LOGIN“นิว! เดี๋ยวเย็นนี้เราไปส่งนิวที่หอนะ”
จู่ ๆ สกายก็หันมาพูดคุยกับหญิงสาว แวบแรกที่หันมาสบตากันมันเหมือนมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ ก่อนที่นินิวจะเป็นฝ่ายหลบตาก่อน ใครมันจะไปกล้าสบตากับเขานาน ๆ กัน เดี๋ยวแม่น้องรหัสคนสวยของเขาจะมาว่าเอาได้
แต่ยังไม่ทันที่นินิวจะได้ตอบ เสียงหวาน ๆ ของไอรินก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“แล้วไอรินล่ะคะ พี่กายไม่ไปส่งไอรินเหรอ”
“ไหนตอนแรกเราบอกพี่ว่านัดให้เพื่อนมารับไง”
“เอ่อ...ก็พอดีว่าเมื่อกี้เพื่อนส่งข้อความมาบอกว่ามาไม่ได้แล้วน่ะสิคะ”
แขนเล็กสอดเข้ามาคล้องแขนของชายหนุ่มแล้วแนบลำตัวเข้ามาออดอ้อน แหงนมองใบหน้าหล่อเหลาแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ให้เขา
อ้อนเก่ง ยิ้มเก่ง ซะขนาดนั้น ดูซิ! ว่าคนที่พูดว่าชีวิตนี้จะไม่มีแฟนจะทนได้สักกี่น้ำ
“กายไปส่งน้องเถอะ เดี๋ยวเรากลับกับหลินก็ได้ พอดีหลินจะแวะไปเอาของที่ห้องเราพอดีเลย ใช่ไหมหลิน?”
หลินสะดุ้งโหยงเลิ่กลั่ก จู่ ๆ เพื่อนสาวก็โยนคำถามมาให้โดยไม่ได้เตรียมกันก่อน แถมยังสะกิดเท้าเธออย่างแรงจนเธอตกใจ ดีนะที่เธอฉลาดเลยรู้ทัน
“เออ...ใช่ ๆ”
หลินตอบพร้อมกับพยักหน้า
“ถ้างั้นก็แปลว่าพี่กายไปส่งไอรินที่บ้านได้แล้วใช่ไหมคะ”
ชายหนุ่มหันมามองหน้านินิวอีกครั้ง ก่อนจะหันไปยิ้มให้น้องรหัสของเขาแล้วพยักหน้า
นินิวลอบถอนหายใจ หันไปมองหน้าหลินที่เคี้ยวหมูด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนราวกับไม่อร่อย
เธอเองก็รู้สึกไม่อร่อยเหมือนกัน ไม่อร่อยตั้งแต่เห็นหน้ายัยน้องรหัสของสกายแล้ว
หลายวันต่อมา
วันนี้พวกเพื่อนผู้ชายนัดเตะฟุตบอลกัน นินิวและหลินมานั่งรอเพื่อน ๆ อยู่ข้างสนาม นั่งกินขนมขบเคี้ยวระหว่างที่รอพวกผู้ชายเล่นฟุตเสร็จแล้วจะได้กลับบ้านพร้อมกัน
แต่ทว่าในระหว่างนั้น ก็มีกลุ่มของหญิงสาวหน้าตาดีราว ๆ สามคนเดินเข้ามา ถ้าจำไม่ผิดหนึ่งในนั้นน่าจะเป็นน้องไอริน น้องรหัสคนสวยของสกาย เธอยืนโบกไม้โบกมือให้กับคนในสนาม มืออีกข้างถือขวดน้ำเย็น ๆ เตรียมเอาไว้ให้เขาเสร็จสรรพ
นินิวหันมามองขวดน้ำในมือของตัวเอง ก่อนจะรีบเอามันไปซุกซ่อนไว้ทางด้านหลัง หยิบกระเป๋าของซันที่วางอยู่ตรงนั้นทับมันเอาไว้อีกที
ในใจอยากจะเปิดขวดแล้วเทน้ำทิ้งไปเลยแต่กลัวว่ามันจะไม่ทันการณ์ เพราะตอนนี้พวกเพื่อน ๆ กำลังพากันวิ่งออกมาจากสนามแล้ว
“น้ำค่ะ”
เสียงหวานของไอรินเอ่ยขึ้นพร้อมกับขวดน้ำที่ยื่นไปจนสุดแขน ใบหน้าสดใสยิ้มจนตาหยีให้กับพี่รหัสสุดหล่อ
นัยน์ตาคู่คมก็จ้องมองน้องรหัสของตัวเองไม่วางตา มุมปากกระตุกยิ้มพอกรุ้มกริ่มแล้วรับน้ำเย็น ๆ จากมือของไอรินไปถือไว้
...น้ำขวดนั้นคงจะเย็นชื่นใจน่าดู...
