ep3 ผัว

"ยัยข้าว"

"อื้อ~ อย่ายุ่งน่า เอิ๊ก!"

นานาวกุมขมับกับเพื่อนรักที่เมาฟุบหน้ากับโต๊ะไปแล้ว สองแก้มแดงปลั่งริมฝีปากเอิบอิ่มขยับพึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ กับตัวเอง หลุบตากลมมองแผ่นหลังเนียนของเพื่อนแล้วได้แต่ส่ายหัวไปมาหันไปขอเสื้อคลุมจากลูกน้องของสามีก่อนจะคลุมมันลงมาบนร่างบางของคนด้านข้าง

"อื้อ~ ไม่เอาร้อน!"

คนเมาสติเลือนลางสะบัดเสื้อคลุมออกจากตัว ความเย็นของอุณหภูมิห้องไม่ได้ช่วยอะไรเลยในเมื่อตอนนี้ร่างกายมันกำลังร้อนรุ่ม ขมับบางซึมผุดไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ เต็มไปหมด 

ข้าวแป้งปรือตาจิ๊ปากหงุดหงิดกับคนที่พยายามจะยัดเยียดความร้อนกลับเข้ามาให้ เลื่อนสายตาหรี่เล็กจ้องหน้าคนด้านข้างแล้วส่งเสียงเอิ๊กอ๊ากในลำคอ กลืนน้ำลายกลั้วน้ำมึนเมาในปากก่อนจะพ่นลมหายใจฉุนกลิ่นแอลกอฮอล์มายังเบื้องหน้าอีกครั้ง

หรี่ตาพยายามจ้องกลุ่มคนด้านหน้า เห็นการเคลื่อนไหวรางๆ แล้วยื่นหน้ายกมือขยี้ตาเพ่งพินิจอีกครั้งก่อนจะฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวยกมือชี้นิ้วไปยังร่างสูงใหญ่ของใครบางคน

"อื้อ.. นั่นมันผัวในอนาคตฉันนี่"

"อย่าเพิ่งสนใจอะไรตอนนี้ใส่เสื้อนี่ก่อน" คนมองแทบลมจับเมื่อได้ยินเสียงยานยาวของเพื่อนรักกำลังยกนิ้วชี้ตรงไปยังพี่ชาย ส่ายหน้าน้อยๆ อยากย้อนเวลากลับไปได้จริงๆ เธอจะห้ามไม่ให้นางกินเยอะขนาดนี้เลย

"ไม่เอาร้อน! ฉันจะไปหาผัว"

เสียงยานเอ่ยออกมาพร้อมกับฉีกยิ้มจนตาหยีโชว์ฟันขาวเรียงสวย ร่างเล็กผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ก็ต้องชะงักไปเพราะเหมือนโลกที่มันหมุนเอียงจนต้องหาที่ยึดจับไว้ ยืนส่ายหน้าเรียกสติครู่หนึ่งก็พยายามจะเดินไปหากลุ่มคนตรงหน้าโดยมีนานาวคอยประคองแต่ก็ต้องหยุดการกระทำตัวเองเมื่อคนเมายกมือห้ามปรามไว้

ร่างเล็กเดินโซเซตรงมายังเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่แม้จะเมามากแค่ไหนก็จำได้ว่ามันเป็นของใคร รักแรกพบของเธอ เจ้าของเธอในอนาคตอันใกล้นี้

"อึ๊บ!"

"เชี่ย! ไรวะ!?" ศรัณย์อุทานเสียงตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็มีร่างเล็กของใครบางคนโดดขึ้นมานั่งบนตักแถมยังยื่นหน้าขึ้นมาจะจูบเขาอีก ด้วยความตกใจไม่ทันมองให้ดีจึงออกแรงผลักหญิงสาวอย่างเต็มแรงทำให้เธอกระเด็นลงไปนั่งกองบนพื้นส่งเสียงร้องโอดครวญเบะปากหน้าคว่ำจะร้องไห้

พรึ่บ!

