Short
ครูสอนพิเศษสาวเสพติดตัณหา

ครูสอนพิเศษสาวเสพติดตัณหา

By:  ลูกท้อCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
7Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในระหว่างที่ฉันกำลังรับหน้าที่เป็นครูสอนพิเศษตามบ้าน อาการเสพติดกามของฉันก็กำเริบขึ้นมา ฉันตกอยู่ในสภาวะถึงจุดสุดยอดต่อหน้าต่อตาผู้ปกครองของเด็กนักเรียน ยาที่มีก็กินจนหมดเกลี้ยงแล้ว และตรงหน้าของฉันก็คือเด็กที่ฉันกำลังสอนอยู่ ในตอนที่ฉันถูกความเสียวซ่านเล่นงานจนแทบจะเสียสติ มือข้างหนึ่งก็ลูบไล้ขึ้นมา มันแฝงไปด้วยความรุนแรงในแบบที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน กำลังหยอกเย้าปรนเปรอร่างกายที่แสนอ่อนไหวของฉันในจุดลับตา ฉันพยายามอดทนต่อความรัญจวนใจนั้น และฝืนสอนต่อไปอย่างตะกุกตะกัก ในที่สุด เมื่อสอนมาถึงคำศัพท์คำที่หก ฉันก็หลุดเสียงสะอื้นออกมา แล้วทรุดฮวบลงตรงนั้นอย่างหมดรูป และในตอนนั้นเอง บางสิ่งที่ร้อนระอุและลำพองเต็มที่ ก็จ่อประชิดเตรียมพร้อมอยู่ทางด้านหลังของฉัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
ฉันชื่อสวี่ลี่ เป็นครูคนหนึ่งหลังจากแต่งงาน ฉันถูกสามีเคี่ยวกรำอย่างหนักจนเกินไป จนโชคร้ายที่ต้องกลายเป็นโรคเสพติดกามอันน่าอัปยศไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่การสัมผัสเพียงแผ่วเบาที่สุด ก็สามารถกระตุ้นความสยิวซ่านภายในร่างกายของฉันให้พุ่งสูงขึ้นกว่าปกติหลายสิบเท่า ในสมองของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะถูกเติมเต็ม เพียงแค่ภาพจินตนาการอันวาบหวามในหัว ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันตกอยู่ในสภาวะถึงจุดสุดยอดได้ในทุกๆ ที่แม้แต่การเสียดสีจากการเดินก็ทำให้ฉันเปียกชื้น จนอยากจะได้รับการตอบสนองอยู่ตลอดเวลายามอาการกำเริบ มันรู้สึกเหมือนมีแมลงตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนไต่ยั้วเยี้ย คันยิบจนแทบจะทนไม่ไหวด้วยเหตุนี้ ฉันจึงอ้อนวอนให้สามีช่วยบรรเทาอาการให้ ช่วงแรกๆเขาก็ลุ่มหลงในรสสัมผัสและสนุกไปกับมัน แต่พอนานวันเข้า สามีก็ไม่สามารถตอบสนองตัณหาที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ของฉันได้อีกต่อไปหลังจากอาการกำเริบครั้งหนึ่ง สามีทิ้งฉันไว้ข้างหลัง พลางสบถด่าขณะดึงกางเกงขึ้นมาสวม"โธ่เว้ย ร่านอีกแล้วนะ!""วันๆ ฉันไม่ต้องไปทำงานทำการเลยหรือไง? คราวหน้าถ้ามีอาการอีกก็หาทางเอาเองแล้วกัน!"สามีจากไปแล้วทิ้
Read more
บทที่ 2
ฉันไม่สามารถหายไปนานกว่านี้ได้ ดังนั้นแม้ว่าตอนนี้ฉันจะแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังฝืนพยุงร่างกายอันสั่นเทา ใช้ทิชชู่จัดการทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วผลักประตูออกไปที่หน้าประตู ซุนอู่กำลังใช้สายตากวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า"คุณครูสวี่ไม่สบายหรือเปล่าครับ? ทำไมหน้าแดงขนาดนี้?"สีหน้าของซุนอู่ดูเคร่งขรึมและเป็นงานเป็นการมาก จนฉันไม่แน่ใจเลยว่าเขามีเจตนาอื่นแฝงอยู่หรือไม่ทว่าสายตาอันเร่าร้อนของเขากลับทำให้ฉันต้องสั่นสะท้านฉันก้มหน้าลง หลบเลี่ยงสายตาของเขา พร้อมกับพยายามปั้นยิ้มอย่างมีมารยาท"มะ... ไม่มีอะไรค่ะ แค่รู้สึกร้อนนิดหน่อย""ถ้าอย่างนั้นให้ผมถอดเสื้อคลุมให้นะครับ เดี๋ยวผมเอาไปแขวนให้ มาเถอะ"เมื่อเผชิญกับความหวังดีของซุนอู่ ฉันจึงต้องยอมตามใจเขา เพียงแต่ฉันลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิทเมื่อตอนสายฉันรีบออกมาจากออฟฟิศเกินไปฉันยังไม่มีเวลาแม้แต่จะใส่ชุดชั้นใน พอถอดเสื้อคลุมออก หน้าอกขนาด 36E อันสมบูรณ์แบบของฉันที่ถูกรัดรึงอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวตึงเปรี๊ยะ ก็แทบจะระเบิดออกมา...เนื้อนุ่มหยุ่นตรงหน้าอกสั่นกระเพื่อมตามจังหวะการถอดเสื้อ เสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มไม่สามารถปกปิดสี