“แล้วของพี่ไม่มีเหรอจ๊ะน้องไอริน”
เสียงเชนเอ่ยแซวไอริน ก่อนที่ไอรินจะทำแก้มป่อง ๆ ราวกับคนสำนึกผิดแล้วเอ่ยขึ้น
“อุ๊ย! ตายจริง ขอโทษนะคะพี่เชน ไอรินนี่แย่จริง ๆ เลย มัวแต่คิดถึงพี่กายจนลืมคนอื่นไปเสียสนิท ไอรินไม่ได้เตรียมมาเผื่อใครเลยค่ะ”
แก้ตัวได้น่ารักสมกับตำแหน่งดาววิศวะ ฉลาดตอบชะมัด แต่คนที่นั่งฟังกลับรู้สึกทะแม่ง ๆ ยังไงชอบกล โดยเฉพาะหลิน ดูจะออกอาการหมั่นไส้จนเผลอแสดงออกมาทางสีหน้า นินิวต้องคอยบีบมือห้ามปราม
“งั้นมึงเอาขวดนี้ไปดิ”
สกายโยนขวดน้ำที่ไอรินยื่นให้ไปให้เชน ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนินิว เขาย่อตัวนั่งยอง ๆ แล้วมองหน้าเธอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับเธอ
“น้ำขวดเมื่อกี้ไปไหนแล้วล่ะ”
เขาเห็นด้วยเหรอว่าเธอถือขวดน้ำมาด้วย
“เอ่อ...อยู่ไหนแล้วล่ะ...ออ! อยู่นี่นี่เอง”
หญิงสาวลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะแกล้งทำเป็นควานหาขวดน้ำที่ตัวเองเป็นคนเอาไปซ่อนไว้แล้วหยิบมันยื่นให้กับชายหนุ่ม
“น้ำไม่ค่อยเย็นนะ”
“ไม่เป็นไร เราไม่ค่อยชอบกินน้ำเย็นสักเท่าไหร่”
พูดจบก็เปิดขวดน้ำต่อหน้าหญิงสาว ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นแล้วยกขวดน้ำกระดกดื่ม
นินิวจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตามาที่ลำคอแข็งแกร่ง ลูกกระเดือกที่เลื่อนขึ้นลงยามที่เขากลืนน้ำเข้าไปดูเซ็กซี่ชะมัด เธอมองเขาตาค้างราวกับตกอยู่ในภวังค์
...บ้าเอ๊ย! เผลอมองเขาอีกแล้ว...
