Novel-novel oleh นิชา อลีนา

“ทูลท่านอ๋อง ฮูหยินไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดเพคะ หากแต่...กำลังมีชีวิตน้อย ๆ ก่อเกิดอยู่ในครรภ์” คำกล่าวนั้นราวกับเสียงสวรรค์ หลงอวิ๋นเฉินชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นมองหมอหลวงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด “เจ้าว่าอย่างไรนะ...นางกำลังตั้งครรภ์หรือ” “เพคะ เป็นสัญญาณแห่งมงคลยิ่ง ขอเพียงพักผ่อนมาก ๆ และอย่าคร่ำเคร่งเรื่องใด ฮูหยินก็จะปลอดภัยรวมถึงบุตรในครรภ์” หมอหลวงก้มคำนับอีกครั้งก่อนขอตัวออกจากเรือน เหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความปีติ “เจ้าได้ยินหรือไม่ หลินหลัน เจ้ากำลังมีบุตรให้ข้า” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวออกมาด้วยความดีใจ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นด้วยความตื้นตัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง โน้มตัวกอดหญิงสาวไว้แนบอก มือหนาแตะหน้าท้องแผ่วเบาราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า หลินหลันเองก็พลันตระหนกไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้างามซีดเผือดก่อนจะแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ร่างบอบบางก็ถูกหลงอวิ๋นเฉินโอบกอดแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก อ้อ

ดูเหมือนสิ่งที่หลงอวิ๋นเฉินคาดการณ์ไว้ จะไม่ผิดไปเท่าใดนัก เมื่อเขาถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นรัชทายาท ทว่ากลับปฏิเสธพระราชโองการนั้นไปทันที ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดจึงตกอยู่กับ เจิ้นอ๋อง ซึ่งเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขากราบทูลต่อฮ่องเต้ คือ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับ ฮูหยินของเขา ดังเดิมแม้จะต้องพำนักอยู่ห่างไกลจากวังหลวง ทว่ากลับอบอวลด้วยความสุขอันเงียบสงบ สิ่งที่ฮ่องเต้เคยติดค้างต่อมารดาของเขาในอดีต บัดนี้ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดต่างได้รับผลกรรมตามครรลอง หลงเหวินอี้... แม้จะยังมีลมหายใจอยู่ในร่าง ทว่าเมื่อถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น ฮ่องเต้เองก็ยากนักจะทัดทานต่อความปรารถนาอันเรียบง่ายของหลงอวิ๋นเฉิน เขาได้แต่ปล่อยให้หลงอวิ๋นเฉินผู้นี้ไปตามชะตากรรมที่หลงอวิ๋นเฉินเลือกเอง สิ่งเดียวที่เขาขอไว้ในฐานะบิดา คือการจัดพิธีอภิเษกสมรสให้แก่หลงอวิ๋นเฉินและหลินหลันอย่างน้อยนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮ่องเต้ผู้

ความเย็นเฉียบลอยมาสัมผัสผิวพรรณขาวสะอาดของหลินหลัน ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย รู้ตัวอีกคราอาภรณ์ของหลินหลันก็ปลิวลอยลงข้างเตียงนอนเสียแล้ว ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความนุ่มนวลคู่นั้นด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบเปี่ยมล้มไปด้วยความไฟแห่งความปรารถนา “ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาทำให้หลงอวิ๋นเฉินแทบทนไม่ไหว เร่งเร้าให้กระชากอาภรณ์ของตนในทันที เพียงชั่วพริบตาร่างกายแข็งแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินกลับเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดขวางกั้น แสงสว่างจากเปลวไฟของตะเกียงมาพอที่ทำให้หลงอวิ๋นเฉินครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นสายตากลมโตราวกับลูกกวางคู่นั้นเปี่ยมล้มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น “เจ้าไม่ต้องกลัว...” เสียงกระซิบปลอบโยนข้างหูช่วยบรรเทาความหวั่นกลัวในใจของนางลดน้อยลง นางหลงระเริงกับการปลอบประโลมของเขาได้เพียงไม่นาน ความร้อนชื้นจากริมฝีปากกำลังดูดกลืนยอดทรวงอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่มิอาจห้ามได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นฝ่ามือลูบไล้สำรวจเรือนร่างของเขาไม่ต่างกัน หลินหลันไม่คิดเลยว่าเรือนร่างของบุรุษเบื้องหน้าจะทำให้นางหวั่นไหวถึงเพียง