Read more
บทที่ 3
ฉันโก่งสะโพกไปข้างหลังสุดแรง พลางขยับโยกกายอย่างเต็มกำลังตามจังหวะการรุกรานของซุนอู่แต่ละครั้งที่โถมเข้ามามันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆความซ่านสยิวที่เหนือล้ำยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับเป็นการเติมจิตวิญญาณเข้าไปในร่างกายของฉันอีกครั้งมันเป็นความรู้สึกที่ต่างจากตอนอยู่กับสามีโดยสิ้นเชิง มีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นผู้หญิงอย่างแท้จริง"อื้อ..."ฉันใบหน้าแดงก่ำ ไม่อาจกักเก็บเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากได้อีกต่อไปเวยเวยที่นั่งปิดตาอยู่ฝั่งตรงข้ามพลันชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่"คุณครูคะ คุณครู... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?""มะ... ไม่จ้ะ ครูไม่เป็นไร..."ฉันหอบหายใจหนัก พยายามบังคับน้ำเสียงให้คงความราบเรียบที่สุด เพื่อไม่ให้เวยเวยจับความผิดปกติได้แต่เรี่ยวแรงของซุนอู่นั้นมหาศาลเกินไปโต๊ะเริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้เวยเวยจะไร้เดียงสาแค่ไหน เธอก็เริ่มสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากล"คุณครูคะ ตกลงคุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"เวยเวยพูดพลางกระชากผ้าปิดตาออกจากดวงตาฉันอุทานออกมาคำหนึ่ง สัญชาตญาณสั่งให้ฉันขมิบสะโพกแน่นทันทีทว่าทุกอย่างมันเ
Read more
บทที่ 4
นี่เขาเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันเป็นผู้หญิงขายตัวอย่างนั้นเหรอ?การดูถูกกันซึ่งหน้าแบบนี้ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ของฉันซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาไปหมด ฉันตั้งท่าจะสั่งสอนเขาสักหน่อยแต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากสามีที่ส่งมา"เมียจ๋า อาการกำเริบอีกแล้วใช่ไหม? รีบส่งโลเคชั่นมาให้พี่เดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวพี่ไปหา""เมื่อกี้พี่ติดประชุมโปรเจกต์อยู่ เลยเปิดโหมดปิดเสียงไว้ ไม่เห็นข้อความเลย"ที่แท้สามีก็ไม่ได้ตั้งใจจะไม่ช่วยฉันแต่เขาแค่ไม่เห็นข้อความ...พอคิดถึงความบ้าคลั่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับผู้ชายที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันครั้งแรกคนนี้ ในใจของฉันก็เต็มไปด้วยความนึกเสียใจและรู้สึกผิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอัดอั้นตันใจเหลือเกิน"สามีจ๋า... ถ้าพี่ส่งข้อความมาเร็วกว่านี้สักนิด ฉันคงไม่ต้องสวมเขาให้พี่แบบนี้หรอก!"ฉันเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พลางค้อนให้ซุนอู่อย่างแรงหนึ่งทีแล้วเดินออกจากประตูไปไม่นานนัก สามีก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพอเห็นท่าทางของฉันดูเป็นปกติสามีก็ถึงกับอึ้งไปเลย"เมียจ๋า ไหนบอกว่าอาการกำเริบไง?"สามีรู้จักฉันดี เขารู้ว่าปกติฉันจะไม่ล้อเล่นกับเรื่องสำคัญแ
Read more
บทที่ 5
ถ้าหากไม่มีความสงสัยอะไรติดค้างอยู่ในใจ คำถามประเภทนี้คงไม่ถูกถามออกมาซุนอู่เองก็มีท่าทีประหม่าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ใบหน้ายังคงฝืนยิ้มเอาไว้"ไม่มีนะครับ น้องสะใภ้สอนดีมากเลยล่ะ"สามีพยักหน้าพลางปรายตามามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะถามต่อ"แล้วตอนที่เธอเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ พี่ได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?"