่งให้กล้อง ราวกับไม่ได้ยินคำถากถางเหล่านั้น ทั้งที่ในใจเริ่มหวาดหวั่น...
เพราะเธอรู้ดีว่า สายตาคมกริบดั่งพญามัจจุราชของธามที่ยืนจิบไวน์อยู่มุมมืดของงาน กำลังจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ ราวกับจะประกาศว่างานแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังจะมอบให้เธอ!
------------
คนที่ก้าวเข้ามาในห้องหอไม่ใช่ของเจ้าบ่าวอย่างภาคิน แต่เป็นธาม อดีตคนรักที่กลายมาเป็นพี่สามีในชั่วข้ามคืน เขาบุกรุกเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามก่อนจะฉุดกระชากร่างของพลอยณลินลงบนเตียงกว้างที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสด
“อ๊ะ! พี่ธาม... ปล่อยพลอยนะ! เข้ามาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้!” พลอยหวีดร้องด้วยความตกใจ ชุดวิวาห์สีขาวบริสุทธิ์ยับย่นภายใต้ร่างกำยำที่โถมทับลงมาอย่างป่าเถื่อน
“ทำไม? ผิดหวังเหรอที่คนที่จะนอนขย่มเธอคืนนี้ไม่ใช่ไอ้ภาคิน!” ธามคำรามเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้น เขาจัดการรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ก่อนจะแทรกกายหนาเข้าไปกลางเรียวขาที่พยายามจะหุบหนี
ชุดแต่งงานแบบเกาะอกของเธอถูกถลกลง
“อึ่กก... อา... พี่ธาม อย่าทำแบบนี้”
พอเห็นพวงเต้างามอร่าม หัวนมชูช่อสีชมพูหวาน ท่อนเอ็นลำยักษ์ของเขาก็ยิ่งผงกชูชัน จากนั้นเธอก็ถูกบีบบี้หัวนมทั้งสองข้างช้าๆ บีบคลึงหมุนไปมาและดึงหัวนม ดึงแล้วปล่อย ดึงแล้วก็ปล่อย พลอยณลินตัวสั่นระริก ไม่กล้าส่งเสียงร้องเมื่อธามตั้งกล้องถ่ายคลิป
“คนเลว! พลอยแต่งงานแล้ว พลอยเป็นเมียน้องชายพี่นะ!”
“เมียงั้นเหรอ? เหอะ! เมียที่แลกมาด้วยเงินพันล้านน่ะสิ!”
พลอยณลินหลับตาลง กวาดล้างความรู้สึกทั้งหมดทิ้งไป เธอตัดสินใจตัดเยื่อใยเส้นสุดท้ายที่เหนี่ยวรั้งเธอไว้กับตระกูลสิริโชติ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปครอบครองท่อนลึงค์แข็งขึงของชายตรงหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้เธอตั้งใจปรนนิบัติให้หนักหน่วงกว่าเดิม เพื่อตอกย้ำว่าเธอได้เลือกฝั่งที่ถูกต้องแล้ว"ขอบคุณนะคะท่าน..."เธอกระซิบเสียงพร่าก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงกามที่ไร้ซึ้งความเห็นใจ ทิ้งอดีตที่เธอไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองอีกต่อไป“พลอยอยากจะอยู่เงียบๆ อย่างสงบ ทำงานดีไซเนอร์ของพลอยไปตามประสา พลอยจะเป็นเด็กดี ไม่ทำให้ท่านวุ่นวายใจค่ะ”“คุณหญิงของผมเขาใจดี ขอแค่รู้จักวางตัว ผมจะพาหนูพลอยไปฝากเนื้อฝากตัวกับบ้านใหญ่ กล้ามั้ย”“ไม่มีปัญหาค่ะ พลอยทราบดีว่าควรทำตัวอย่างไรให้คุณหญิงท่านเมตตา”“ดี... ดีมาก”“พลอยมีเรื่องอยากจะขอ...”“ว่ามาสิ”“พลอยไม่ต้องการเงินเลี้ยงดูอะไร พลอยขอทำงานเองค่ะ พลอยรับรองได้ว่าพลอยไม่มีใครแอบลับหลังท่าน หากท่านสบายใจที่จะมาหาพลอย พลอยก็ยินดีต้อนรับท่านเสมอ เพียงแต่ถ้าวันหนึ่งพลอยค้นพบว่าจริงๆ แล้วตัวเองต้องการอะไร พลอยอยากจะขอสิทธิ์ไปจากท่านได้ทุกเมื่อค่ะ”“หนูพลอย... ฟังผมนะ ผมไม่ใช่คนใจร้า
'ลาก่อนนะพี่ภาคิน... ลาก่อนความอ่อนแอที่พลอยเคยมี'เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าในฐานะเมียเก็บของชายผู้ทรงอำนาจอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคือเกราะกำบังเดียวที่จะทำให้เธอไม่ต้องกลับไปเป็นเหยื่อให้ใครรุมทึ้งอีก เธอเลือกแล้วที่จะแลกศักดิ์ศรีกับอำนาจ เลือกที่จะทิ้งหัวใจไว้เบื้องหลังเพื่อแลกกับการได้เห็นคนตระกูลสิริโชติพินาศไปทีละคนมุมปากของพลอยณลินหยักยิ้มขึ้นเพียงบางเบา ดวงตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความลังเล"นี่คือชีวิตของพลอย... และพลอยจะไม่มีวันเสียใจ"เธอกระชับอุ้งมือของท่านปองพล