หลงอวิ๋นเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเกลี่ยกลีบดอกที่ติดบนไหล่บางเบา ๆ “ของพวกนั้น ข้ามิอาจรับไว้ได้ หากเจ้าไม่อาจยิ้มอย่างสบายใจ” หลินหลันอมยิ้ม หัวใจหวั่นไหวกับคำพูดของบุรุษผู้นี้ “เพราะสิ่งใดเล่าจะมีค่ามากกว่าความสุขของเจ้า” เขาเอ่ยเบา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง “ข้าปรารถนาเพียงให้เจ้าอยู่กับข้า...โดยไม่ต้องหวั่นสิ่งใดอีกแล้ว” “ข้าไม่คิดว่าคำหวานหูเช่นนี้จะออกมาจากปากคนหน้าหนาเช่นท่าน” ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าหลงอวิ๋นเฉินผู้เหี้ยมโหด ผู้ที่ชื่อกระหึ่มไปทั่วใต้หล้า จะมีวันกลายเป็นบุรุษผู้ใช้วาจาอ่อนโยนหลอกล่อสตรีได้ถึงเพียงนี้ และแม้นางจะรู้ดีว่านั่นอาจเป็นเพียงถ้อยคำเอาใจ แต่หัวใจของหลินหลันกลับเต้นแรงจนไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางพ่ายแพ้ให้กับสายตาและคำพูดของหลงอวิ๋นเฉินโดยสิ้นเชิง “เช่นนั้น...คืนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์เองว่า คนหน้าหนาเช่นข้า มิได้มีเพียงถ้อยคำแสนหวานเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของหลงอวิ๋นเฉินคล้ายต้องมนตร์ยามแผ่วลอดริมฝีปาก นัยน์ตาคมทอดมองนางด้วยแววตาอ่อนลึก ราวจะกลืนกินความงามตรงหน

หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ข่าวการปลดรัชทายาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งราชสำนัก ขุนนางผู้ใหญ่ต่างแตกตื่น ร่ำลือกันไปต่างถ้อยคำว่าฮ่องเต้ทรงเลือกผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งรัชทายาทคนใหม่ เช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม รายพระนามของผู้ที่ถูกพิจารณามีอยู่เพียงไม่กี่ผู้เท่านั้น นอกจาก เจิ้นอ๋อง ผู้มากด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาแล้ว ยังมี หลงอวิ๋นเฉิน อ๋องน้อยผู้ถูกเมินเฉยมานาน ซึ่งในยามนี้กลับได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ราชสำนักที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นหม้อน้ำเดือด ทุกขุนนางต่างจับตาเฝ้ารอท่าทีของฮ่องเต้ เพราะรู้ดีว่า... การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของแผ่นดินไปตลอดกาล ขณะเดียวกันหลงอวิ๋นเฉินกำลังสำราญอยู่กับสตรีเดียวที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขา หลินหลันกำลังให้อาหารปลาบนศาลาริมน้ำท้ายตำหนักรับรอง สายตาคมของเขาทอดมองนางอย่างหลงใหลไม่อาจละวาง ภาพในหัวเขาเต็มไปด้วยความฝันอันเรียบง่าย ใช้ชีวิตร่วมกับนางไปจนแก่เฒ่าภายใต้หลังคาเดียวกัน “ท่านอ๋อง... เอาแต่มองข้าอยู่เช่นนี้...” เสียงหวานแผ่วดั

ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “เจ้าทรยศแม้คนในสายเลือดของเจ้าเพียงเพื่อแย่งชิงอำนาจ หัวใจเจ้าถูกไฟโลภเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่านกระนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังบังอาจยกมือทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อให้เป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน ไม่ใช่ผู้เผามันให้มอดไหม้ หากภายภาคหน้าเจ้าขึ้นเป็นฮ่องเต้... ข้าหวั่นว่าใต้หล้านี้จะลุกเป็นไฟเพราะเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” รัชทายาทคุกเข่าลงกลางงานเลี้ยง เสียงของเขาสั่นระรัว ดวงหน้าซีดเผือด “ข้าถูกใส่ร้าย โปรดทรงเมตตาสอบสวนก่อน” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์อย่างกราดเกรี้ยว “เมตตา เจ้าลอบฆ่าน้องร่วมสายโลหิต ยังกล้าร้องขอเมตตาอีกหรือ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังสะท้านทั่วท้องพระโรง “ตั้งแต่บัดนี้ รัชทายาทหลงเหวินอี้ ถูกถอดจากตำแหน่ง และให้ส่งตัวไปควบคุมไว้ ตำหนักเย็นจนกว่าจะสอบสวนสิ้นสุด” เสียงขันทีขานรับดังก้อง ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าลงพร้อมกัน ในขณะที่หลงเหวินอี้ถูกลากตัวออกจากท้องพระโรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาเหลียวมองหลงอ

เสียงสายน้ำค่อยๆเงียบหายบ่งบอกว่าเธออาบน้ำใกล้เสร็จแล้ว เธอออกมาจากห้องน้ำจะเซ็กซี่แค่ไหน เพราะที่เขาเลือกชุดให้เธอมีแต่ตัวบางๆไม่แพ้เมื่อคืนเลยสักนิด แถมยังโนบราอีก สิงห์ครึ้มอกครึ้มใจกับความคิดของตัวเองและเขามีแต่ได้กับได้ เสียงเปิดประตูดังขึ้น เขาหันมามองร่างสมส่วนที่สวมเสื้อเชิร์ตตัวบางกับกางเกงบอกเซอร์ลายหมีน้อยน่ารักช่างเหมาะกับเธอมากเสียเหลือเกิน สายตาคอมกริบมองต่ำเห็นรอยน้ำที่เปียกชุ่มตรงอกข้างซ้ายทำให้จุกสีชมพูดันผ้าเนื้อบางเป็นตุ่มไต จิรัญญารู้ว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาอันหื่นกระหายอย่างเปิดเปลือย มือบางยกขึ้นปิดกั้นทันที “หยุดมองเลยนะ ถ้าไม่อยากให้ฉันควักลูกตาของคุณออกมา” “โห่ แค่นี้ก็ทำเป็นหวง” สิงห์โห่ร้องด้วยความเสียใจประหนึ่งเหมือนเด็กถูกแย้งของเล่น “คุณไม่มีเสื้อผ้าที่คิดว่ามันดูมิดชิดกว่านี้แล้วเหรอ” เธอคาดคั้น ถ้าออกไปข้างนอกสภาพนี้คงถูกมองอีกแน่ แค่เจ้านายจอมหื่นกระหายคนเดียวก็แย่พอแล้ว “ไม่มี้” เขาตอบเสียงสูงพร้อมกลั้วหัวเราะ "คุณขำอะไร ฉันก็อายนะ” มือเล็กยกมือขึ้นปิดอกด้วย

ราวสิบนาทีต่อมาสิงห์เดินออกมาด้วยสภาพล่อตาล่อใจเธอ มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ขัดอยู่ตรงเอว น้ำที่เกาะติดตามอกแกร่งยิ่งทำให้เขาเซ็กซี่กว่าเดิม “มองตาไม่กะพริบเชียวนะ ติดใจล่ะสิ” สิงห์เย้า “บ้า ใครเข้ามองคุณกัน หลงตัวเองมากไปเปล่า” จิรัญญาเสมองทางอื่นแทน หลีกเลี่ยงการมองชายหนุ่มที่เย้ายวนใจยิ่งกว่าภาพนู้ดในนิตยสารดังเสียอีก “หลีกไปนะ ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” เธอเอียงอายสั่งชายหนุ่มที่ยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่หน้าห้องน้ำ “อยากเข้าห้องน้ำจริงๆอะ แล้วไม่อยากจะแอ้มฉันหน่อยเหรอ” เขาย่างสามขุมมาหาร่างอรชรที่นอนอยู่บนเตียง “เธอจะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจะ...” สิงห์หยุดชะงัก ท้าวแขนคล้ำยันหัวเตียงไว้ “จะบ้าหรืองคุณ ฉันอยากเหนียวตัวจะแย่อยู่แล้ว” มือบางยันอกแร่งให้ออกไปไกลๆ “หลีกไปนะ ไปหาสาวๆของคุณนู้นไป” “ทำไมถึงชอบไล่ฉันไปหาคนอื่นจัง เธอไม่ชอบฉันเหมือนแต่ก่อนแล้วหรือไง” เขาขมวดคิ้ว เมื่อเธอทำเป็นไม่สนใจเขาทั้งที่แสดงออกให้เห็นถึงขนาดนี้ มิหนำซ้ำเธอยังไล่และต่อต้านเขาอีกต่างหาก ปิดกั้นหัวใจตัวเองอยู่ได้นะยัยแม่มดตัวแสบ

