Short
อกเกือบหักแอบรักหมอเย็นชา

อกเกือบหักแอบรักหมอเย็นชา

作者:  ส้มโอไม่หวาน已完成
語言: Thai
goodnovel4goodnovel
9章節
2.5K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

แอบรัก

หมอ

ความคลุมเครือ / ความคลุมเครือ

ผมเป็นผู้ชาย แต่กลับเป็นโรคประหลาดที่สามารถผลิตน้ำนมได้ เพื่อไม่ให้ใครมองว่าผมเป็นพวกวิปริต...ผมจึงพยายามเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด จนกระทั่งอาการมันแย่ลงเรื่อยๆ ผมเลยต้องแอบไปที่โรงพยาบาล แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดคือ. หมอศัลยศาสตร์เต้านมที่ผมได้เจอจะเป็นรุ่นพี่สุดหล่อที่ผมแอบปลื้มมานาน! …

查看更多

第 1 章

บทที่ 1

塚崎雅史(つかさき まさし)が帰ってきた時、私はSNSを眺めている。

経済・芸能ニュースのトップを飾っているのは、彼と一ノ瀬奈々(いちのせ なな)が恋人繋ぎをしている写真だ。

二人の薬指に嵌められたペアリングが、眩いほどに輝いている。

「スーパー金持ち嫌い」という名前のグループチャットは、すでに大騒ぎになっている。

【嘘でしょ、雅史、本当に結婚するの?】

【昨日の夜、ベッドの上ではあんなに優しくしてくれたのに。信じられない!】

【悔しい、一ノ瀬のどこがいいの?家柄が良くて、雅史の力になれるからって、それだけでしょ!】

【泣きそう。本気で尽くしてきたのに、こんな結末なんてあんまりだよ】

グループにいる十数人のメンバーは、全員が雅史に囲われている愛人たちだ。

彼女たちはグループで雅史との日常を報告し合い、彼から贈られたプレゼントを自慢し合っている。

さらに踏み込んだ内容になると、雅史との夜の営みについてまで語り合い、テクニックの品定めまでしている。

だけど私はただ静かに眺めているだけで、一度も発言したことはない。

するとその時、突然誰かが私にメンションをつけた。

【武藤蛍(たけふじ ほたる)は名門大学出身のインテリなんでしょ?何か良いアドバイスでも絞り出しなさいよ】

別の誰かが嘲笑った。

【そんなポンコツ女に聞いたって無駄よ。雅史に月に三回も相手にされてないんだから】

指先をぎゅっと握りしめた。

彼女たちの言う通りだ。確かに、私は雅史が囲う女たちの中で一番愛されていない。

張り合うことも、泣き喚くこともない。

雅史がどれほど多くの女と浮名を流そうとも、眉一つ動かさなかった。

気にしていないわけではない。

かつて私も狂ったように取り乱したことがあったが、結局それは何の役にも立たなかった。

だから、少しずつ物分かりの良い愛人を演じる術を身につけていった。

物思いに沈んでいると、背後から突然、温もりが寄り添ってきた。

雅史は私の頭にあごを乗せ、「何を見てるんだ?」と低く囁いた。

私はスマホの画面を消し、「なんでもない」と答えた。

彼は私の頬にそっと口づけを落とすと、そのまま横抱きにして寝室へと歩き出した。

彼のコートに顔を埋めた。

ほのかに漂うバラの香りが鼻をくすぐった。

レディース香水だ。

雅史が外で女を作ることなど、もう慣れっこだった。

だけど、彼の体に他の女の痕跡を感じたのは、これが初めてだ。

以前の雅史は、この屋敷に会いに来る際、完璧に身だしなみを整えていた。

香水の匂いはおろか、一本の女の髪の毛さえ、私に気づかせるようなヘマはしなかった。

それなのに今日に限って、彼は手落ちがあった。

あるいは、それは彼の失策などではない。

あの女に対する、特別な甘やかしの表れなのかもしれない。

雅史にそこまでの例外を許させるのは、あの一ノ瀬家の令嬢くらいのものだろう。

何と言っても、二人は婚約するのだから。

私はベッドの上に、そっと横たえられた。

彼はコートを脱ぎ捨て、シャツのネクタイを緩めた。

「婚約するのね」

雅史のボタンを外す手が、ぴたりと止まった。

「またネットのくだらない噂話を見たのか?」

私は彼を見上げ、「おめでとう」と告げた。

雅史は眉をひそめ、不機嫌そうに声を低くした。

「蛍、よく聞いてくれ。

奈々との縁談は、会社にとってどうしても必要なものなんだ。

一ノ瀬家の後ろ盾があれば、今後の会社の発展に大きく有利になる」

私は小さく吹き出した。

「分かってるわ。雅史が結婚しても構わないよ。

