เชลยรักในกรงมังกร

ในปี พ.ศ. 2015

กรุงเทพฯ (สิบปีก่อน..)

“เกิดเหตุสลดขึ้นในย่านรังสิตค่ะ! เมื่อตำรวจได้พบศพผู้ชายนอนเสียชีวิตอยู่ในคอนโด คาดว่าน่าจะเสียชีวิตมาครบยี่สิบสี่ชั่วโมง ซึ่งผู้ตายคือ มู่หยาง เน็ตไอดอลหนุ่มหล่อที่กำลังโด่งดังในช่วงนี้ บรรดาเพื่อนๆติดต่อผู้ตายไม่ได้ พวกเขาจึงงัดประตูเข้าไปหามู่หยางในห้อง จนได้พบว่าเขาเสียชีวิตอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง ยังไงทีมข่าวของเราต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ”

ข่าวการตายที่โด่งดังที่สุดในย่านรังสิตครั้งนั้น ก็คงจะหนีไม่พ้นคดีของ ‘มู่หยาง’ ชายหนุ่มอนาคตไกลที่เริ่มมีชื่อเสียง แต่ก็ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของ ‘แฟนสาว’

คนที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนี้คือ.. เจสซี่ อดีตคนรักที่เธอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา และสู้คดีจนตัวเองพ้นผิดจนได้ เพราะครอบครัวของเธอมีอำนาจมาก แถมยังร่ำรวยและมีเส้นสายในการจ้างทนายดีๆมาต่อสู้ในชั้นศาล

“เฉินลูก.. เราจะย้ายไปที่เมืองไทยกันนะ ลูกเตรียมตัวแล้วใช่ไหม พวกเราจะไปอยู่ที่นั่นกันถาวรเลย”

“ครับ”

“ยังไงก็ทำตัวดีๆนะเฉิน อย่าให้เจ้าสัวต้องผิดหวังเด็ดขาด เฮ้อ.. คุณเขาคาดหวังในตัวลูกมากนะ”

“……”

ประโยคของแม่ทำให้ผมจดจำมาตลอด และไม่เคยลืมในสิ่งที่เธอร้องขอ รวมถึงเรื่องของไอ้หยาง น้องชายคนเดียวที่ผมรักมันที่สุดในชีวิต แต่มันก็ดันมาตายจากผมไปซะก่อน ผมจะไม่เสียใจเลยถ้ามันตายด้วยอุบัติเหตุ..

แต่เพราะมันตายด้วย ‘น้ำมือคนชั่วที่มีอำนาจ’

ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ

เฉิน หรือ อี้เฉิน อัศวินกุล อายุ 32 ปี

นี่คือชื่อจริงของผมกับอายุที่มันเพิ่มขึ้นในทุกๆปี แม่กับผมย้ายมาอยู่ประเทศไทยได้สักพักแล้ว และเปลี่ยนนามสกุลเป็นไทยทันทีที่แม่แต่งงานกับเจ้าสัวภพ เขาคือสามีคนใหม่ของแม่ที่เป็นเศรษฐีใหญ่ผู้ร่ำรวยมหาศาล

มันจึงทำให้ผมมีอำนาจราวกับถูกหวย มีลูกน้องมากมายพร้อมรับใช้ผมทุกเวลา ไม่ว่าผมจะชี้นิ้วสั่งอะไรผมก็ได้ทุกอย่าง หึ.. ผิดกับเมื่อสิบปีก่อนที่ผมไม่มีอะไรเลย

ผมกับแม่และไอ้หยางเคยยากจนในชนิดที่เรียกได้ว่าไม่มีเงินซื้อข้าวกิน จนผมต้องไปแข่งฟันดาบเถื่อนเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงครอบครัว แต่ตอนนี้ผมมีทุกอย่างที่อยากมี

แต่.. ไอ้หยางมันก็ไม่อยู่รอพวกเราแล้ว

“กึ่ด.. ฮะฮึก.. กูจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมีชีวิตสุขสบายไปทั้งชาติหรอกไอ้หยาง! กูเชื่อว่ามันเป็นคนที่ทำให้มึงต้องตาย! ฮึก.. ไม่ต้องห่วงนะ ในเมื่อคนตายอย่างมึงพูดไม่ได้ กูจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นตกนรกทั้งเป็นเอง..”

