Novels by Chorchorwa

กริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ

ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา

หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ

“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก

หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ

ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา

เธอตีต้นแขนเขาแล้วหันไปพูดอธิบายให้ราล์ฟกับข้าวหอมเข้าใจ ก่อนหน้านี้ที่พี่ชายของเธอมาเยี่ยม จินเบก็สาธยายศักยภาพตัวเองยกใหญ่ จนเซบต้องชิ่งบินกลับอิตาลีภายในคืนนั้นเลยเพราะเขาคงทนฟังไม่ไหว “ใจร้ายมากนะ” “ทานข้าวกันเลยดีไหม เห็นว่าเพิ่งลงเครื่องมาเลยหนิคะ” มาเฟียสาวเมินสีหน้

“สงสัยจะมาถึงกันแล้ว ออกไปรับแปปนึงนะอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?” จินเบพูดกับเฟรย่าที่กำลังอุ้มลูกสาวของเขาอยู่ในอก เขากำลังจะเดินออกไปรับไอ้ราล์ฟกับภรรยาหน้าเด็กของมัน แต่ก็อดเป็นห่วงเมียตัวเองไม่ได้เลยต้องหันกลับมาถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ “ได้สิ ประตูห้องก็อยู่แค่นี้ ไหนจะพี่เลี้ยงอีกตั

เบ๊าะ! ร่างสูงถอนตัวตนออกมาจนเกิดเสียงลามกดังขึ้น เขาจับพลิกให้ร่างบางนอนคว่ำโก่งบั้นท้ายพร้อมยัดปลายหัวเห็ดเข้าไปในโพรงเนื้อคับแคบอีกครั้ง ตาคมจ้องมองแก่นกายของตัวเองผลุบหายเข้าไปในตัวของเฟรย่า เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วใช้มือคลึงก้นเนียน ๆ ของมาเฟียสาว เพี๊ยะ! ฝ่ามือหน

ครืดดด ~ “…อือ กลับมาแล้วเหรอ” ประตูห้องนอนถูกเลื่อนเปิดออกในเวลาเกือบตีสอง ทำให้ร่างแบบบางที่เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาจากเสียงรบกวน ที่ว่างข้างตัวเธอยวบลงพร้อมความหนักอึ้งที่เหวี่ยงเข้ามารั้งเอวบางไปสวมกอด “อืม เพิ่งทำงานเสร็จ” จินเบตอบแล้วซุกจมูกเข

“กูว่าแล้ว” เขาสบถออกมาเสียงเข้มเมื่อเห็นวิคยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทึบสีดำสนิท ขายาวเดินตรงเข้าไปหาชายแว่นดำแล้วยกมือขึ้นมาคลึงขมับตัวเองพร้อมถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างคนกำลังระงับอารมณ์ “เฟรย่ากำลังคัดตัวนายโลมเหรอ” “ครับ” “อืม” พลั่ก! หัวหน้าแมคจี

โกดังแมคจี “ทำไมอากาศมันร้อนแบบนี้วะ นี่หน้าหนาวจริงเหรอ” จินเบบ่นออกมาเสียงดัง เขาเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานพร้อมหัวหน้าฮอปกินส์ที่บินมาส่งสินค้าล็อตสำคัญด้วยตัวเอง ราล์ฟมองมาเฟียจอมกะล่อนแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา เขามองเสื้อโค้ทตัวหนายาวถึงข้อเท้าที่จินเบใส่ ไหนจะผ้าพันคอกับเ

ร่างสูงซี้ดซ้าดออกมาเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังขมิบตัวตนของเขาจากภายในจนมันคับแน่นกว่าเดิม ขายาวก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้นโดยไม่ต้องออกแรงส่งมากนักจุดเชื่อมต่อของเธอและเขาก็ตอกอัดเข้าหากันเองโดยอัตโนมัติจนสองร่างโป๊เปลือยต่างก็ครางกระเส่าดังออกมาอย่างไม่ต้องเกรงใจใครปึก ปึก ปึก“อ๊า ~”ไมอาพ่นเสียงครางห

“ทำไมนายให้คนของวังกลับกันไปหมดเลยล่ะ” ไมอาหันไปถามคามินที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความไม่เข้าใจหลังจากเห็นว่ารถตู้คันใหญ่ขับเคลื่อนออกไปนอกพระราชวังแล้วโดยมีย่ารดาและลูกฝาแฝดของเธออยู่ภายในรถคันนั้นด้วยเพื่อไปเที่ยวพักร้อนช่วงปิดเทอม แต่หญิงสาวก็ยังไม่เข้าใจเพราะคามินเป็นคนเสนอทริปเที่ยวทะเลให้กับผู้เป็น

ห้าปีผ่านไป…ร้านหอมละมุน“อคิณกลับเข้ามาข้างในเลยนะ แม่เห็นนะ” ไมอาทำเสียงเข้มดุลูกชายตัวน้อยที่กำลังจะแอบหนีออกไปทางประตูด้านหลัง“…เปล่าสักหน่อย ผมแค่เดินผ่านประตูเฉยๆ” เสียงของเด็กชายพูดออกมาพลางทำเฉไฉ แล้วรีบสาวเท้าเดินไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องดูการ์ตูนอยู่กับลูกสาว“อย่าดุลูกสิไม