どうせ私たちは別れるから、きれいに終わりにしよう」

雅史は私の手首を強く握った。

「蛍、わがままを言うな。

奈々との結婚はただの仮の姿だ。会社が落ち着いたら、すぐにでも手を切る。

だから今は、少しだけ我慢してくれ」

私はそっと目を閉じ、瞳に浮かんだ涙を隠した。

この七年間、雅史のためにあまりにも多くのことを我慢してきた。

彼のためにプライドを捨て、日陰の愛人に成り下がった。

彼のために物分かりの良いふりをして、外での女遊びにも口を出さなかった。

今となっては、心も体もただ疲れ果ててしまっている。

私が黙り込んだのを見て、雅史はそれを受け入れたものと勘違いしたのだろう。

彼はほっと息を吐くと、再び私を強く腕の中に抱き寄せた。

「蛍、もう怒るな。こうするのも、すべては二人のより良い未来のためなんだから。

来週から、しばらくの間、遠方へ出張に行ってくる。

何か欲しいものがあれば言ってくれ。何でも買ってきてやるから」

私は目を伏せ、瞳の奥に潜む冷たい光を隠しながら、淡々と言葉を返した。

「気をつけて行ってきてね」

――ただ、今回ばかりは、もうあなたを待つつもりはない。

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
9 章節
บทที่ 1
"นอนลงสิ ถลกเสื้อขึ้นให้พ้นหน้าอกหน่อย"ผมนอนแข็งเป็นท่อนไม้บนเตียงตรวจ มือกำชายเสื้อไว้แน่น มองใบหน้าคุ้นเคยที่เย็นขรึมแต่หล่อคมของซ่งเจิง ยังไม่หายช๊อกกับการได้เจอเขาอีกครั้งที่แผนกเต้านมนี้เลยยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เขายังรู้ความลับน่าอายของผมอีกด้วย แม้ว่าเขาจะตกใจเพียงแล็กน้อย ก่อนจะกลับมานิ่งเหมือนเดิมก็เถอะผมเดาว่าเขาน่าจะจำผมไม่ได้หรอก แต่ตอนนี้ผมอายจนอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอดผมเห็นว่าซ่งเจิงไม่แม้แต่จะใส่ถุงมือแพทย์ นิ้วยาวเรียวและเห็นข้อต่อชัดเจนของเขากดลงบนอกผมเบาๆถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังตรวจร่างกายผมอย่างเคร่งเครียด ผมคงเผลอคิดมโนอะไรบ้าๆ ไปแล้วแน่ๆแต่เพราะโรคประหลาดนี่ ทำให้หน้าอกผมไวต่อความรู้สึกมาก ทั้งท่าน่าอาย กับการถูกคนที่แอบรักสัมผัสแบบนั้นอีก สำหรับผม มันคือการทรมานซ้ำซ้อนชัดๆ!แล้วก็จริงอย่างที่คิด วินาทีถัดมา ผมก็ผลิตน้ำนมออกมาต่อหน้าซ่งเจิงเลย…อกผมเหมือนบ่อน้ำพุ น้ำนมไหลทะลักออกมามากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมากลิ่นนมสดเข้มข้นฟุ้งไปทั่วห้องในพริบตาโดยเฉพาะนิ้วมือของซ่งเจิง ที่เปื้อนนมของผมเต็มไปหมดผมอับอายจนไม่กล้ามองหน้าซ่งเจิง รีบหันหน้าไปอีกทาง
閱讀更多
บทที่ 2
ผมสมองตื้อไปชั่วครู่ แต่ซ่งเจิงกลับอธิบายให้ด้วยความใส่ใจ"ก็คือหาใครสักคน มาช่วยคุณ…ไง เข้าใจไหม?" ซ่งเจิงเหลือบมองผม แล้วถามต่อ "ยังไม่มีแฟนเหรอ?"แฟน? แฟนผู้ชายหรือแฟนผู้หญิงล่ะ?