เอาเถอะ ผมไม่รู้ว่าไอ้หยางมันไปคบกับยัยบ้านั่นตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน รู้ตัวอีกทีมันก็บอกผมว่ามันมีแฟน สักพักมันก็ตายห่าคาคอนโดไปแล้ว

คดีนี้ถูกปิดภายในชั่วพริบตา คนทั้งโลกออนไลน์อยากรู้ว่าคืนนั้นน้องชายผมตายยังไง แต่ทุกสื่อข่าวก็ถูกสั่งระงับการเผยแพร่ ไม่มีใครได้รู้ความจริงอีกเลย โดยเฉพาะผมกับแม่..

คิดว่าบ้านเมืองนี้มันยุติธรรมไหมล่ะ?

หึ.. ผมคิดว่าไม่นะ

ณ ปัจจุบัน..

หมู่บ้าน ธาราสิริ แกรนด์ (THARASIRI GRAND)

*โครงการหมู่บ้านคนรวยระดับ 50 ล้านขึ้นไป สำหรับพวกเศรษฐี ดารา หรือผู้บริหารใหญ่ๆเท่านั้น (Super Luxury Residence) มีระบบรักษาความปลอดภัย 24 ชม. ทั้งกล้องวงจรปิด ทะเลสาบกลางหมู่บ้าน คลับเฮาส์ สระว่ายน้ำ และฟิตเนสแบบครบวงจร

บ็อก! บ็อก! บ็อก!

เสียงเจ้าหมาตัวขนาดปานกลางเห่าขึ้นเป็นระยะ ในขณะที่มันก็สูดดมกลิ่นอะไรตรงพุ่มไม้ไปเรื่อยเปื่อย สายจูงสีชมพูพริ้งของมันลากยาวพอดีกับมือหญิงสาว ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องบางอย่างในหัวสมอง

“พรุ่งนี้จะพรีเซนต์งานแล้ว ฉันจะทำได้ไหมเนี่ย.. ฮือออ บิงซูลูก.. บิงซูว่าแม่จะทำได้ไหมคะ?”

บ็อกๆๆ!!

“ท..ทำได้ใช่ไหมลูก!?”

บ็อก!!!

เจ้าหมาพันธุ์ลูกครึ่งพิตบลูเห่าตอบรับพลางกระดิกหางไปมา ดวงตากลมโตของมันจ้องมองเจ้าของที่ยืนฉีกยิ้มกว้าง ก่อนมันจะหันไปสูดดมกลิ่นจากพุ่มไม้ตรงหน้าต่อ

“คิกๆ เจ้าบิงซูของแม่น่ารักที่สุดเลยยยย~”

จินนี่ หรือ นางสาว เจนจิรา หงส์บดินทร์ อายุ 22 ปี

เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของนักธุรกิจรุ่นใหญ่ และเป็นสาววัยสะพรั่งที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสี่ ความฝันของเธอก็คือการได้เป็น ‘นักเขียนข่าว’ เธอมีพี่สาวคนสวยชื่อว่า เจสซี่.. แพทย์หญิงคนเก่งที่มีชีวิตอันแสนเพอร์เฟกต์

ตั้งแต่เด็กจินนี่ถูกเปรียบเทียบกับพี่สาวมาตลอด พ่อกับแม่รักพี่สาวของเธอมากกว่า เพราะเจสซี่เรียนเก่งในทุกด้าน แถมยังเชิดหน้าชูตาให้กับครอบครัวได้ดีกว่าเธอ