“พูดเรื่องอะไร ฉะ...ฉันจำอะไรไม่ได้ด้วย” จิรัญญาหาข้ออ้างทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ “แล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย” “ทำไมถึงชอบย้ำนักย้ำหนาว่าต้องเป็นอะไรกันก่อนถึงจะมีอะไรกันได้ หึ จะบอกอะไรให้นะ เธอไปอยู่ยุคไหนมาโลกนี้มันเปลี่ยนไปมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องแต่งงานก็มีเซ็กซ์กันได้แล้วแม่คู้น อยากให้เป็นนักใช่ไหม ได้เดี๋ยวป๋าจัดให้อีหนู” มือหนากระชากผ้าห่มนวมออกจากร่างบาง จิรัญญาตัวสั่นเหมือนลูกนกสิงห์ในเวลานี้ช่างต่างจากคนก่อนลิบลับ “คุณ อย่าคิดทำอะไรบ้าๆกับฉันเชียวนะ” เธอร้องเสียงหลงเมื่อชายหนุ่มฝังจมูกลงบนลำคอระหง “ไม่บ้าแน่นอนจ๊ะ รับรองอีกเดี๋ยวจะต้องร้องขออย่างเว้าวอน” พูดจบเขาก็แสดงท่าทางหื่นกระหายแทน เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอที่บังอาจทิ้งให้เขาอารมณ์ค้าง หญิงสาวถูกแกล้งตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว หวาดหวั่นอย่างกับลูกนกอย่างไรอย่างนั้น “กลัวฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ” สิงห์ถาม ตอนแรกคิดว่าจะแกล้งเธอเอาคืนเธอสักหน่อย แต่พอมาเจอแบบนี้เขาถึงกลับพูดไม่ออก “เอาเลยสิ จะรังแกฉันยังไงก็ได้ฉันสู้แรงคุณไม่ได้อยู่แล้วนี่”

สิงห์เดินออกมาจากห้องน้ำ และถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง เมื่อเห็นร่างบางนอนอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างสบายอารมณ์ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอเปลือยเปล่าแค่ไหน แวบหนึ่งก็อดหมั่นไส้เธอไม่ได้มีความสุขแล้วทิ้งเขาไว้ที่ขุมนรกเฉยเลย ถ้าเธอตื่นมาจะรู้ไหมว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง ‘ยัยตัวร้าย พอเวลาหลับก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย’ สิงห์ก้าวเท้ายาวๆและชุกตัวเข้ากับผ้าห่มผืนเดียวกับเลขาสาว จรดจมูกสัมผัสกับหน้าผากมนสูดกลิ่นกายสาวให้ชุ่มปอด มือหนาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง เกยคางชุกซอกคออย่างชื่นอุรา การมีผู้หญิงสักคนมากอดตอนเข้านอนแทนหมอนข้างทุกวันคงจะดีไม่น้อย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการได้กอดผู้หญิงสักหนึ่งจะให้ความรู้สึกดีขนาดนี้ ถึงจะมีผู้หญิงมากมายจะมาทอดสะพานให้เขาแต่ก็ไม่ได้สร้างความสำราญให้เขาได้เท่านี้เท่าผู้หญิงร่างบางที่เข้ามาก่อกวนหัวใจให้หวั่นไหวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยรู้สึกห่วงหาอาธรณ์ใครได้มากเพียงนี้ ยิ่งเวลาที่เห็นเธอป่วยไม่สบายจิตใจแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว โบยบินไปหาสาวเจ้าแล้ว นี่ล่ะมั้งที่เขาเรียกว่า ‘ความรัก’ เขารักจิรัญญางั้

