Short
ครูสอนพิเศษสาวเสพติดตัณหา

ครูสอนพิเศษสาวเสพติดตัณหา

Oleh:  ลูกท้อTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
7Bab
2.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในระหว่างที่ฉันกำลังรับหน้าที่เป็นครูสอนพิเศษตามบ้าน อาการเสพติดกามของฉันก็กำเริบขึ้นมา ฉันตกอยู่ในสภาวะถึงจุดสุดยอดต่อหน้าต่อตาผู้ปกครองของเด็กนักเรียน ยาที่มีก็กินจนหมดเกลี้ยงแล้ว และตรงหน้าของฉันก็คือเด็กที่ฉันกำลังสอนอยู่ ในตอนที่ฉันถูกความเสียวซ่านเล่นงานจนแทบจะเสียสติ มือข้างหนึ่งก็ลูบไล้ขึ้นมา มันแฝงไปด้วยความรุนแรงในแบบที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน กำลังหยอกเย้าปรนเปรอร่างกายที่แสนอ่อนไหวของฉันในจุดลับตา ฉันพยายามอดทนต่อความรัญจวนใจนั้น และฝืนสอนต่อไปอย่างตะกุกตะกัก ในที่สุด เมื่อสอนมาถึงคำศัพท์คำที่หก ฉันก็หลุดเสียงสะอื้นออกมา แล้วทรุดฮวบลงตรงนั้นอย่างหมดรูป และในตอนนั้นเอง บางสิ่งที่ร้อนระอุและลำพองเต็มที่ ก็จ่อประชิดเตรียมพร้อมอยู่ทางด้านหลังของฉัน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
7 Bab
บทที่ 1
ฉันชื่อสวี่ลี่ เป็นครูคนหนึ่งหลังจากแต่งงาน ฉันถูกสามีเคี่ยวกรำอย่างหนักจนเกินไป จนโชคร้ายที่ต้องกลายเป็นโรคเสพติดกามอันน่าอัปยศไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่การสัมผัสเพียงแผ่วเบาที่สุด ก็สามารถกระตุ้นความสยิวซ่านภายในร่างกายของฉันให้พุ่งสูงขึ้นกว่าปกติหลายสิบเท่า ในสมองของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะถูกเติมเต็ม เพียงแค่ภาพจินตนาการอันวาบหวามในหัว ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันตกอยู่ในสภาวะถึงจุดสุดยอดได้ในทุกๆ ที่แม้แต่การเสียดสีจากการเดินก็ทำให้ฉันเปียกชื้น จนอยากจะได้รับการตอบสนองอยู่ตลอดเวลายามอาการกำเริบ มันรู้สึกเหมือนมีแมลงตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนไต่ยั้วเยี้ย คันยิบจนแทบจะทนไม่ไหวด้วยเหตุนี้ ฉันจึงอ้อนวอนให้สามีช่วยบรรเทาอาการให้ ช่วงแรกๆเขาก็ลุ่มหลงในรสสัมผัสและสนุกไปกับมัน แต่พอนานวันเข้า สามีก็ไม่สามารถตอบสนองตัณหาที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ของฉันได้อีกต่อไปหลังจากอาการกำเริบครั้งหนึ่ง สามีทิ้งฉันไว้ข้างหลัง พลางสบถด่าขณะดึงกางเกงขึ้นมาสวม"โธ่เว้ย ร่านอีกแล้วนะ!""วันๆ ฉันไม่ต้องไปทำงานทำการเลยหรือไง? คราวหน้าถ้ามีอาการอีกก็หาทางเอาเองแล้วกัน!"สามีจากไปแล้วทิ้
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ฉันไม่สามารถหายไปนานกว่านี้ได้ ดังนั้นแม้ว่าตอนนี้ฉันจะแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังฝืนพยุงร่างกายอันสั่นเทา ใช้ทิชชู่จัดการทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วผลักประตูออกไปที่หน้าประตู ซุนอู่กำลังใช้สายตากวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า"คุณครูสวี่ไม่สบายหรือเปล่าครับ? ทำไมหน้าแดงขนาดนี้?"สีหน้าของซุนอู่ดูเคร่งขรึมและเป็นงานเป็นการมาก จนฉันไม่แน่ใจเลยว่าเขามีเจตนาอื่นแฝงอยู่หรือไม่ทว่าสายตาอันเร่าร้อนของเขากลับทำให้ฉันต้องสั่นสะท้านฉันก้มหน้าลง หลบเลี่ยงสายตาของเขา พร้อมกับพยายามปั้นยิ้มอย่างมีมารยาท"มะ... ไม่มีอะไรค่ะ แค่รู้สึกร้อนนิดหน่อย""ถ้าอย่างนั้นให้ผมถอดเสื้อคลุมให้นะครับ เดี๋ยวผมเอาไปแขวนให้ มาเถอะ"เมื่อเผชิญกับความหวังดีของซุนอู่ ฉันจึงต้องยอมตามใจเขา เพียงแต่ฉันลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิทเมื่อตอนสายฉันรีบออกมาจากออฟฟิศเกินไปฉันยังไม่มีเวลาแม้แต่จะใส่ชุดชั้นใน พอถอดเสื้อคลุมออก หน้าอกขนาด 36E อันสมบูรณ์แบบของฉันที่ถูกรัดรึงอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวตึงเปรี๊ยะ ก็แทบจะระเบิดออกมา...เนื้อนุ่มหยุ่นตรงหน้าอกสั่นกระเพื่อมตามจังหวะการถอดเสื้อ เสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มไม่สามารถปกปิดสี