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จินนี่รู้สึกด้อยค่าตัวเองเลย เธอเติบโตขึ้นมาได้อย่างเข้มแข็งมาโดยตลอด เป็นหญิงสาวที่มองโลกในแง่ดี นิสัยดี สดใส ร่าเริง และรักความยุติธรรม

ที่สำคัญก็คือ.. เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองรวยค้ำฟ้าเหมือนกับพี่สาวของเธอ จินนี่ถ่อมตนราวกับเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีอำนาจอะไร

“โอ้โห.. ฉันเพิ่งเห็นนะเนี่ยว่าคฤหาสน์ข้างๆตกแต่งใหม่ทั้งหมดเลย เอ๊ะ แต่งเป็นแนวจีนเหรอ อย่างกับอยู่เซี่ยงไฮ้แน่ะ ทำไมถึงได้สวยขนาดนี้ล่ะ เจ้าของต้องรวยมากแน่ๆเลย”

จินนี่อุทานด้วยความแปลกใจเมื่อได้หันไปเห็นบางอย่าง มันคือคฤหาสน์ใหญ่มโหฬารที่อยู่ติดกับคฤหาสน์ของเธอ แม้ขนาดจะใหญ่เท่ากัน แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าข้างบ้านตกแต่งได้หรูหรากว่าเธอหลายเท่าตัว

บ็อก!!

“บิงซูก็คิดว่าสวยมากเลยใช่ไหมลูก?”

บ็อก!!!

เจ้าหมาขนสีขาวรีบเห่าตอบรับโดยที่มองไปทางคฤหาสน์ทรงจีน ซึ่งบ้านทุกหลังที่นี่จะไม่มีรั้วกั้น มีเพียงพุ่มไม้สี่เหลี่ยมขนาดเล็กวางไว้ข้างกันเท่านั้น เพราะระบบการรักษาความปลอดภัยสูงสมกับราคาที่จ่ายไป

พึ่บ!!!

“ว..ว๊ายยยยย!!!!”

แต่ทันใดนั้นเองเจ้าหมาสุดที่รักของเธอก็ดันเห็นอะไรบางอย่างเข้า มันได้พุ่งตัวเข้าไปทางคฤหาสน์ทรงจีนหลังนั้นโดยไม่คิดชีวิต นั่นจึงทำให้แรงดึงอันมหาศาลพาตัวเธอพุ่งเข้าไปยังที่นั่นอย่างเลี่ยงไม่ได้

“บิงซูลูก!!! ย..หยุดเดี๋ยวนี้!!!”

บ็อก!!!!

ตึกๆๆๆ!!!

จนกระทั่งร่างบางได้ถูกเจ้าหมาสุดที่รักพาเข้าไปยังบริเวณสวนหน้าคฤหาสน์ เธอพยายามจะดึงรั้งบิงซูแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะเจ้าหมาของเธอได้วิ่งลัดเลาะต้นไม้ใหญ่เข้าไปเรื่อยๆ จนบัดนี้เธอได้มายืนอยู่ตรงหน้าแก๊งชายฉกรรจ์มากมาย โดยที่มือของเธอยังคงกำปลอกคอบิงซูไว้แน่น ดวงตากลมโตเบิกโพลงราวกับทำอะไรไม่ถูก

“อะอึ่ก… เอ่อ..”

นี่มันอะไรกันเนี่ย.. ทำไมข้างในคฤหาสน์นี้..