สกายเดินตรงปรี่ไปหาหลินทันทีที่เห็นเธอยืนอยู่กับซัน เขามองซ้ายมองขวาเพื่อหาอีกคนแต่ก็ไม่พบจึงรีบเอ่ยถาม“หลิน! นิวล่ะ”“ไอ้นิวไม่ได้มาอะ แต่มันฝากนี่มาให้”ยื่นกล่องขนมเค้กที่หญิงสาวเป็นคนทำให้กับเจ้าของวันเกิด แม้จะรู้สึกไม่พอใจสกายเป็นอย่างมากแต่หลินก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ยังไงนินิวก็จะตัดใจจากสกายอยู่แล้ว การที่เพื่อนสาวของเธอมาเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้มันก็อาจจะช่วยให้นินิวตัดใจได้เร็วขึ้นแต่ทว่าคนที่เพื่อนสาวของเธอพยายามจะตัดใจกลับดูร้อนรนจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“นิวอยู่ไหนหลิน”“แกจะถามทำไมกาย”“ฉันถามว่านิวอยู่ไหน”ใช้เสียงเข้มเอ่ยถามหลินแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวกับไม่ใช่เขาหลินยืนอึ้งตาค้างเมื่อเห็นท่าทียามโมโหของสกาย แค่บอกว่านินิวไม่ได้มา ทำไมเขาต้องโกรธขนาดนี้“อยู่คอนโดฉัน”หลินหลุดปากบอกอย่างง่ายดายพร้อมกับยื่นคีย์การ์ดให้ชายหนุ่มราวกับโดนสะกดจิตหลังจากหลินพูดจบสกายก็ตั้งท่าจะออกจากผับทันที เขาไม่ฟังเสียงคัดค้านของซันเลยสักนิด“ไอ้กาย มึงจะไปไหน แล้วงานวันเกิดมึงล่ะ”“ช่างแม่งดิ”“มึงเป็นเชี่ยอะไรวะ แค่นินิวไม่อยู่มึงจะเป็นจะตายเลยรึไง”สกายหยุดชะงัก
ผ่านมาหลายวันแล้วที่นินิวพยายามหลบหน้าสกาย บางครั้งดูเหมือนว่าชายหนุ่มจงใจมาดักรอเธอ แต่เธอก็ทำทีเป็นไม่ว่างแล้วขอตัวไปทำนั่นทำนี่อยู่เสมอเขาเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าเธอพยายามหลบหน้าหลบตา ตอนนี้สกายรู้สึกงงไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเพื่อนสาว@คณะทันตแพทย์เพื่อนสนิทสามคนนั่งคุยกันอยู่ที่หน้าตึกคณะ ในบทสนทนากำลังพูดถึงเรื่องงานวันเกิดของสกายที่จะมีขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า สกายย้ำนักย้ำหนาว่าเพื่อนทุกคนต้องมา โดยเฉพาะนินิว เขาย้ำกับซันเป็นพิเศษว่ายังไงต้องพานินิวมาให้ได้สองวันต่อมา@ผับหรูของน็อตสกายเลือกจัดงานวันเกิดในผับของรุ่นพี่คนสนิท เพราะนอกจากจะส่วนตัวแล้วราคายังเป็นกันเองอีกด้วยเขาจองห้องวีไอพีเอาไว้ถึงสองห้องเพื่อรองรับเพื่อน ๆ ที่เขาเชิญมาร่วมสังสรรค์ ซึ่งจะมีทั้งเพื่อนในคณะ เพื่อนต่างคณะ รุ่นพี่ที่เขารู้จัก และยังมีรุ่นน้องที่สนิทของเขารวมถึงน้องรหัสคนสวยอย่างไอริน ที่วันนี้ใส่ชุดมินิเดรสสีชมพูหวานแหววแต่เปิดโชว์แผ่นหลังดูเซ็กซี่สุด ๆเมื่อมาถึงในงานรุ่นน้องสาวก็เดินวนเวียนอยู่ข้าง ๆ สกายไม่ไปไหน ทำตัวราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขาอย่างไรอย่างนั