ผมส่ายหน้าแบบมึนๆ แต่ซ่งเจิงกลับยิ้มออกมาอีก"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"คำพูดของซ่งเจิงทำผมยิ่งงงหนักเข้าไปอีกแต่ซ่งเจิงก็ไม่พูดอะไรต่อ แค่บอกให้ผมใส่เสื้อ แล้วถือใบรับยาไปรับยาที่หน้าต่างด้านนอกก่อนออกไป เขายังให้ผมแอดวีแชทเขาอีกด้วย บอกว่าจะติดต่อผมให้มาที่โรงพยาบาลอีกครั้งเมื่อผลตรวจออกสุดท้ายผมก็เดินออกจากโรงพยาบาลแบบตัวลอยๆ เหมือนฝันจนกระทั่งได้นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงที่บ้าน ผมก็ยังเคลิ้มอยู่กับความสุขที่ได้เจอซ่งเจิงอีกครั้ง แถมยังมีวีแชทเขาในมือถือแล้วด้วย!จนเผลอลืมไปเลยว่า ที่จริงวันนี้ตัวเองไปโรงพยาบาลเพราะอาการป่วยนะผมเปิดวีแชทแล้วกดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์ของซ่งเจิง เป็นภาพถ่ายแนวพาสปอร์ตพื้นขาว เขาใส่เสื้อกาวน์แพทย์ ซูมเข้าไปยังเห็นชื่อที่เขียนบนป้ายติดหน้าอกได้ด้วย"ซ่งเจิง"ผมเผลอพึมพำชื่อเขาออกมาเบาๆ แล้วใช้นิ้วแตะลงบนใบหน้าของซ่งเจิงในภาพแต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพที่ซ่งเจิงกำลังดมน้ำน
閱讀更多
บทที่ 3
ผมเขินจนเผลอกระเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟา พูดก็ตะกุกตะกักหนักกว่าเดิม"หมอซ่งครับ ผม…เอ่อ เดี๋ยวผมทำเองก็ได้ คุณแค่…อยู่ข้างๆ แล้วบอกวิธีก็พอ!"พอพูดจบ ผมก็เห็นสีหน้าของซ่งเจิงที่แฝงความนัยอะไรบางอย่าง ผมอยากจะกัดลิ้นตัวเองแรงๆ ด้วยความเจ็บใจ!ผมกำลังพูดอะไรออกไปเนี่ย!ผมจะปั๊มเอง? แล้วให้ซ่งเจิงยืนสอนอยู่ข้างๆ เนี่ยนะ? ใครเขาขอกันแบบนี้วะ?! ถ้าไม่ติดว่าผมเป็นคนไข้ แล้วเขาเป็นหมอ…คนไม่รู้อาจคิดว่าเรากำลังเล่นบทบาทอะไรแปลกๆ กันอยู่ก็ได้…!แต่…เหมือนว่าเขาไม่ค่อยรังเกียจที่ผู้ชายสองคนจะทำแบบนี้กันเลยนะ?ผมแอบเหลือบตามองเขา พอสบตาเข้ากับสายตาที่นิ่งสงบของเขาอีกที…หน้าก็ร้อนผ่าวคิดในใจ…คงเพราะผมเป็นคนไข้ของเขานั่นแหละซ่งเจิงที่เห็นสีหน้าผมเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา…ก็หัวเราะออกมาเบาๆ"แน่ใจเหรอว่านายทำเองได้?"ผมอ้าปากจะตอบ…แต่กลับพูดไม่ออกซ่งเจิงว่า "ก็ผู้ชายเหมือนกัน จะกลัวอะไร?"ผมเม้มปากแน่น ก็จริง…ซ่งเจิงไม่ใช่คนที่ชอบผู้ชายแบบผมนี่นา ในสายตาเขา ต่อให้ผู้ชายสองคนแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน…ก็อาจจะเป็นเรื่องปกติธรรมดาก็ได้"แต่ถ้านายเขินมากจริงๆ ฉันจะปิดไฟแล้วช่วยทำให้ก็ได้"ผมแอบตะโกนในใจ
閱讀更多
บทที่ 4
ผมหันขวับไปอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้าง พูดอย่างตกใจว่า "หมอซ่งครับ ผมไม่ได้ ผม…"ตอนนี้ผมลนลานจนแทบจะพูดไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว"ไม่ได้อะไรเหรอ?"