บทที่ 3 ภารกิจประจำวัน 1

          สิงห์คำตื่นมาในช่วงเช้าแต่บางอย่างกลับแข็งขื่นขึ้นมา อายุสามสิบแปดแต่ประสิทธิภาพทางร่างกายยังใช้งานได้ดี เละนับว่าดีมากเลยทีเดียว อารมณ์ทางเพศตื่นขึ้นมาทุกวันแบบนี้เขาควรหาแฟนซะแล้ว

          สิงห์คำงัดเจ้าเนื้ออันร้อนระอุ แข็งกร้าวขึ้นมา หลับตานึกถึงภาพผู้หญิงสวย แต่ใบหน้าที่ลอยมากลับเป็นใบหน้าอันขาวผ่อง พวงแก้มป่อง ๆ ปากสีระเรื่อน่าจุมพิตนั่น ยิ่งนึกภาพก็ยิ่งชัดเข้าไปเรื่อย ๆเหมือนสิงห์คำจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วเหมือนกัน

          เขากำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง โดยการนึกถึงน้ำผึ้ง สาวน้อยแสนซื่อผู้ไร้เดียงสา ภาพวันนั้นลอยเข้ามาในหัว มือน้อย ๆเปื้อนไปด้วยน้ำขาวขุ่นของตน อ่า... เซ็กซี่ ปนน่ารักเหลือเกินแม่คุณเอ่ย

          เขากำลังคิดถึง...น้ำผึ้ง

          อ่า....

          ความรู้สึกแบบนี้มันช่างทรมานซะเหลือเกิน

          “พ่อเลี้ยงขา...” เสียงหวานลอยเข้าหู เขาคงจะคิดถึงเธอจนละเมอ ได้ยินเสียงของเด็กสาวที่เขาไม่ควรจะคิดถึงอย่างยิ่ง

          “อ่า...คนดี เรียกชื่อฉันอีกทีซิ” เพราะคิดว่าเป็นการละเมอ หรือ เพ้อจนเกิดเสียงหลอนเข้ามาในหนูเอง พ่อเลี้ยงร้องครางให้หญิงสาวเรียกชื่อตน

          “พ่อเลี้ยงทำอะไรเหรอคะ ทำไมสีหน้าไม่ดีเลย” คำพูดนั้นเหมือนสาวน้อยมาลอยอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองก็เห็นสาวน้อยที่เขาจินตนาการจวนเจียนจะสำเร็จความใคร่อีกรอบ กำลังมองเขาด้วยความสงสัย

          “เฮ้ย...เธอเข้าในห้องฉันได้ยังไง ในบ้านฉันด้วย” พ่อเลี้ยงถามพร้อมกับปกปิดความร้อนเมื่อครู่ด้วยผ้าห่ม ให้ตายเถอะ! เด็กสาวมักจะมาเวลานี้เสมอ ถ้าสวรรค์ไม่เห็นใจเขาก็คงต้องกลั่นแกล้งเขาอย่างแน่นอน

          “คุณนายบัวให้มาทำความสะอาดบ้านของพ่อเลี้ยงค่ะ ว่าแต่พ่อเลี้ยงเป็นอะไรเหรอคะสีหน้าไม่ค่อยดี หรือจะให้หนูผึ้งไปเอายามาให้คะ” น้ำผึ้งถามพลางจ้องมองกล้ามเป็นมัด หน้าท้องเป็นรอน ๆ น่าสัมผัสสุด ๆ

          “มานี่เลยยายตัวแสบ” สิงห์คำไม่พูดพร่ำทำเพลง รั้งให้หญิงสาวมานั่งบนเตียงนุ่ม ๆ โอบเอวคอดกิ่วเอาไว้อย่างหลวม ๆ

          “พ่อเลี้ยงจะทำอะไรเหรอคะ” น้ำผึ้งถามหัวใจเต้นแรงเมื่ออยู่อ้อมกอดแข็งแกร่ง

          “ก็ลงโทษคนขี้อ่อยอย่างเธอไง หนูผึ้งอย่างนั้น หนูผึ้งอย่างงี้ที่ทำไปทั้งหมดก็อยากจะอ่อยฉันใช่ไหม” สิงห์คำกัดฟันพูด

          “อือ พ่อเลี้ยง หนูผึ้งแค่อยากดูแลพ่อเลี้ยงก็เท่านั้น” เขาหาว่าเธออ่อยอย่างนั้นเหรอ หนูผึ้งเปล่าอ่อยเสียหน่อย แค่อยากหาโอกาสมาเจอหน้าพ่อเลี้ยงสุดหล่อก็เท่านั้น

          “จัดการมันซะด้วยปากและมือของเธอ” พ่อเลี้ยงสุดหื่นเปิดเผยเจ้าเนื้ออันร้อนระอุที่เธอเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งต่อสายตาของน้ำผึ้งอีกครั้ง

          น้ำผึ้งมองมันอย่างตาค้าง เขาจะให้ทำเหมือนวันนั่นอย่างนั้นเหรอ เธอก็ไม่อยากขัดถ้ามันจะช่วยให้เขามีความสุข

          “แล้วหนูผึ้งต้องทำแบบไหนบ้างคะ”

          สิงห์คำเริ่มจะสงสัยแล้วว่าพ่อแม่ของเธอเลี้ยงดูมาอย่างไรถึงใสซื่อ ราวกับผ้าขาวเช่นนี้ เดี๋ยวเขาจะสอนให้เองว่าโลกความเป็นจริง มีทั้งความสวยงาม และความโหดร้ายปะปนกันไป

          “เอาแบบนี้ หนูผึ้งเคยกินไอติมไหม” สิงห์คำถาม

          คำตอบที่ได้คือการพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความใสซื่อ

          น่ารัก! ฉิบหาย

          “ทำแบบนั้นแหละ”