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฉันโก่งสะโพกไปข้างหลังสุดแรง พลางขยับโยกกายอย่างเต็มกำลังตามจังหวะการรุกรานของซุนอู่แต่ละครั้งที่โถมเข้ามามันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆความซ่านสยิวที่เหนือล้ำยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับเป็นการเติมจิตวิญญาณเข้าไปในร่างกายของฉันอีกครั้งมันเป็นความรู้สึกที่ต่างจากตอนอยู่กับสามีโดยสิ้นเชิง มีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นผู้หญิงอย่างแท้จริง"อื้อ..."ฉันใบหน้าแดงก่ำ ไม่อาจกักเก็บเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากได้อีกต่อไปเวยเวยที่นั่งปิดตาอยู่ฝั่งตรงข้ามพลันชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่"คุณครูคะ คุณครู... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?""มะ... ไม่จ้ะ ครูไม่เป็นไร..."ฉันหอบหายใจหนัก พยายามบังคับน้ำเสียงให้คงความราบเรียบที่สุด เพื่อไม่ให้เวยเวยจับความผิดปกติได้แต่เรี่ยวแรงของซุนอู่นั้นมหาศาลเกินไปโต๊ะเริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้เวยเวยจะไร้เดียงสาแค่ไหน เธอก็เริ่มสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากล"คุณครูคะ ตกลงคุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"เวยเวยพูดพลางกระชากผ้าปิดตาออกจากดวงตาฉันอุทานออกมาคำหนึ่ง สัญชาตญาณสั่งให้ฉันขมิบสะโพกแน่นทันทีทว่าทุกอย่างมันเ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
นี่เขาเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันเป็นผู้หญิงขายตัวอย่างนั้นเหรอ?การดูถูกกันซึ่งหน้าแบบนี้ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ของฉันซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาไปหมด ฉันตั้งท่าจะสั่งสอนเขาสักหน่อยแต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากสามีที่ส่งมา"เมียจ๋า อาการกำเริบอีกแล้วใช่ไหม? รีบส่งโลเคชั่นมาให้พี่เดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวพี่ไปหา""เมื่อกี้พี่ติดประชุมโปรเจกต์อยู่ เลยเปิดโหมดปิดเสียงไว้ ไม่เห็นข้อความเลย"ที่แท้สามีก็ไม่ได้ตั้งใจจะไม่ช่วยฉันแต่เขาแค่ไม่เห็นข้อความ...พอคิดถึงความบ้าคลั่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับผู้ชายที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันครั้งแรกคนนี้ ในใจของฉันก็เต็มไปด้วยความนึกเสียใจและรู้สึกผิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอัดอั้นตันใจเหลือเกิน"สามีจ๋า... ถ้าพี่ส่งข้อความมาเร็วกว่านี้สักนิด ฉันคงไม่ต้องสวมเขาให้พี่แบบนี้หรอก!"ฉันเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พลางค้อนให้ซุนอู่อย่างแรงหนึ่งทีแล้วเดินออกจากประตูไปไม่นานนัก สามีก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพอเห็นท่าทางของฉันดูเป็นปกติสามีก็ถึงกับอึ้งไปเลย"เมียจ๋า ไหนบอกว่าอาการกำเริบไง?"สามีรู้จักฉันดี เขารู้ว่าปกติฉันจะไม่ล้อเล่นกับเรื่องสำคัญแ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ถ้าหากไม่มีความสงสัยอะไรติดค้างอยู่ในใจ คำถามประเภทนี้คงไม่ถูกถามออกมาซุนอู่เองก็มีท่าทีประหม่าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ใบหน้ายังคงฝืนยิ้มเอาไว้"ไม่มีนะครับ น้องสะใภ้สอนดีมากเลยล่ะ"สามีพยักหน้าพลางปรายตามามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะถามต่อ"แล้วตอนที่เธอเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ พี่ได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?"