เขียนเสร็จก็หันหน้ามาหานินิว เธอยิ้มดีใจเมื่อเห็นว่าเป้าหมายเริ่มมีความเป็นไปได้“ข้อต่อไปเลย”“ข้อสุดท้าย หาคนใหม่มาดามใจ”นินิวชะงักไปเมื่ออ่านวิธีสุดท้ายจบ คิ้วเรียวขมวดขึ้นราวกับมีความกังวลในใจ จะให้เธอทำยังไงก็ได้แต่การหาคนใหม่มาดามใจเธอไม่อยากทำจริง ๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากลืมสกาย แต่เพราะไม่อยากดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง หากคนใหม่มารู้เข้าในภายหลังมันจะทำให้เขาเสียความรู้สึก“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นวะ เท่าที่อ่านมาข้อนี้น่าจะได้ผลดีนะเว้ย เผลอ ๆ ฉันว่าอาจจะได้ผลกว่าทุกข้อที่ผ่านมาเลยก็ได้”“ฉันไม่อยากใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือว่ะ”หลินเดินมานั่งลงข้าง ๆ มือข้างหนึ่งกุมมือของนินิวเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างจับใบหน้าสวยให้หันมามองนัยน์ตาของเธอ ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยกับนินิว“แล้วถ้ามีคนเขาเต็มใจให้แกใช้เป็นเครื่องมือล่ะ แกจะตกลงไหม”นัยน์ตาสวยจ้องนิ่งไปที่ใบหน้าเพื่อนสนิท เธอไม่เข้าใจที่หลินพูดเลยสักนิด ใครเขาจะยอมทำเรื่องบ้าบอแบบนั้นกัน“บ้าเหรอแก ไม่มีหรอก”พูดพลางขยับตัวไปพิงที่หัวเตียง เธอไม่อยากเชื่อคำพูดของหลิน“มีสิ แกจำพี่เตวิทย์พี่รหัสฉันได้ไหม”หลินขยับตัวมานั่งข้าง ๆ แล้วรีบเสนอชื่อ
อ่านออกเสียงแล้วหันมามองหน้าเพื่อนสาว หลินพยักหน้าให้เธอประมาณว่าบทความนี้น่าสนใจ นินิวละสายตาจากเพื่อนแล้วหันกลับไปสนใจหน้าจออีกครั้งหลังจากนั้นก็เริ่มอ่าน‘เมื่อต้องเจอกับสถานการณ์ความรักที่ดูไม่น่าจะสมหวัง ทั้งการแอบชอบคนที่มีเจ้าของแล้ว หลงรักคนที่อยู่ในสถานะไกลเกินเอื้อม แฟนเก่าที่เราแอบหวังให้กลับมา หรือแม้แต่การแอบรักเพื่อนสนิทที่ไม่สามารถเลื่อนสถานะเป็นมากกว่านั้น ซึ่งตัวคุณเองก็รู้ดีว่าการตัดใจคือหนทางที่ดีที่สุด แต่แน่นอนว่าการตัดใจจากคนที่ชอบไม่ได้ทำกันง่าย ๆ วันนี้เรามีเคล็ดลับดี ๆ มาฝากชาวนกทุกคน อาจไม่ถึงกับลบเขาออกไปจากใจได้ในทันที แต่รับรองว่าคุณจะค่อย ๆ ลอยขึ้นจากภาวะดิ่งในความรักและสตรองขึ้นในที่สุดแน่นอนค่ะ’อ่านบทนำของบทความแล้วรู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก นินิวหันมาพยักหน้าให้เพื่อนแล้วเริ่มอ่านต่อทันที“ข้อหนึ่ง พยายามไม่คุยกับเขา” นินิวอ่าน“ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปแกต้องเริ่มห่างจากสกาย ไม่พูด ไม่คุย ไม่เข้าใกล้ ไม่มองหน้า หรือไม่ต้องเจอได้เลยยิ่งดี เพราะถ้าแกยังทำตัวปกติกับมันอยู่ยังไงชาตินี้แกก็ตัดมันไม่ได้หรอก”หลินอธิบายยาวเหยียด“แล้วมันจะไม่
