บทที่ 2 น้ำผึ้งแสนซน 2

           “เธอรอทานกับฉันใช่ไหม”

          คำตอบที่ได้คือพยักหน้าเบา ๆ สิงห์คำละจากงานที่ล้นมือเดินตรงไปล้างมืออย่างหัวเสีย หรือรีบร้อนกันแน่ แล้วก็ปูเสื่อ

          สาวน้อยเห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้าง หยิบปิ่นโตที่ตนวางไว้เดินนั่งข้างชายหนุ่มที่ปูเสื่อรอ

          “หว้า ข้าวมีถ้วยเดียวเอง” น้ำผึ้งลืมไปว่าคุณนายบัวเตรียมมาเผื่อแค่พ่อเลี้ยงสิงห์คำเท่านั้น ส่วนเธอก็ต้องอด แต่อาหารน่าทานทั้งนั้นเลย ทั้งต้มยำกุ้ง ผัดเผ็ด แกงเขียวหวาน ของโปรดหนูน้ำผึ้งทั้งนั้น

          “เสียใจด้วย เธอคงไม่ได้ทานกับฉันแล้วล่ะ” สิงห์คำยิ้มขำ ๆ ตักอาหารมาขลุกกับเขา แล้วตักเข้าปาก เหลือบมองก็สาวน้อยที่กลืนน้ำลายมองเขา

          คำต่อมาชายหนุ่มตักกุ้งตัวโต ๆ มาขลุกกับข้าวทำท่าจะเอาเข้าปากแต่หยุดชะงัก

          “ถ้าอยากกินก็ตอบคำถามฉันมาก่อน คำตอบละคำ” พ่อเลี้ยงเจ้าเล่ห์เสนอเงื่อนไขแลกกับอาหารมื้ออร่อย

          น้ำผึ้งพยักหน้าตอบตกลงทันที เพราะอาหารตรงหน้ามันล่อตาล่อใจเกินกว่าจะลังเล

          “เธออายุเท่าไหร่” คำถามแรกไม่ยาก

          “สิบเจ็ดค่ะ กำลังจะสิบแปดแล้ว” น้ำผึ้งตอบทันทีเพราะอยากทานข้าวเต็มทน

          สิบเจ็ด! บ้าไปแล้ว อะไร ๆมันถึงใหญ่เกินเนื้อเกินตัวขนาดนี้ 

          พอไม่เห็นมาชายหนุ่มจะป้อนตน น้ำผึ้งเลยโน้มตัวไปงับช้อนที่ตักข้าวทำให้หน้าอกที่คับล้นอยู่ในเสื้อกล้ามทะลักออกมาต่อหน้าต่อตาพ่อเลี้ยง

          เขาจะมาตบะแตกเอาตอนแก่ก็เพราะเด็กคนนี้หรือไง

          “อร่อยจัง”

          “ยายเด็กขี้อ่อย” สิงห์คำตอบกลับพร้อมกับเบือนหน้าหนีหน้าอกหน้าใจที่รบกวนสมาธิของเขา

          “หนูผึ้งไม่ได้อ่อยนะคะ แล้วทำไมพ่อเลี้ยงต้องหันหน้าไปนู้นด้วยล่ะค่ะ”

          “นมของเธอแทบจะทิ่มตาฉันยังไม่เรียกตัวเองว่าอ่อยอีกเหรอ”  สิงห์คำเหลือบมองอกเป็นการตักเตือน แต่สาวน้อยก็ยังมองเขาตาแป๋ว และฉีกยิ้มกว้าง

          “ถามมาสิค่ะ หนูผึ้งหิวอีกแล้ว”  น้ำผึ้งรบเร้าพ่อเลี้ยงเพราะเธออยากกินอาหารอร่อยตรงหน้า โดยไม่สนสิ่งที่ชายหนุ่มพยายามจะสื่อ

          “มีแฟนหรือยัง”

          “แฟน ความสัมพันธ์ที่อยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ เหมือนพ่อสมหมายกับแม่แก้วใจ” น้ำผึ้งถามกลับด้วยความสงสัย..

          สิงห์คำอยากจะบ้าตาย เขากำลังคุยอยู่กับเด็กสิบขวบอยู่หรือไง

          “อือ คล้าย ๆแบบนั้นแหละ” พ่อเลี้ยงหนุ่มตอบปัด ๆ

          “ยังไม่มีค่ะ”

          น้ำผึ้งตอบทันควัน ชี้ให้ชายหนุ่มตักแกงเขียวหวานมาขลุกกับข้าวแล้วป้อนหญิงสาว พ่อเลี้ยงใจดีที่สุด ป้อนเธอเหมือนแม่สมัยเธอยังเป็นเด็ก ๆ

          “คำถามต่อไป เธอกำลังอ่อยฉันอยู่หรือเปล่า แต่งตัวโป๊ ๆ มาหาฉัน พยายามส่งสายตาหวาน ๆ ยิ้มเล็กยิ้มน้อยแบบนี้”  สิงห์คำตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาใจ

          “เปล่านี่ค่ะ แต่ว่าพ่อเลี้ยงสิงห์คำหล้อ หล่อ หนูผึ้งไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้มาก่อน” น้ำผึ้งบอกความจริงหมดเปลือก

          คนถูกชมซึ่ง ๆ หน้าแก้มเริ่มแดงหูก็เริ่มแดงเช่นกัน พ่อเลี้ยงทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

          “แบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าอ่อย”

          “แล้วพ่อเลี้ยงชอบไหมละคะ” น้ำผึ้งถามกลับด้วยความอยากรู้ คราวหน้าเธอจะอ่อยเขาอย่างที่ว่าให้มากกว่านี้

          สิงห์คำอยากจะคำรามในใจจะให้ตอบว่า ชอบก็กะไรอยู่ หรือถ้าบอกว่าไม่ชอบก็เสียดาย หน้าอกหน้าใจคู่ใหญ่ และขาขาว ๆ ไม่อยากจินตนาการถึงภายใต้กางเกงตัวสั้นจิ๋วนั้นเลย

          “ชอบไหมคะ” น้ำผึ้งยังถามไม่เลิก ยิ่งมองใกล้ ๆเด็กสาวก็เริ่มหลงในความหล่อเหลา และความใจดี แถมยังอบอุ่นอีกต่างหาก น่ารักที่สุดพ่อเลี้ยงสิงห์คำเนี่ย

          สิงห์คำขบกรามไม่ตอบ

          “อิ่มแล้วก็ไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน”

          “มีอะไรให้หนูผึ้งช่วยไหมคะ” หญิงสาวอาสาจะช่วย

          “พ่อแม่เธอไม่สอนหรือยังไงว่าไม่ให้ตามติดผู้ชายขนาดนี้หะ” สิงห์คำขบกราบแน่น ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาต่อว่าเด็กสาว เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี

          “แต่พ่อเลี้ยงเป็นเจ้านายของพ่อจ๋าแม่จ๋า หนูผึ้งคงไม่โดนดุหรอกค่ะ” น้ำผึ้งพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนอารมณ์ของพ่อเลี้ยงสิงห์คำตอนนี้หงุดหงิด

          หญิงสาวเก็บปิ่นโตแล้วเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย หันมองพ่อเลี้ยงสิงห์คำเล็กน้อย ก่อนจะนำปิ่นโตวางลงตะกร้าแล้วเดินไปหาจักรยานของตนที่จอดเอาไว้ไม่ไกล...

          “ไอ้ขันทอง แกอยู่ไหนว่ะ” หลังจากทานข้าวเสร็จก็เรียกหาคนสนิททันที

          “มาแล้วครับ ว่าแต่พ่อเลี้ยงมีอะไรหรือครับ”  ขันทองรีบมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเจ้านายและดูเหมือนว่าพ่อเลี้ยงสิงห์คำจะอารมณ์ไม่ได้อยู่ด้วย

          “ถ้ามึงโดนผู้หญิงยั่ว หรืออ่อยมึงจะทำยังไง”

          คำถามนี้เรียกเสียงหัวเราะจากขันทองได้เป็นอย่างดี

          “อ้าวพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงชำนาญเรียกนี้กว่าผม ยังจะถามอีกหรือครับ”  ขันทองพูดถูก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะลากผู้หญิงคนนั้นขึ้นเตียงแบบไม่ต้องลังเล แต่อาการหัวใจเต้นแรง หน้าร้อนผ่าว ๆมันเพิ่งเกิดขึ้นครู่กับเด็กสาวมันคืออะไร

          “เอ่อ... ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงไม่ปล่อยไว้นะสิ แต่เสียดายเด็กเกินกว่ากูจะคิดเรื่องแบบนั้น”

          “ไม่เด็กหรอกครับ ถ้ามีเนื้อมีนมยิ่งเด็กสมัยนี้มีสามีตั้งแต่นมแตกสาว เด็ก ๆสาว ๆมันกระชุ่มกระชวยดีนะครับพ่อเลี้ยง” พูดจบขันทองก็ยิ้มกริ่ม

          พ่อเลี้ยงหนุ่มเหมือนตกอยู่ในภวังค์จินตนาการถึงเด็ก ๆสาว ๆ แต่หน้าจิ้มลิ้มของเด็กใสซื่อกลับลอยมาเข้าหัวแทนซะงั้น

          “หวังว่าพ่อเลี้ยงคงได้คำตอบ ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”

          พ่อเลี้ยงพยักหน้าเชิงอนุญาต แต่ก็ต้องกุมขมับกับเรื่องราวของตนเอง นี่เขาจะหวั่นไหวเพราะเด็กสาวที่ไม่ประสาอย่างนั้นเหรอ