ขณะที่รถคันงามทะยานไปข้างหน้าทิ้งนรกขุมเดิมไว้ในอดีต จากนี้ไปจะเป็นสรวงสวรรค์หรือเริ่มนรกขุมใหม่ เธอก็จะยอมรับ“ซี้ดด... อา... หนูพลอยน่ารักจริงๆ เก่งจนผมโงหัวไม่ขึ้นแล้ว”ขณะรถแล่น แสงไฟสีส้มสลัวจากท้องถนนสาดส่องลงบนร่างระหงของพลอยณลินที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าท่านปองพล เธอทำหน้าที่เป็นเด็กดีอย่างไร้ที่ติ มือเรียวเล็กข้างหนึ่งโอบรอบแท่งเนื้อร้อนผ่าวขณะที่นิ้วหัวแม่มือคลึงวนที่ส่วนหัวอย่างรู้งาน ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆ ครอบงำหัวหยักบานของชายรุ่นใหญ่เข้าไปจนสุดโคน เสียงดูดกลืนดังแผ่วประสานกับเสียงครางพึงพ
เขานั่งรอ... จากสี่ทุ่ม เป็นห้าทุ่ม จนกระทั่งเข็มนาฬิกาขยับเข้าใกล้เที่ยงคืน ความอบอุ่นในใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกังวลและเป็นห่วง เค้กที่เขาตั้งใจทำเริ่มเซ็ตตัวจนแข็ง ลมกลางคืนพัดให้เทียนเล่มแล้วเล่มเล่าดับลง เหมือนความหวังของเขาที่เริ่มมืดมิด“พลอย... พี่เป็นห่วงนะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” ภาคินผุดลุกขึ้น หยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไปตามหาเธอทว่า... แสงไฟหน้ารถยุโรปคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดคฤหาสน์ทำให้เขาหยุดกะทันหัน ภาคินยิ้มออกมาด้วยความดีใจ รีบวิ่งลงไปเปิดประตูใหญ่ต้อนรับทันที“พลอย! พี่เป็นห่วงแทบแย่...”คำพูดของเขาหยุดชะงักราวกับถูกกระชากลมหายใจ เมื่อประตูรถเบาะหลังถูกเปิดออก พลอยณลินก้าวลงมาในสภาพที่ทำให้ภาคินถึงกับตัวชาดิก ชุดเดรสสีสวยที่เธอใส่ไปตอนเช้ายับย่นเล็กน้อย เส้นผมที่เคยรวบตึงกลับสยายลงมาปรกบ่าอย่างไม่เป็นระเบียบ แววตาของเธอดูฉ่ำปรือ หยาดเยิ้ม และที่สำคัญ... บนลำคอระหงของเธอมีรอยแดงจางๆ ที่เห็นชัดภายใต้แสงไฟหน้าบ้านแต่สิ่งที่กรีดหัวใจเขาที่สุด คือร่างสูงใหญ่ทรงอำนาจของท่านปองพลที่ก้าวตามลงมาติดๆ ท่านวาดวงแขนโอบเอวพลอยณลินไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะก้มลงปร
บทส่งท้ายหลังจากผ่านพายุสวาทมาอย่างดุเดือด พลอยณลินยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงชุดใหม่ที่ท่านปองพลสั่งให้ลูกน้องเตรียมไว้ให้ นิ้วเรียวสวยบรรจงทาลิปสติกสีเข้มทับริมฝีปากที่เพิ่งผ่านการบดจูบอย่างเร่าร้อน ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความกลัวบัดนี้ราบเรียบและเย็นชาราวกับผิวน้ำในฤดูหนาวเธอก้าวเดินออกมาจากห้องด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวนางพญา ทหารผู้ติดตามเปิดประตูให้เธออย่างนอบน้อม ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ธามกำลังถูกลากตัวออกไปในสภาพยับเยิน ใบหน้าของเขาบวมช้ำ เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งจากการถูกซ้อมและถูกย่ำยีศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดีธามพยายามขืนตัวไว้ เขาเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและน้ำตา มองผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงของเล่นด้วยสายตาที่อ้อนวอนและแตกสลาย"พลอย... พี่ขอโทษ... พี่..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นระริกพลอยณลินหยุดกึกอยู่ตรงหน้าเขา แต่เธอไม่แม้แต่จะมองใบหน้าของเขาด้วยซ้ำ เธอเพียงแค่ขยับยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก เธอมองผ่านร่างที่สั่นเทาของเขาไปราวกับเขากลายเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน"ความรักที่พี่บอกว่ามีให้พลอย... มันตายไปพร้อมกับคลิปพวกนั้นแล้วค่ะพี่ธาม" พลอ





