อกเกือบหักแอบรักหมอเย็นชา

"นอนลงสิ ถลกเสื้อขึ้นให้พ้นหน้าอกหน่อย"

ผมนอนแข็งเป็นท่อนไม้บนเตียงตรวจ มือกำชายเสื้อไว้แน่น มองใบหน้าคุ้นเคยที่เย็นขรึมแต่หล่อคมของซ่งเจิง ยังไม่หายช๊อกกับการได้เจอเขาอีกครั้งที่แผนกเต้านมนี้เลย

ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เขายังรู้ความลับน่าอายของผมอีกด้วย แม้ว่าเขาจะตกใจเพียงแล็กน้อย ก่อนจะกลับมานิ่งเหมือนเดิมก็เถอะ

ผมเดาว่าเขาน่าจะจำผมไม่ได้หรอก แต่ตอนนี้ผมอายจนอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

ผมเห็นว่าซ่งเจิงไม่แม้แต่จะใส่ถุงมือแพทย์ นิ้วยาวเรียวและเห็นข้อต่อชัดเจนของเขากดลงบนอกผมเบาๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังตรวจร่างกายผมอย่างเคร่งเครียด ผมคงเผลอคิดมโนอะไรบ้าๆ ไปแล้วแน่ๆ

แต่เพราะโรคประหลาดนี่ ทำให้หน้าอกผมไวต่อความรู้สึกมาก ทั้งท่าน่าอาย กับการถูกคนที่แอบรักสัมผัสแบบนั้นอีก สำหรับผม มันคือการทรมานซ้ำซ้อนชัดๆ!

แล้วก็จริงอย่างที่คิด วินาทีถัดมา ผมก็ผลิตน้ำนมออกมาต่อหน้าซ่งเจิงเลย…

อกผมเหมือนบ่อน้ำพุ น้ำนมไหลทะลักออกมามากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

กลิ่นนมสดเข้มข้นฟุ้งไปทั่วห้องในพริบตา

โดยเฉพาะนิ้วมือของซ่งเจิง ที่เปื้อนนมของผมเต็มไปหมด

ผมอับอายจนไม่กล้ามองหน้าซ่งเจิง รีบหันหน้าไปอีกทาง อยากขุดหลุมฝังตัวเองไปซะเดี๋ยวนั้นเลย

เลยไม่ทันได้เห็นสายตาของซ่งเจิง ที่ก้มมองคราบนมบนนิ้วตัวเอง

จนกระทั่งรู้สึกว่าคนข้างๆ เงียบไปนาน ผมถึงได้รวบรวมความกล้าถามออกไปเบาๆ

"คุณหมอซ่งครับ…ตรวจเสร็จหรือยัง?"

ซ่งเจิงเช็ดนิ้วจนสะอาด แล้วเงยหน้าขึ้น…หยิบอ่างบนชั้นข้างตัวขึ้นมา

"ผมต้องขอตัวอย่างของคุณ เอาไปตรวจนิดหน่อย พอจะสะดวกไหมครับ?"

"…อืม" ผมเม้มปากแน่น รู้สึกว่าร่างกายร้อนวูบไปหมด แล้วถามเบาๆ "จะให้ผมทำเอง หรือว่า…"

พอรู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป…ผมก็แทบอยากหายไปจากโลกนี้เลย

ถ้าเป็นหมอแปลกหน้าก็ว่าไปอย่าง …แต่นี่มันซ่งเจิงนะ!

ซ่งเจิงที่ผมแอบรักมาห้าปีเต็ม แต่ไม่กล้าสารภาพรัก!

"เดี๋ยวผมทำเอง"

ตอนที่ผมกำลังจะสติแตก คำพูดว่า "เดี๋ยวผมทำเอง" ของเขากลับทำให้ผมเงียบไปทันที

และก่อนที่ผมจะตั้งตัวทัน ซ่งเจิงก็เก็บตัวอย่างน้ำนมเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากเขาเก็บตัวอย่างน้ำนมเรียบร้อย เมื่อเห็นว่าหน้าอกผมยังคงมีน้ำนมไหลอยู่ ก็เลยขมวดคิ้วเล็กน้อย

"จากอาการตอนนี้ของคุณ...ผมคงได้แต่ให้ยากินไปก่อน พอผลตรวจออกแล้ว ค่อยวินิจฉัยอย่างละเอียดและรักษาอีกที"

ผมเม้มปากแน่น พยักหน้าอย่างว่าง่าย

ซ่งเจิงนิ่งไปนิด ก่อนจะถามต่อ "ปกติก็เป็นแบบนี้เหรอ?"

ผมรู้ว่าเขาหมายถึงปริมาณน้ำนม แต่ผมจะไปบอกได้ยังไงล่ะว่าเป็นเพราะเขา...

สุดท้ายเลยได้แต่พยักหน้าเบาๆ ตอบไปว่า "ใช่ครับ"

แต่สิ่งที่ผมไม่คาดเลยก็คือ…เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำนมคั่งในหน้าอกจนปวดบวม ซ่งเจิงจึงเป็นคนลงมือใช้เครื่องปั๊มน้ำนม ดูดเอาน้ำนมส่วนที่เหลือออกให้ผมด้วยตัวเอง

ปั๊มนมอยู่นานถึงสิบนาที น้ำนมจึงเริ่มหยุดไหล

ในช่วงที่หน้าอกโล่งโปร่งสบาย ผมรู้สึกโล่งจนแทบละลาย...แต่ก็อายจนอยากตายเหมือนกัน

แต่สิ่งที่น่าอายยิ่งกว่านั้นคือ ซ่งเจิงหยิบขวดนมที่ปั๊มออกมาเกือบเต็มขึ้นมาแล้วยกขึ้นดม

จากนั้นเขาพูดขึ้นว่า "หวานดีด้วยนะ"

"ตูม" เลือดสูบฉีดจนร้อนขึ้นไปถึงกลางกระหม่อม!

คำพูดหยอกล้อของซ่งเจิงนั่น…สำหรับผมแล้วมันคือการ ยั่วยวนชัดๆ!

ผมพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมหัวใจที่เต้นโครมคราม แต่หน้ายังคงแดงก่ำอยู่ดี

ซ่งเจิงมองผมอยู่แว๊บหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "ล้อเล่นน่ะ"

ปกติเห็นแต่ซ่งเจิงเวอร์ชั่นขรึมๆ พอเขายิ้มให้ ผมนี่ใจละลายเลยรู้มั้ย!

ผมกำมือแน่น เกือบจะเผลอตกหลุมรักเขาอีกครั้ง!

"ว่าแต่นะ อาการคุณค่อนข้างพิเศษ ผมแนะนำให้มีเครื่องปั๊มน้ำนมติดบ้านไว้เลย แต่ถ้าเป็นไปได้ ควรใช้คนจะดีกว่า"

"คะ คน?! ใช้คนยังไง?"