“ฉันว่าฉันจะตัดใจแล้วว่ะ”พูดขึ้นหลังจากตัดสินใจอย่างแน่วแน่“ถ้าแกตัดใจจากมันได้ก็ดี แต่เจอหน้ากันทุกวันอย่างนี้แกจะทำได้เหรอนิว กายมันไปรับไปส่งแกทุกวันนะเว้ย”“ต่อไปนี้ฉันว่าจะไม่ให้กายไปรับไปส่งฉันอีกแล้ว”“แล้วแกจะบอกกับมันยังไง มันจะยอมเหรอ”“ฉันเลยต้องขอความช่วยเหลือจากแกไง”จ้องมองใบหน้าหลินแล้วกุมมือเธอเอาไว้ทั้งสองข้างราวกับวิงวอน“แกจะให้ฉันช่วยยังไง”“ช่วงนี้ฉันขอไปนอนกับแกได้ไหม ฉันจะได้อ้างได้ว่าฉันไปกลับพร้อมแก”“มันก็ได้ แต่แกคิดว่าสกายมันจะไม่มาหาแกเลยเหรอ”“ฉันก็จะอ้างว่าไม่ว่าง ติดติวข้อสอบ หรือไม่ก็อ้างว่าไม่สบาย อ้างอะไรก็ได้”“เฮ่อ! จะเอาอย่างนั้นก็เอา แล้วแกจะบอกเรื่องนี้ให้ซันมันรู้ด้วยไหม”“ฉันไม่อยากบอกซันอะ ยังไงซันก็สนิทกับกาย ฉันไม่อยากให้ซันมันลำบากใจ”สองสาวเพื่อนสนิทพูดคุยนัดแนะกันเรียบร้อยก็ขับรถมาที่หอพักของนินิว ช่วยกันเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นบางส่วนใส่กระเป๋าแล้วลากลงจากหอหลังจากแจ้งเจ้าของหอว่าจะไม่อยู่สักพัก ก็ขนทุกอย่างขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปที่คอนโดของหลินทันทีทางด้านของสองหนุ่มหลังออกจากร้านอาหาร สกายก็ขับรถไปส่งซันที่หอพัก ระหว่างทางสองหนุ่
หลังจากเสียงด้านนอกเงียบไปจนมั่นใจว่าพวกเธอออกไปหมดแล้ว นินิวก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ เธอยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกอยู่นานสองนาน เช็ดคราบน้ำตาที่มันเอ่อล้นออกมาคลออยู่ที่สองเบ้าไม่ให้หลงเหลือร่องรอยเธอระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อข่มกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำอีกด้านหนึ่งสกายนั่งกระสับกระส่ายไปมา สายตาคู่คมจ้องมองไปทางห้องน้ำครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับร้อนใจ นินิวไปเข้าห้องน้ำนานผิดปกติ เขากลัวว่าเธอจะไม่สบายหรือเป็นลมเป็นแล้งอยู่ในนั้นก่อนหน้านี้ก็ลองกดโทรหาเธอ แต่ทว่าเสียงมือถือดันดังเตือนอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอไม่ได้เอามือถือติดตัวไปด้วยสกายลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินไปตาม“มึงจะไปไหนวะ” ซันถาม“กูจะไปดูนิวหน่อย นิวไปเข้าห้องน้ำตั้งนานแล้วไม่ออกมาสักที”“แกจะไม่ปล่อยให้มันได้ฉี่ได้อึบ้างรึไง ใจคอจะต้องไปเฝ้าแม้กระทั่งในห้องน้ำเลยเหรอ”หลินพูดท้วงติง เขาจึงนั่งลงอีกครั้ง แต่สายตาก็เหลือบมองไปยังห้องน้ำอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดนินิวก็เดินออกมา“มีอะไรรึเปล่า เราเห็นนิวไปเข้าห้องน้ำตั้งนาน ไม่สบายตรงไหนไหม”เอ่ยถามหญิงสาวทันทีที่เธอเดินมาถึงโต๊ะปรายตามองชายหนุ่มเล็ก