ซุนอู่เม้มริมฝีปากแน่น และมองมาที่ฉันโดยสัญชาตญาณเช่นกันเมื่อเห็นท่าทางกระสับกระส่ายของฉัน ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่เขากลับเลือกที่จะพูดความจริงออกมา"เอ่อ... ก็ได้ยินจริงๆ นะครับ เหมือนจะมีเสียงเครื่องสั่นดังหึ่งๆ ออกมาด้วย"สามีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เฮ้อ! อัปยศอดสูจริงๆ ที่ต้องให้พี่มาเห็นเรื่องน่าอายแบบนี้!""เมียผมเธอป่วยเป็นโรคเสพติดกามน่ะครับ เธอขาดผู้ชายไม่ได้!"เรื่องที่เป็นความลับส่วนตัวขนาดนี้ สามีกลับพูดมันออกมาอย่างหน้าตาเฉย!ฉันทำตัวไม่ถูก ใจสั่นรัวไปหมด ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความอับอายจนแทบจะทนไม่ไหวถึงแม้ว่าซุนอู่คนนี้เพิ่งจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉันไป แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครมารับรู้เรื่องที่แสนน่าอัปยศของฉันแบบนี้การเป็นโรคนี้ มันเหมือนกับการถูกตรึงไว้บนเสาประจานในฐา
Read more
บทที่ 6
ความจริงหลังจากผ่านเรื่องนั้นกับซุนอู่มาแล้ว ฉันก็ไม่มีอารมณ์ร่วมเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เพราะไม่อยากให้สามีสงสัยฉันจึงต้องแสร้งทำเป็นดีใจแล้วจูบตอบเขาไปพอมองดูสามีที่เผยสิ่งที่คุ้นเคยออกมาแล้วกระโจนเข้าใส่ ในใจของฉันนอกจากจะไม่มีความตื่นเต้นแล้ว กลับยังเกิดความรู้สึกรังเกียจลึกๆ ที่ยากจะอธิบายออกมาด้วยก็ช่วยไม่ได้จริงๆหลังจากที่เคยเห็นของดีและได้ลิ้มรสของเลิศรสมาแล้ว ในใจมันย่อมเกิดความเปรียบเทียบขึ้นมาเป็นธรรมดาเมื่อก่อนฉันมีสามีเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว ฉันเลยไม่รู้สึกอะไรแต่ตอนนี้พอเอามาเทียบกับซุนอู่แล้ว สามีก็กลายเป็นแค่ผู้น้อยที่ไม่อาจเทียบรุ่นได้เลยฉันหลับตาลง ในสมองเผลอนึกถึงฉากตอนที่อยู่กับซุนอู่ในวันนี้อย่างไม่ตั้งใจยิ่งคิด ความรู้สึกของฉันก็เริ่มมาทีละนิด แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ทำอะไรเลยสามีก็เสร็จเสียแล้วฉันมองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ขนาดกินยามาแล้วยังทำได้แค่ 20 นาที ไม่ได้เศษเสี้ยวเวลาของซุนอู่เลยด้วยซ้ำ"ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ ฉันคิดแบบนี้ได้ยังไง!""คนที่ฉันรักคือสามีนะ ฉันจะมาคิดฟุ้งซ่านเพราะเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไงกัน!"ฉันพยายามสะบัดหน้าอย่างบ้าคลั่ง พยายามทุก
Read more
บทที่ 7
ทุกเซลล์ในร่างกายต่างพากันส่งข้อความเพียงหนึ่งเดียวมายังสมองของฉันอย่างบ้าคลั่งนั่นก็คือ:"เอา!"ซุนอู่ปลดเข็มขัดออก ยืนอยู่ไม่ไกลนัก พลางเรียกหาฉันราวกับกำลังล่อสุนัข"คลานเข่าเข้ามา แล้วอ้อนวอนฉันซะ!"ฉันทำตามอย่างไม่ลังเล เงยหน้าขึ้นอย่างโหยหาด้วยสายตาที่พร่าเลือน"ได้โปรด ช่วยฉันที..."ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัวลง กำยานที่มอดไหม้ก็ค่อยๆ ดับแสงลงเช่นกันสติของฉันเริ่มกลับคืนมาอย่างช้าๆ วินาทีที่ความยับยั้งชั่งใจกลับคืนมา ฉันแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดคราวก่อนก้าวล่วงขอบเขตไปแล้วก็ช่างมันเถอะแต่คราวนี้ สามียืนเฝ้าอยู่หน้าห้องแท้ๆ แต่ฉันกลับ..."คราวนี้ทำได้ดีมาก ฉันพอใจมาก จำเอาไว้ ต่อไปฉันเรียกเมื่อไหร่ต้องมาทันที เข้าใจไหม?"ซุนอู่จุดบุหรี่หลังเสร็จกิจอย่างสำราญใจ จากนั้นก็เปิดโน้ตบุ๊กแล้วกดเล่นวิดีโอคลิปหนึ่งทันทีที่ภาพปรากฏฉันก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับไก่ไม้ ก่อนจะรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความเหน็บหนาวอันไร้ก้นบึ้งวิดีโอนั้นไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่มันคือกระบวนการทั้งหมดที่ซุนอู่แอบบันทึกไว้เมื่อครู่นี้ในภาพนั้น ร่างกายของฉันเปลือยเปล่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status