ซ่งเจิงเดินเข้ามาใกล้ผมทีละก้าว…เขายังใส่เสื้อคลุมนอนอยู่ ปกเสื้อก็พลิ้วตามจังหวะเดิน เผยให้เห็นแผงอกล่ำๆ อยู่เป็นระยะภายใต้แสงไฟ…สายตาผมก็ถูกดึงดูดไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้น…จนกระทั่งใบหน้าหล่อคมของซ่งเจิง…เข้ามาใกล้จนเต็มตา หัวใจผมก็สะดุดวูบไปครึ่งจังหวะดวงตาคมเย็นของเขาจ้องตรงมาที่ผม ผมอยากเบือนหน้าหนี แต่กลับถูกแรงดึงดูดในแววตาเขากลืนเข้าไปจนถอนตัวไม่ขึ้น"ใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งเหรอ? หืม?"ผมกะพริบตาปริบๆ แล้วพูดเสียงเบาอย่างน่าสงสารว่า "ผมเปล่านะ""ถ้าอย่างนั้น คุณก็น่าจะช่วยผมสักเรื่องด้วยใช่ไหม?""ห๊ะ?" สมองผมนี่…พออยู่ต่อหน้าซ่งเจิงก็ไม่เคยฉลาดเลยจริงๆ ผมพูดออกไปอย่างงงๆ "หมอช่วยคนไข้ มันก็…"แต่ยังพูดไม่จบ ซ่งเจิงก็ขัดขึ้นมา "ใช่ หมอช่วยคนไข้ มันคือหน้าที่"ซ่งเจิงพูดพลางเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง แล้วพูดต่อว่า "แต่ตอนนี้…เป็นเวลาส่วนตัวของผม ที่บ้านของผม"ก็ถูกของเขา อีกทั้งผมเองยังมารบกวนซ่งเจิงตอนดึกอีกต่างหาก…เลยรู้สึกผ
閱讀更多
บทที่ 5
พอได้ยินคำตอบของเขา ลมหายใจผมก็สะดุด หัวใจเหมือนถูกบีบแน่น จนแทบหายใจไม่ออกขนาดมือที่กำผมของซ่งเจิงยังแน่นเกินไปแล้ว จนเขาเผลอร้อง "ซี๊ด" ออกมา ผมถึงได้สติ รีบปล่อยมือทันที"ดีจังเลยครับ…คนที่หมอซ่งชอบ ต้องมีความสุขมากแน่ๆ""งั้นเหรอ? พวกเราเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ก็ชมผมซะขนาดนี้แล้ว?"ผมไม่คิดว่าเขาจะตอบจริงจังขนาดนี้ เลยพูดอะไรไม่ออก แล้วก็แอบอยากจะรีบๆ เดินออกไปให้จบๆแต่ก็เผลอปากไวออกไปว่า "หมอซ่งใจดีมากเลยครับ…ไม่เคยมองโรคประหลาดของผมแปลกๆ แถมยังช่วยผมอีก…โดยรวมแล้ว หมอซ่งเป็นคนดีที่สุดที่ผมเคยเจอเลยครับ"ดูเหมือนคำพูดของผมจะทำให้เขาอารมณ์ดี ถึงกับหัวเราะเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่น่าเสียดาย…ที่ผมไม่ทันได้เห็นภาพนั้นแล้วอยู่ๆ เขาก็พูดเสียงเบาลงเหมือนเสียใจว่า "แต่ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาคนนั้นชอบผมรึเปล่า"หัวใจผมกระตุกอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง และรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า…ให้ซ่งเจิงกลับไปเย็นชาเหมือนเดิมก็ดีแล้วอาจเพราะมีความหมั่นไส้เล็กๆ ผมเลยเร่งไดร์เป่าผมจนร้อนสุด แล้วก็พูดปลอบซ่งเจิงไปพลางๆ"หมอซ่งทั้งเก่ง ใจดี แถมยังหล่อด้วย…ผู้หญิงที่ไหนก็ต้องตกหลุมรักหมดแหละครับ""ใครบอก
閱讀更多
บทที่ 6
แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะพูดอะไรต่อ ซ่งเจิงกลับยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ท่าทางดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดผมนิ่งไปเล็กน้อย คิดว่าเขาคงเหนื่อยจากงานที่โรงพยาบาลแน่ๆผมรู้สึกสงสารนิดหน่อย เลยพูดออกไปว่า "วันนี้ขอบคุณมากนะครับ คุณหมอซ่ง…พักผ่อนเร็วๆ ล่ะครับ ผมกลับก่อนนะ""อืม"ผมไม่ได้ใส่ใจมากนัก กับท่าทางที่จู่ๆ ก็เย็นชาของซ่งเจิง คิดแค่ว่าเขาน่าจะเหนื่อยจริงๆผมจึงกลับบ้านที่อยู่ติดกันอย่างเก้อๆสองวันต่อมาโรงพยาบาลส่งข้อความมาบอกว่าผลตรวจของผมออกแล้ว สามารถไปรับได้ก่อนออกจากบ้าน ผมยังเปิดห้องแชตของซ่งเจิงดู ตอนเขาให้ผมแอดวีแชต เขาบอกว่าจะเป็นคนแจ้งผมเองเรื่องรับผลตรวจ…แต่จนตอนนี้ ข้อความจากโรงพยาบาลยังมาก่อนเลย ส่วนแชตของเขานั้น…ไม่มีอะไรส่งมาสักนิดพอคิดได้แบบนั้น หัวใจก็พลันถูกความรู้สึกผิดหวังท่วมท้นขึ้นมา ในใจคิดว่า สุดท้ายแล้ว ผมกับเขาก็คงเป็นแค่คนไข้กับหมอธรรมดาๆ เกรงว่าแค่เพื่อนธรรมดาก็เป็นไม่ได้ด้วยซ้ำผมนึกว่าตัวเองจะยอมรับความจริงนี้ได้อย่างสงบแล้ว แต่สวรรค์กลับไม่ปรานีเลยจริงๆพอถึงโรงพยาบาล ผมรีบไปรับผลตรวจ แล้วเดินเงียบๆ ไปยังแผนกที่ซ่งเจิงอยู่แต่ทันทีที่ประตูล
閱讀更多
บทที่ 7
ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่มา แต่ตอนนั้นสติผมก็กำลังเบลอ อีกทั้งแสงไฟก็สลัว จึงมองเห็นได้แค่เพียงโครงร่างคร่าวๆ เท่านั้นคล้ายซ่งเจิงมากผมไม่รู้เลยว่าซ่งเจิงจัดการไอ้คนที่ลวนลามผมไปยังไง ในตอนที่ผมเวียนหัว หน้ามืดตาลายก็รู้แค่ว่าตัวเองถูกโอบเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นแล้วก็ถูกอุ้มออกมาจากบาร์อย่างเลือนลางอาจเพราะรู้ว่าคนที่ช่วยผมคือซ่งเจิง ความรู้สึกปลอดภัยที่มีต่อเขาเลยทำให้ผมหมดความระแวดระวังระหว่างที่อยู่บนรถกลับบ้าน เพราะความอึดอัดตรงหน้าอกมันมากเกินไป จนผมต้องดึงเสื้อคลุมออกแล้วก็พูดด้วยเสียงสะอื้นว่า"คุณหมอซ่ง ผมรู้สึกทรมานอีกแล้ว…"แต่บนใบหน้าของซ่งเจิงก็ยังคงนิ่งเย็น ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะหวั่นไหวกับคำพูดของผม เขาเอาแต่มองตรงไปข้างหน้า ขับรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย"เหมือนมันจะไหลออกมาเยอะกว่าเดิมอีกแล้ว ทำยังไงดีล่ะ…" น้ำนมมันซึมทะลุเสื้อเชิ้ตไปถึงเสื้อคลุมของผมแล้วด้วยซ้ำแต่ซ่งเจิงก็ยังไม่แสดงอาการใดๆ ไม่สนใจว่าผมจะอยู่หรือตายเหมือนหุ่นยนต์ที่ทำแค่หน้าที่ขับรถเท่านั้นความรู้สึกมันทรมานเกินจะทน จนผมน้ำตาไหล ผมไม่เข้าใจเลย ทั้งๆ ที่ผมเป็นขนาดนี้แล้ว แต่ซ่งเจิงผู้เป็น
閱讀更多
บทที่ 8
