ข้าคือดอกบัวดำ

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกศาลา“เกิดเรื่องอันใดขึ้น” เหล่าคุณหนูและนางกำนัลรีบหันไปตามเสียง บุรุษร่างสูงในอาภรณ์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บด้วยดิ้นทองก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคายเย็นชา ดวงตาลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาความคิดด้านหลังมีบุรุษในชุดองครักษ์สีเข้มเดินตามมาอย่างสำรวม“ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ” ทุกคนรีบย่อกายคารวะเซียวจิ่งเหยียน อ๋องผู้สำเร็จราชการ พระอนุชาของฮ่องเต้ กวาดตามองเศษถ้วยชาบนพื้น ก่อนหยุดสายตาที่เยว่หรูซึ่งหน้าซีดเผือด“ผู้ใดอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น”เยว่หรูรีบก้าวออกมา“ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงทำถ้วยชาตก แต่ชิงหลันกลับกล่าวหาว่าหม่อมฉันวางยาเพคะ”ชิงหลันหันมองพี่สาวทันที“พี่หญิง ข้ากล่าวเมื่อใดว่าท่านเป็นผู้วางยา”เยว่หรูชะงัก“ก็เจ้า...”“ข้าเพียงขอให้ตรวจสอบน้ำชา ท่านกลับกล่าวออกมาเองว่าถูกกล่าวหาว่าวางยา”ชิงหลันหันไปคารวะฉินอ๋อง“ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันพบสิ่งผิดปกติในถ้วยชา จึงขอให้เจ้าหน้าที่วังตรวจสอบ แต่พี่สาวกลับพยายามขัดขวางเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนมองนางนิ่ง“เจ้าพบสิ่งใด”“หม่อมฉันยังไม่ทราบแน่ชัดเพคะ จึงไม่กล้าสรุป” คำตอบนั้นทำให้แววตาข

ชิงหลันปรายตามองพ่อบ้านใหญ่ที่ยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ไกล ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“รวดเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”“คุณหนูรอง” พ่อบ้านรีบเดินเข้ามาค้อมกาย“ฮูหยินมีคำสั่งให้ท่านไปพบที่เรือนหลักเดี๋ยวนี้ขอรับ”“มีเรื่องใดหรือ”“เรื่องนี้ บ่าวไม่ทราบขอรับ”“ไม่ทราบหรือไม่กล้าบอก” พ่อบ้านชะงัก ก่อนก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมเถาเถาอดพูดไม่ได้ “ข่าวคุณหนูใหญ่ถูกควบคุมตัวในวังคงมาถึงจวนก่อนพวกเราเสียอีกกระมังเจ้าคะ”“เถาเถา” ชิงหลันเรียกเสียงเรียบ“อย่าทำให้พ่อบ้านลำบากใจ”“เจ้าค่ะ”นางหันกลับมามองพ่อบ้าน“ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือยัง”“กลับมาแล้วขอรับ ตอนนี้อยู่ที่ห้องหนังสือ”“ดี เช่นนั้นเจ้าช่วยส่งคนไปเรียนท่านพ่อด้วยว่าข้ากำลังจะไปพบฮูหยินที่เรือนหลัก”พ่อบ้านเงยหน้าขึ้นทันที“แต่ฮูหยินสั่งให้คุณหนูไปพบทันทีนะขอรับ”“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป”“เช่นนั้น...”“เพียงแต่หากเกิดเรื่องใดขึ้นในเรือนหลัก แล้วท่านพ่อไม่ทราบต้นสายปลายเหตุ เจ้าคิดว่าผู้ใดจะต้องรับผิดชอบ”พ่อบ้านนิ่งงัน ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ข้าเพิ่งกลับจากวังหลวง หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาโดยไม่มีใครรู้เห็น เกรงว่าจวนเสนาบดีของเราคงต้องอธิบายกันยาวทีเด

“ท่านพี่!”“ข้าสั่งแล้ว!”หลิวซื่อกำมือแน่น“แต่ชิงหลันยังเด็ก นางจะเข้าใจเรื่องบัญชีได้อย่างไร”“หากข้าไม่เข้าใจ ก็ยังมีผู้ตรวจบัญชีช่วยดูเจ้าค่ะ” ชิงหลันตอบทันที“หรือท่านแม่ไม่ต้องการให้คนนอกเห็นบัญชีเหล่านั้น”“เจ้าหยุดพูดเสียที!”“หลิวซื่อ!” เสิ่นเหวินจงตวาด“เจ้าจะทำให้เรื่องวุ่นวายไปถึงไหน ส่งบัญชีให้นางตรวจเสีย เรื่องจะได้จบ”หลิวซื่อจำต้องก้มหน้ารับคำ“เจ้าค่ะ” ชิงหลันยิ้มอย่างพึงพอใจ“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”เสิ่นเหวินจงถอนหายใจ“ส่วนเรื่องในวัง รอผลสอบสวนก่อน อย่าให้ผู้ใดก่อเรื่องเพิ่มอีก”“ข้าจะไม่เป็นฝ่ายก่อเรื่องก่อนเจ้าค่ะ”ชิงหลันตอบอย่างนอบน้อม“แต่หากมีคนคิดทำร้ายข้าอีก ข้าก็คงไม่ยืนเฉยให้เขาลงมือ”เสิ่นเหวินจงมองบุตรสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป เมื่อบิดาลับสายตา หลิวซื่อก็หันกลับมาทันที“เสิ่นชิงหลัน!”ชิงหลันหยุดเดิน“เจ้าคะ”“เจ้าคิดว่าตนชนะแล้วหรือ”“ยังเจ้าค่ะ” คำตอบนั้นทำให้หลิวซื่อชะงัก“อะไรนะ”“ข้ายังไม่ได้ชนะ”ชิงหลันเดินกลับมาใกล้สองก้าว“เพราะข้ายังไม่ได้สินเดิมของท่านแม่คืนแม้แต่ตำลึงเดียว”“เจ้า!”“อีกสามวันข้าจะมาตรวจบัญชี”ชิงหลันยิ้มอ่อน

นางลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง มองแสงแดดอ่อนที่ส่องกระทบผิวน้ำในสระ ก่อนทอดสายตาไปยังต้นเหมยที่กำลังผลิบานอยู่ริมทางเดิน“สิ่งใดเป็นของท่านแม่ ข้าจะเอาคืนทั้งหมด” ดวงตาคู่สวยฉายประกายเย็นชา“ส่วนผู้ใดคิดขโมยไป...” ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ข้าจะให้มันชดใช้จนไม่เหลือแม้แต่ตำลึงเดียว”แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนป้ายไม้สลักอักษรสีทองเหนือประตูร้านผ้าจิ่นซิ่ว ร้านค้าขนาดใหญ่บนถนนสายการค้าของเมืองเยี่ยนจิง แม้เพิ่งผ่านยามเช้ามาไม่นาน แต่สองฝั่งถนนก็เต็มไปด้วยพ่อค้าและผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของรถม้าคันหนึ่งหยุดลงหน้าร้าน เถาเถารีบก้าวลงมาก่อนจะหันกลับไปประคองเสิ่นชิงหลัน ซึ่งวันนี้สวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกเหมยอย่างประณีต“คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ”ชิงหลันเงยหน้ามองป้ายร้าน รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลงร้านผ้าจิ่นซิ่วเป็นหนึ่งในกิจการที่มารดาของนางสร้างขึ้นก่อนแต่งเข้าจวนเสนาบดี เมื่อครั้งยังมีชีวิต หลินหว่านอี๋มักพานางมาที่นี่และสอนให้รู้จักผ้าไหมชนิดต่าง ๆ รวมถึงวิธีคิดต้นทุนและกำไรสิบปีผ่านไป ร้านยังคงตั้งอยู่ที่เดิม แต่คนที่เคยจับมือนางเดินเลือกผ้ากลับไม่มีวันหวนคืน“คุณหนู...” เถาเถาเรียกเบา ๆชิงห

“ดี” ชิงหลันหันไปหาลูกจ้างทั้งสอง“ใครสั่งให้พวกเจ้านำหีบออกไป”“ผู้จัดการเฉียนขอรับ!”“สั่งเมื่อใด”“เมื่อครู่ขอรับ หลังคุณหนูเริ่มตรวจบัญชี”เฉียนฟู่รีบโวยวาย“พวกเจ้ากล้าใส่ร้ายข้า!”ชิงหลันปรายตามองเขา“ข้ายังไม่ได้ตัดสินว่าเจ้าผิด แต่หากเจ้าบริสุทธิ์ เหตุใดต้องรีบนำเอกสารออกจากร้าน”“บ่าวเพียงต้องการจัดเก็บให้เรียบร้อย!”“จัดเก็บด้วยการขนออกทางประตูหลัง”เฉียนฟู่พูดไม่ออกชิงหลันจึงสั่งหลี่จง“ทำรายการเอกสารในหีบทั้งหมด ให้เสมียนและลูกจ้างที่เห็นเหตุการณ์ลงชื่อรับรอง จากนั้นปิดผนึกไว้ในห้องบัญชี”“ขอรับ”“ส่วนเฉียนฟู่”ชายร่างท้วมสะดุ้ง“ขอรับ!”“ระหว่างตรวจสอบ เจ้าห้ามแตะต้องเอกสารเหล่านี้โดยไม่ได้รับอนุญาต”“คุณหนูรอง!”“หากเจ้าคิดว่าข้าใช้อำนาจเกินหนังสืออนุญาต ก็เชิญไปร้องเรียนต่อท่านพ่อ”ชิงหลันยิ้มเย็น“แต่ข้าจะรายงานเรื่องหีบเอกสารให้ท่านพ่อทราบเช่นกัน”เฉียนฟู่ทรุดตัวคุกเข่าลงทันที“คุณหนูรองเมตตาด้วยขอรับ!”“ข้ายังไม่ได้ลงโทษเจ้า”“บ่าว... บ่าวเพียงทำตามคำสั่ง”ชิงหลันหรี่ตา“คำสั่งของผู้ใด”เฉียนฟู่เงียบ“ไม่กล้าพูดหรือ”“บ่าว...”“ไม่เป็นไร” ชิงหลันกล่าวเสียงเรียบ“ข้า