“ส..สวัสดีค่ะ”

ถึงได้มีผู้ชายหุ่นล่ำยืนถอดเสื้อโชว์กล้ามกันเป็นแถว แถมในมือยังถือดาบอะไรอีกเนี่ย ค่ายมวยก็ไม่ใช่ ค่ายนักฆ่าก็ไม่เชิง แต่ทำไมผู้ชายทุกคนถึงได้น่ากลัวขนาดนี้กัน

จินนี่ยังคงอ้าปากค้างกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า เธอพยายามจะละสายตาจากหัวนมสีชมพูพริ้งสะท้อนแสง แต่ทว่ามันก็ไม่ได้มีแค่คู่เดียว เพราะผู้ชายประมาณสิบกว่าคนกำลังยืนโชว์กล้ามหน้าท้องให้เธอจ้องตาเป็นมัน

“สวัสดีครับ เอ่อ.. มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“นั่นสิครับ คุณเป็นแขกของเฮียอี้เฉินเหรอครับ”

“ค..คะ อี้เฉินเหรอคะ?”

“ใช่ครับ เจ้านายของพวกผมไง”

เหล่าผู้ชายตัวสูงโปร่งเดินตรงเข้ามาถามจินนี่อย่างเป็นมิตร พวกเขาไม่ได้มีท่าทางตกใจกับการที่เธอโผล่มามากเท่าไหร่ เพราะที่หมู่บ้านนี้ไม่มีรั้วกั้นเหมือนที่อื่น การจะเดินมาหากันก็ง่ายเพียงนิดเดียว

“เจ้านายเหรอคะ..”

เธอไม่เคยรู้จักผู้ชายที่ชื่ออี้เฉินมาก่อนเลย และก็ไม่รู้ด้วยว่าข้างบ้านเธอมีเหล่าคนจีนอาศัยอยู่ด้วย ยิ่งมีแก๊งชายฉกรรจ์มายืนถอดเสื้อควงดาบ เธอก็ยิ่งไม่เคยเห็นมาก่อน

คงเป็นเพราะหมู่บ้านนี้ต่างคนต่างอยู่ล่ะมั้ง..

“มีอะไรกัน”

“อ..เอ่อ.. เฮีย..”

“พวกมึงไม่ซ้อมกันเหรอ?”

กึก

จนกระทั่งเสียงทุ้มอันน่าเกรงขามของใครคนหนึ่งดังขึ้น ทุกสายตาของเหล่าชายฉกรรจ์ก็หลุบต่ำทันที พวกเขาต่างก้มหัวให้กับคนๆนั้นราวกับหวาดกลัว ซึ่งผู้ชายคนนั้นก็ยืนอยู่ด้านหลังของเธอพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ

“อึ่ก คือว่า ฉ..ฉันขอโทษค่ะ!”

จินนี่ที่ทำอะไรไม่ถูกรีบหันไปก้มหัวให้กับเจ้าของบ้านอีกแรง เธอหลับตาปี๋ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เพราะไม่รู้ว่าคุณอี้เฉินคนนี้เป็นใคร บางทีเขาอาจจะเป็นพวกมาเฟียที่ชอบฆ่าคนก็ได้ เธอกับเจ้าบิงซูก็ไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่

แต่เอ๊ะ..

ทว่าแววตากลมแป๋วคู่นั้นก็เปิดออกเล็กน้อย เธอมองเห็นชายเสื้อคลุมสีแดงดำที่มีลายจีนประดับไว้ พอเลื่อนขึ้นมาหน่อยก็จะเห็นกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวย ผิวขาวเนียนเริ่มทำให้จินนี่ถึงกับหน้าร้อนผ่าว

หงิ๋ง...!?

รวมถึงเจ้าบิงซูที่แหงนมองหนุ่มหล่อหน้าจีนคนนี้ด้วย มันกับเจ้าของต่างก็ยืนเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง ทั้งการแต่งตัวของเขา และก็ความหล่อเหลาที่ปิดไม่มิด ใบหน้าไร้ที่ติกำลังขบกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ ดูท่าแล้วเขาจะหัวเสียไม่น้อยที่ถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว..

“บ้านฉันไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ ที่จะได้พาหมามาเดินเล่นตามอำเภอใจ หึ.. หรือว่าคนที่นี่เขาอยู่กันแบบนี้ ฉันจะได้ปรับตัวถูก?”