ห้องพักพิเศษร่างแบบบางถูกเข็นกลับเข้ามาภายในห้องพักพิเศษที่คามินได้ทำการจัดแจงเหมาทั้งชั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว หญิงสาวนอนอยู่ใต้ผ้าคลุมผืนหนาก่อนที่พยาบาลจะปรับระดับให้ตัวของเธอตั้งขึ้นเป็นท่านั่งแล้วอุ้มเอาเจ้าทารกตัวน้อยมาส่งให้ผู้เป็นแม่นัยน์ตาสวยมองทารกที่เอาแต่หลับตาด้วยแววตาเอ็นดูรักใคร่ส่วน

วังเปรม“ระวังนะๆ ดีๆ เดินดีๆ …ใจเย็นๆ ค่อยๆ” เสียงทุ้มที่เอาแต่พร่ำบอกพลางแขนแกร่งก็โอบรอบตัวหญิงสาวที่กำลังก้าวเดินลงไปตามบันไดทีละขั้น“…เดินเร็วไปนะ ช้ากว่านี้อีก” คามินหันไปมองใบหน้าสวยพร้อมกับส่งสายตาดุ“นี่! ฉันแทบจะคลานอยู่แล้วนะ ช้ากว่านี้ไม่น่าจะทันหมอนัดหรอก” เสียงหวานแหวใส่สามีของเธอที่ก

“อื้มมม…แผล่บ” ไมอาอ้าปากรับนิ้วแกร่งเข้ามาภายในปากของเธอก่อนจะทั้งอมและดูดมันด้วยลีลาเร่าร้อนจนนิ้วของเขาเปียกชื้นทั่วทั้งนิ้วร่างเล็กนอนเปลือยเปล่าคู้ตัวซ้อนอยู่ด้านหน้าของคามินที่ตอนนี้เขาเอาแต่กดกระแทกลำกายของตัวเองเข้ามาจนกลางตัวของเธอแนบแน่น เนื้อตัวของคนทั้งคู่แนบชิดติดกันประหนึ่งมีกาวทาเอาไ

เวลาผ่านไปห้าปีแล้วและลูกของเธอก็อายุครบห้าขวบแล้วด้วย ทั้งอาคิแล้วก็ราล์ฟมีความชอบเหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่งคือชอบรถหรูแพง ๆ กับความเร็ว ทำให้เวลาสองคนนั้นจะพากันออกไปไหนเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเธอก็ท้องอาคิตอนหลังกลับมาจากไปทริปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งนั้นนั่นแหละ สามีของเธอเลยต้องขอบคุณจินเบยกใหญ่เพราะ

— In The Alley Bookstore —ร้านหนังสือในตรอก…ห้าปีหลังจากนั้นเสียงนกร้องยามเช้าดังเล็ดลอดเข้ามาภายในร้านหนังสือวินเทจที่ตั้งอยู่กลามสามแยก สาวเจ้าของร้านกำลังฮึมฮัมเพลงอยู่ในลำคอพลางหยิบจับหนังสือออกมาปัดฝุ่นทีละเล่มก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปวางที่เดิม เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นออกมาทำความสะอา

“อ๊ะ”ผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วบนตัวของเธอพลิกกลับด้านจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป หญิงสาวดันหน้าท้องแน่นเป็นลอนไว้เพื่อลดแรงเสียดทานที่กำลังตอกอัดเข้าใส่“อื้มม แฉะแบบนี้ชอบไหม”แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้างแต่ร่างกายของเธอกลับต้องการให้เขาสอดใส่มันเข้ามาให้หนักหน่วงกว่านี้“ชอบ เอาเพลิน”ป้าบ ป้าบ ป้าบเสีย

โรงแรมหรูในเครือของแมคจีคนตัวเล็กเดินผ่านห้องแต่งตัวที่มีชุดนอนไม่ได้นอนหลากหลายสไตล์วางเรียงรายให้ได้เลือกสรร จนเธอเองยังแอบคิดว่ามาเฟียทั้งสองคนได้เตรียมการอะไรลับหลังเธอหรือเปล่าเพราะภายในห้องมันช่างครบครันไปด้วยอุปกรณ์ปลุกเร้าอารมณ์หลายประเภท จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือห้องนอน หรือห้องปฏิบัติการทาง

จินเบเปลี่ยนโหมดมาจริงจังทันทีจนข้าวหอมยังต้องลอบสังเกต“ใช่ เหมือนพวกมันจะผลิตตัวยาอันใหม่ขึ้นมา กูว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่พวกมันวางแผนจะมาเปิดธุรกิจใหม่ที่ญี่ปุ่นนะ”ราล์ฟบอกในสิ่งที่เขาคิด และได้ข่าวมาแม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่าตัวยาที่แบรดลีย์กำลังซุ่มคิดค้นจะทำขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แต่

สนามบินประเทศญี่ปุ่น“เชิญคุณราล์ฟที่ทางออกส่วนตัวด้านหลังเลยครับ เดินไปสุดทางจะมีรถที่คุณจินเบเตรียมเอาไว้จอดรออยู่ครับ”“อืม”เสียงของนักบินส่วนตัวประจำองค์กรแมคจีเดินเข้ามาบอกกับผู้โดยสารคนพิเศษ เขาก้มหัวให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติมพร้อมกับถอยตัวเดินจา