"อ๊ะ! โอ๊ยเจ็บนะ~"

ดวงตากลมตวัดขึ้นมาจ้องเจ้าของการกระทำป่าเถื่อนไม่อ่อนโยนต่อสตรีเพศแม่ตาเขม็ง ดวงตาแดงก่ำริมฝีปากคว่ำเล็กน้อยแต่พอได้เจ็บตัวเหมือนความมึนจะดีขึ้นมากจากเมื่อครู่นี้

ข้าวแป้งค่อยๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเจ้าของคลับมายังอีกคนที่ยังคงนั่งไขว่ห้างไม่สนใจอะไรแล้วกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่ใช่เป้าหมายเธอ ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้เดินมาหาเจ้าของคลับได้ทั้งๆ ที่ตอนที่เดินมาเธอมองแน่ชัดแล้วว่าเป้าหมายเธอคือเซน่อนชัดๆ

หญิงสาวหลุบตาลงเมื่อรู้ว่าตัวเองเข้าหาคนผิด ยอมลุกขึ้นเองโดยไม่โวยวายเป็นจังหวะเดียวกันกับที่นานาวหายฉุดตัวเองออกจากอาการตกใจเดินเข้ามาประคองตัวให้ลุกขึ้น ดวงตากลมสวยสีน้ำตาลเข้มหลุบมองเจ้าของบ่ากว้างด้านข้างอีกคนแล้วแกะมือเพื่อนออกก่อนจะเดินเข้ามาหาท่ามกลางสายตาของคนอื่นที่มองตามอย่างอยากรู้ว่าเจ้าหล่อนจะทำอะไรถัดจากนี้

"..."

มือบางยื่นขึ้นไปกระตุกแขนเสื้อเชิ้ตของเซน่อนเบาๆ เรียกให้หันมาสนใจ แต่มาเฟียหนุ่มกลับทำเพียงกระแทกลมหายใจออกอย่างรำคาญแล้วปัดมือเล็กออกอย่างไม่ไยดี

"เมื่อกี้ข้าวไปนั่งตักผิดคน ผัวอย่าโกรธข้าวเลยนะ~" เสียงหวานออดอ้อนยังคงยานยาวไม่เป็นปกติ ดวงตากลมสองข้างกระพริบปริบอย่างน่ารักริมฝีปากยื่นออกน้อยๆ 

พรวด!!!!

สรรพนามใหม่ที่ใช้เรียกเพื่อนร่วมธุรกิจทำให้ศรัณย์ที่เพิ่งยกเหล้าด้านหน้าตัวเองขึ้นดื่มพ่นมันออกมาเต็มโต๊ะด้านหน้า โชคดีที่ว่าแต่ละคนนั่งห่างกันพอสมควรไม่งั้นล่ะก็คงได้มีใครคนใดคนหนึ่งเป็นผู้โชคร้ายถูกน้ำมึนเมาพ่นใส่แน่

เจ้าพ่อคาสิโนหลุดขำพรวดกับสีหน้าไม่ชอบใจของเซน่อนที่แสดงออกชัดเจนว่ารำคาญแค่ไหนกับผู้หญิงคนนี้ ส่วนคนอื่นๆ ทำเพียงยกมุมปากขึ้นน้อยๆ เท่านั้น

"กูว่าอนาคตพี่เมียมึงหนีไม่พ้นเด็กนี่แล้วว่ะ ฮ่าๆๆ" เสียงดังหันไปพูดกับคาลอสที่รั้งร่างเมียรักขึ้นมานั่งบนตักเหลือบมองตรงมาแล้วยกมุมปากขึ้นนิดๆ เท่านั้นก่อนจะหันกลับไปซุกหน้าเข้ากับลำคอระหง ในกลุ่มเพื่อนคงจะมีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่ได้แตะอะไรเลย ทั้งบุหรี่ แอลกอฮอล์เพราะนึกถึงเมียเป็นที่หนึ่งเสมอ

"น่ารำคาญ"

เสียงเข้มดังขึ้นอย่างหงุดหงิด สะบัดมือของคนที่ยกขึ้นมาจับชายเสื้อออกอีกครั้งด้วยความรำคาญเหลือบหางตามองเจ้าของคลับที่ยังคงนั่งหัวเราะขำอยู่ข้างๆ สายตานิ่งหงุดหงิด