"บึ๊ม" จู่ๆ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เหมือนจะเริ่มจาง กลับพุ่งขึ้นมาบนหัวอีกครั้ง"เหลวไหล! นี่มันบ้านผมชัดๆ!"ซ่งเจิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมตาม "ก็ได้ บ้านนายก็ได้"ผมพยักหน้าหนักๆ อย่างเซๆ เป็นการแสดงออกว่าเห็นด้วยแค่ได้เถียงกับซ่งเจิงแบบนี้ จู่ๆ อาการเจ็บหน้าอกก็ดูจะดีขึ้นหน่อย แม้ว่าน้ำนมจะยังคงไหลอยู่ก็ตามผมมองตัวเองในกระจกก่อนจะขมวดคิ้วอย่างกลุ้มใจ"ต้องให้ช่วยไหม?"ผมเหมือนลืมเรื่องอึดอัดใจในตอนเช้าไปหมด เมื่อเห็นซ่งเจิงเสนอตัวช่วย ก็พยักหน้าแรงๆ เหมือนเจอผู้ช่วยชีวิตหรืออาจเพราะลึกๆ แล้ว ผมรู้สึกว่า มีแค่ซ่งเจิงเท่านั้นที่ช่วยผมได้จริงๆเมื่อได้คำตอบยืนยันจากผม ซ่งเจิงก็รับเครื่องปั๊มน้ำนมไปอย่างเป็นธรรมชาติแต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง แม้น้ำนมจะไม่ไหลแรงเหมือนก่อน แต่ความรู้สึกตึงแน่นหน้าอกกลับแย่ลงผมผลักซ่งเจิงออกไปทันที แล้วบ่นเขาว่า "คุณทำให้ผมเจ็บกว่าเดิมอีก! ไปให้พ้นเลย!"ซ่งเจิงถูกผลักโดยไม่ทันตั้งตัว จึงทำให้เครื่องปั๊มน้ำนมในมือเขาหลุดออกมาและกระแทกพื้นดัง "โป๊ะ"บรรยากาศในห้องน้ำหลังจากนั้นยิ่งประหลาดและชวนอึดอัดมากขึ้นไปอีกสิ่งที่ผมไม่สังเกต
閱讀更多
บทที่ 9
"หา?! อ๋อ..." ผมนึกว่าซ่งเจิงหมายถึงใช้เครื่องปั๊มน้ำนม ก็เลยโล่งอก คิดว่าดีแล้วที่เมื่อคืนผมไม่ได้เมาหนักจนไปทำอะไรล่วงเกินผู้ชายในฝันแต่ในวินาทีต่อมา ซ่งเจิงก็ลืมตาขึ้น พร้อมโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่ผมทันที"แต่คุณเป็นคนห้ามผมใช้เครื่องปั๊มน้ำนมเองนะ""!!!"หัวใจที่เพิ่งโล่งไปเมื่อกี้ ก็กลับมากระตุกอีกครั้ง พอเริ่มเข้าใจความหมายของเขา ผมก็มองไปที่ริมฝีปากของเขาเมื่อเพ่งมองดีๆ ผมก็เห็นว่ามีคราบสีขาวแห้งติดอยู่ตรงมุมปากของเขาทันทีที่รู้ว่านั่นคืออะไร ทั้งตัวผมก็ร้อนฉ่าเหมือนหม้อน้ำเดือดพรึ่บขึ้นมาต่อจากนั้น ความทรงจำที่เมื่อครู่ยังนึกไม่ออก ก็พุ่งเข้ามาในหัวราวกับคลื่นถาโถมเมื่อภาพทุกอย่างถูกปะติดปะต่อจนสมบูรณ์ ในหัวผมก็เหลือแค่สองคำจบแล้วจบสิ้นแล้ว!"ทำไม? ทำหน้าแบบนี้ แปลว่าไม่คิดจะรับผิดชอบผมแล้วเหรอ?"สายตาของซ่งเจิงพลันเปลี่ยนเป็นอันตราย จ้องผมเขม็งเหมือนเหยี่ยวจ้องเหยื่อ แขนที่พาดบนตัวผมก็กอดแน่น ไม่ปล่อยให้ผมหนีได้เลยหัวผมชาไปหมด ถึงแม้เขาจะเป็นคนที่ผมแอบชอบมาตั้งห้าปี แต่มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป แล้วเมื่อวานผมก็เพิ่งเห็นเขา...ที่โรงพยาบาล ผมต้องการเวลาเพื่อทำใจอีกหน
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status