เคลวินกลับเข้ามาในงานอย่างหัวเสียไม่น้อย เมื่อเพื่อนรักทิ้งปัญหาให้เขาแก้ตลอด หมั่นไส้ไอ้เพื่อนคนนี้เสียเหลือเกินพอได้หญิงแล้วลืมเพื่อน พอเดินเขามาในงานเลี้ยงเพียงไม่กี่ก้าว สาวน้อยน่าใสก็ตรงหรี่มาหาเขาทันที “เคลวิน! พี่สิงห์กับพี่จิ๊บไปไหนกัน” หญิงสาวเค้นถาม “เขาจะไปไหนก็เรื่องของเขาเธอเกี่ยวอะไรด้วย หึ” เคลวินถามกลับเท่านั้นจีจี้ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เคลวินต้องตอบคำถามของจีจี้มาก่อนสิ แล้วจีจี้จะตอบว่าทำไม” “นี่เธอกล้าย้อนฉันหรอ รู้ใช่ไหมว่าต้องโดนอะไร” เคลวินสบตากับเธอ เคลวินขยับเข้าไปใกล้ใบหูเล็ก “เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าผู้ชายกับผู้หญิงสาวอยู่ด้วยกันสองต่อสองคน เขาจะทำอะไรกัน” จีจี้ก้มหน้าที่ตอนนี้แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “เคลวินพูดอะไรก็ไม่รู้” หญิงสาวผลักอกแกร่งเบาๆ “นี่เธอคิดไปไกลถึงไหนแล้วเนี่ย” เคลวินเย้าให้เธออายเล่นๆอย่างสนุก “บ้า จีจี้ไม่ได้คิดอะไรเสียหน่อย” “แล้วทำไมต้องน่าแดงด้วย” จีจี้อ้าปากค้างตกใจ ยกมือขึ้นปกปิดใบหน้าจากสายตาอันแวววับเปี่ยมด้วยเสน่ห์

จิรัญญาหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ การจูบที่จาบจ้วงเช่นนี้ ผีเสื้อบินวนสู่กึ่งกลางกายสาว จุดที่เขาสัมผัสล้วนสร้างความเสียวซ่านให้เธอ จนอยากเรียกร้องให้เขาแตะต้องมากขึ้นและมากขึ้น สิงห์เงยหน้ามองเด็กเลี้ยงแกะที่ตอนนี้ตัวแดงก่ำ เพราะฤทธิ์สวาท ยิ่งมองต่ำลง ยิ่งต้องขบกรามแน่น ทรวงอกไหวกระเพื่อมตามจังหวะหายใจกอปรกับยอดปทุมถันที่หดเกร็งเป็นตุ่มไตแทบจะทะลุออกมาจากเสื้อตัวบาง สิงห์ไม่รั้งรออีกต่อไปแล้ว ภาพตรงหน้าช่างเป็นภาพที่สวยงามเหลือเกิน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอกัดริมฝีปากแน่น เนื้อตัวที่เคยขาวบัดนี้กับเป็นสีชมพู่ระเรื่อยช่างเซ็กซี่บาดใจเหลือเกิน เขาก้มหน้าจุมพิตริมฝีปากที่บวมเจ่ออีกครั้ง เขาเหมือนคนโหยหิวมานับปี พอเจอแหล่งน้ำหวานจึงรีบตักตวงจนแทบสำลัก “อื้อ ปล่อยนะ” สิงห์ยอมปล่อยมือบางที่รวบไว้ตั้งแต่แรกโดยดี พลางนำพามือน้อยมาวางที่หน้าอกแกร่งให้เธอรู้จักที่จะเรียนสัมผัสระหว่างชายหญิงว่าดีแค่ไหน สิงห์ซุกไซ้ใบหน้าและขบเม้มตามใบหูเล็กอย่างมันเขี้ยวในความน่ารัก เลื่อนต่ำยิ่งขบเม้มไหล่บางให้เสียวซ่าน จิรัญญาโผล่งตัวขึ้นเมื่อความสยิวเข้าจู่โจม เขาย