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิดกับทุกสิ่งเพียงได้เห็นหน้าเพื่อนน้องสาว นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันก็รู้สึกไม่ชอบหน้าเธอแล้ว ยิ่งมาเห็นพฤติกรรมของเจ้าหล่อนก็ยิ่งเอือมระอาน่ารำคาญเป็นที่สุด

"กูกลับล่ะ" เซน่อนเอ่ยบอกกับกลุ่มเพื่อนแล้วตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้องแต่ถูกรั้งไว้ด้วยสองมือของคนเมาที่ยืนกระพริบตาปริบให้ สองตาหนักอึ้งจะหลับเหล่มิหลับเหล่

มือหนาปัดสองมือเรียวออกแรงๆ ปลดกระดุมบนเสื้อลงมาสองเม็ดคลายความร้อนภายในร่างกายที่เริ่มจะทนกับเจ้าหล่อนไม่ไหว หากไม่ติดวว่าน้องสาวยังนั่งอยู่ตรงนี้คงได้มีสั่งสอนด้วยวิธีของเขากันบ้าง

เซน่อนเดินออกมาโดยไม่หันหลังมองใครอีก ไม่แม้แต่จะชายตามองน้องสาวที่ทำเหมือนมีเรื่องจะพูดด้วยเลยด้วยซ้ำ จนเสียงหวานตะโกนไล่ตามหลังก็ยังไม่สามารถหยุดหัวหน้าองค์กรเอาไว้ได้

"เฮียเดี๋ยว! นาวฝากไปส่งยัยข้าวก่อน จิ๊ ทำไมใจดำแบบนี้เนี่ย"

นานาวบ่นตามหลังพี่ชายที่เดินนำออกไปแล้วอย่างไม่จริงจัง หันกลับมามองเพื่อนรักที่ยังยืนมองตรงไปยังบานประตูสายตาละห้อยแม้จะอยู่ในอาการเมามากแต่แววตาคู่นั้นก็ยังดูอาลัยอาวรณ์คนที่เดินออกไปแล้วมากอยู่ดี

"อ๊ะ! เดี๋ยวสิคุณหนูจะไปหายัยข้าวก่อน"

"เพื่อนหนูก็ไม่ได้ไปไหนจะไปหาทำไม" ว่าพลางจรดริมฝีปากลงมาบนต้นคอขาวแผ่วเบา ฝ่ามือหนากอบกุมหน้าท้องนูนที่มีลูกน้อยอยู่ด้านในแล้วลูบขึ้นลงเบาๆ

"แต่ยัยข้าวเมาอยู่"

"เดี๋ยวให้อาทิตย์จัดการ หนูท้องอยู่"

"คุณ..."

"อย่าดื้อ"

ว่าที่คุณแม่มือใหม่พ่นลมหายใจแรงใส่คนรักแล้วเอนตัวพิงกับอกแกร่งไม่ให้คนตัวโตได้ซุกซบตามใจอีก ดวงตากลมจับจ้องยังเพื่อนรักตลอดเวลา เห็นนางนั่งลงยังที่นั่งของคนที่เพิ่งเดินจากไปยกแก้วเหล้าที่เหลือก้นแก้วขึ้นกระดกดื่มแล้วได้แต่ถอนหายใจ 

ตอนแรกก็คิดว่านางจะไม่ได้จริงจังอะไรมากขนาดนี้ ข้าวแป้งเป็นพวกชอบคนหล่ออยู่แล้วแต่ไม่คิดว่ากับพี่ชายเธอมันจะเป็นได้มากขนาดนี้ สงสัยคงเพราะความยากถึงได้ไปท้าทายความอยากชนะของมันด้วยแหละ

ข้าวแป้งเทเหล้าราคาแพงเฉียดล้านที่วางบนโต๊ะด้านหน้าลงแก้วของมาเฟียหนุ่มแล้วยกขึ้นดื่ม ท่ามกลางเสียงพูดคุยของกลุ่มมาเฟียที่เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ใช่การประชุมอย่างก่อนหน้าแต่เป็นการพูดคุยกันทั่วไปต่างหาก

---