ซุนอู่เม้มริมฝีปากแน่น และมองมาที่ฉันโดยสัญชาตญาณเช่นกันเมื่อเห็นท่าทางกระสับกระส่ายของฉัน ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่เขากลับเลือกที่จะพูดความจริงออกมา"เอ่อ... ก็ได้ยินจริงๆ นะครับ เหมือนจะมีเสียงเครื่องสั่นดังหึ่งๆ ออกมาด้วย"สามีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เฮ้อ! อัปยศอดสูจริงๆ ที่ต้องให้พี่มาเห็นเรื่องน่าอายแบบนี้!""เมียผมเธอป่วยเป็นโรคเสพติดกามน่ะครับ เธอขาดผู้ชายไม่ได้!"เรื่องที่เป็นความลับส่วนตัวขนาดนี้ สามีกลับพูดมันออกมาอย่างหน้าตาเฉย!ฉันทำตัวไม่ถูก ใจสั่นรัวไปหมด ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความอับอายจนแทบจะทนไม่ไหวถึงแม้ว่าซุนอู่คนนี้เพิ่งจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉันไป แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครมารับรู้เรื่องที่แสนน่าอัปยศของฉันแบบนี้การเป็นโรคนี้ มันเหมือนกับการถูกตรึงไว้บนเสาประจานในฐา
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ความจริงหลังจากผ่านเรื่องนั้นกับซุนอู่มาแล้ว ฉันก็ไม่มีอารมณ์ร่วมเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เพราะไม่อยากให้สามีสงสัยฉันจึงต้องแสร้งทำเป็นดีใจแล้วจูบตอบเขาไปพอมองดูสามีที่เผยสิ่งที่คุ้นเคยออกมาแล้วกระโจนเข้าใส่ ในใจของฉันนอกจากจะไม่มีความตื่นเต้นแล้ว กลับยังเกิดความรู้สึกรังเกียจลึกๆ ที่ยากจะอธิบายออกมาด้วยก็ช่วยไม่ได้จริงๆหลังจากที่เคยเห็นของดีและได้ลิ้มรสของเลิศรสมาแล้ว ในใจมันย่อมเกิดความเปรียบเทียบขึ้นมาเป็นธรรมดาเมื่อก่อนฉันมีสามีเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว ฉันเลยไม่รู้สึกอะไรแต่ตอนนี้พอเอามาเทียบกับซุนอู่แล้ว สามีก็กลายเป็นแค่ผู้น้อยที่ไม่อาจเทียบรุ่นได้เลยฉันหลับตาลง ในสมองเผลอนึกถึงฉากตอนที่อยู่กับซุนอู่ในวันนี้อย่างไม่ตั้งใจยิ่งคิด ความรู้สึกของฉันก็เริ่มมาทีละนิด แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ทำอะไรเลยสามีก็เสร็จเสียแล้วฉันมองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ขนาดกินยามาแล้วยังทำได้แค่ 20 นาที ไม่ได้เศษเสี้ยวเวลาของซุนอู่เลยด้วยซ้ำ"ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ ฉันคิดแบบนี้ได้ยังไง!""คนที่ฉันรักคือสามีนะ ฉันจะมาคิดฟุ้งซ่านเพราะเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไงกัน!"ฉันพยายามสะบัดหน้าอย่างบ้าคลั่ง พยายามทุก
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ทุกเซลล์ในร่างกายต่างพากันส่งข้อความเพียงหนึ่งเดียวมายังสมองของฉันอย่างบ้าคลั่งนั่นก็คือ:"เอา!"ซุนอู่ปลดเข็มขัดออก ยืนอยู่ไม่ไกลนัก พลางเรียกหาฉันราวกับกำลังล่อสุนัข"คลานเข่าเข้ามา แล้วอ้อนวอนฉันซะ!"ฉันทำตามอย่างไม่ลังเล เงยหน้าขึ้นอย่างโหยหาด้วยสายตาที่พร่าเลือน"ได้โปรด ช่วยฉันที..."ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัวลง กำยานที่มอดไหม้ก็ค่อยๆ ดับแสงลงเช่นกันสติของฉันเริ่มกลับคืนมาอย่างช้าๆ วินาทีที่ความยับยั้งชั่งใจกลับคืนมา ฉันแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดคราวก่อนก้าวล่วงขอบเขตไปแล้วก็ช่างมันเถอะแต่คราวนี้ สามียืนเฝ้าอยู่หน้าห้องแท้ๆ แต่ฉันกลับ..."คราวนี้ทำได้ดีมาก ฉันพอใจมาก จำเอาไว้ ต่อไปฉันเรียกเมื่อไหร่ต้องมาทันที เข้าใจไหม?"ซุนอู่จุดบุหรี่หลังเสร็จกิจอย่างสำราญใจ จากนั้นก็เปิดโน้ตบุ๊กแล้วกดเล่นวิดีโอคลิปหนึ่งทันทีที่ภาพปรากฏฉันก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับไก่ไม้ ก่อนจะรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความเหน็บหนาวอันไร้ก้นบึ้งวิดีโอนั้นไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่มันคือกระบวนการทั้งหมดที่ซุนอู่แอบบันทึกไว้เมื่อครู่นี้ในภาพนั้น ร่างกายของฉันเปลือยเปล่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status