ep2 สามีในอนาคต

"ยิ้มชั่วร้ายแบบนี้ สายตาแบบนี้แกคิดจะทำอะไรอีกแล้วใช่ไหมยัยข้าว"

ดวงตาเฉี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยจ้องเพื่อนรักด้วยความรู้ทัน ประกายตาวิบวับของมันไม่สามารถปิดบังความคิดในหัวมันได้เลยสักนิด

ข้าวแป้งบิดยิ้มเล็กน้อยเหล่ตามองเพื่อนสาวสองคนเพียงนิดแล้วยืดตัวขึ้น ปัดผมบนบ่าบางออกเล็กน้อยก่อนจะกระแอ่มไอเบาๆ สองสามครั้งยกแก้วเหล้าด้านหน้าขึ้นกระดกลงคอจนหมด 

"ไว้เจอกันวันหลังนะ วันนี้ฉันไม่ว่างแล้วต้องไปตามสามีในอนาคตก่อน"

"สามี?"

"อ่าห๊ะ!"

เสียงหวานตอบกลับเพื่อนอย่างทีเล่น หยัดกายขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เดินตามกลุ่มคนของเซน่อนขึ้นไปยังชั้นบนซึ่งก็รู้ว่าเป็นชั้นสำหรับวีไอพีและส่วนตัวของกลุ่มเพื่อนเท่านั้น

หลังจากวันที่ได้สัมผัสกล้ามเนื้อลอนสวยของว่าที่สามีในอนาคตแล้วเธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย จะว่าไง เธอต้องเตรียมอะไรอีกหลายๆ อย่างเกี่ยวกับการเรียนจบก่อน มาเจอกันอีกทีก็ตอนงานแต่งของนานาวเพื่อนรักอีกคนที่เรียนมาด้วยกัน และแน่นอนที่เธอกล้ารับประกันตัวเองว่าหากเดินขึ้นไปด้านบนแล้วตัวเองจะไม่ถูกโยนลงมานั้นก็เพราะเพื่อนรักเธอมันมาด้วยไง ไม่ได้มาด้วยกันกับว่าที่สามีในอนาคตเธอแต่นางมากับสามีนางต่างหาก 

แต่แล้วไง แค่มีเพื่อนเธออยู่แค่นี้ก็เข้าทางทุกอย่างแล้ว

"แสดงบัตรวีไอพีด้วยครับ"

ข้าวแป้งเดินมาหยุดหน้าบันไดทางขึ้นไปยังชั้นสองของคลับ ยกมือขึ้นกอดอกแล้วบิดยิ้มโชว์เสน่ห์ไปหนึ่งกรุบเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับการ์ดของคลับซึ่งก็คือเพื่อนของคาลอสสามีของเพื่อนสนิทตัวเอง

"ฉันมากับนานาวค่ะ ภรรยาคุณคาลอสที่เพิ่งขึ้นไปเมื่อกี้นี้"

การ์ดสองคนหันมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะกลับมาจ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จักนานาวภรรยาเพื่อนเจ้านายแต่การมาอ้างโดยไม่หลักฐานอะไรเลยแบบนี้ก็คงปล่อยผ่านให้ขึ้นไปไม่ได้อยู่ดี

"เชิญครับ"

"..."

ริมฝีปากเอิบอิ่มเบะลงเล็กน้อยเมื่อการ์ดร่างใหญ่กลับเชิญให้เธอเดินออกไปจากตรงนั้น อุตส่าห์รีบเดินตามกลุ่มของเพื่อนมาแล้วแท้ๆ แต่กลับคาดกันจนได้ นางก็มีสามีที่ขี้หวงเสียเหลือเกินประคองกอดเอวไม่ให้หันมองใครเลยนอกจากตัวเอง จะตะโกนเรียกให้รอด้วยก็ไม่ทันเสียแล้ว

แต่ก็น่าแปลกเหมือนกันที่มาเฟียหนุ่มปล่อยให้คนท้องคนไส้มาสถานที่แบบนี้ได้ หวงขนาดนั้นคงจะเป็นงานเร่งด่วนแน่เลย

ข้าวแป้งถอนหายใจเบาๆ มือเรียวสอดคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายสีเดียวกับชุดปักเลื่อมเกล็ดเพชรส่องแสงวิบวิบออกมากดส่งข้อความหานานาวผู้ที่จะสามารถช่วยให้เธอขึ้นไปด้านบนได้ หากไม่ติดว่าว่าที่สามีเธออยู่ด้วยนะจ้างก็ไม่ขึ้นไปหรอก สู้แดนซ์อยู่ชั้นล่างนี่ดีกว่า

"ยัยข้าว!"

ยืนรอเพียงไม่นานร่างเล็กของคุณแม่มือใหม่ก็เดินลงมารับพร้อมกับมือขวาของสามีนาง ข้าวแป้งฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้เจอเพื่อนรักอีกเหตุผลคือจะได้เจอหน้าสามีในอนาคตแบบไม่ต้องมองอยู่ไกลๆ เหมือนทุกครั้งด้วย 

"ว่าไงยัยคุณแม่ ผัวแกให้มาที่แบบนี้ได้ไงเนี่ย"

"มันเร่งด่วนน่ะ แล้วแกล่ะมาเที่ยวเหรอ"

"มาปฏิบัติธรรมมั้งถามได้"

"ฮ่าๆ ก็ว่าน้อ"

"นายหญิงครับผมว่าขึ้นไปข้างบนดีกว่าครับ"

นานาวหันมองหน้าอาทิตย์แล้วพยักหน้าให้นิดๆ ก่อนจะหันมาหาเพื่อนสนิทอีกครั้ง สองมือกอดแขนเรียวของเพื่อนเอาไว้แล้วพากันเดินขึ้นมาด้านบน 

หลังกลับจากฮันนีมูนคาลอสก็มีงานเข้ามาตลอด แม้จะมีเวลาอยู่กับเธอมากขึ้นกว่าแต่ก่อนแต่ว่าเขาก็ดูเหมือนจะเหนื่อยๆ มากเช่นกัน เพราะงานที่เหมือนจะมีปัญหาของกลุ่มเพื่อน เหมือนจะมีหนอนบ่อนไส้จากกลุ่มศัตรูแต่ยังหาตัวไม่ได้ว่าเป็นใครเลยทำให้จะทำอะไรต้องรอบคอบไว้ก่อน เธอเลยต้องตามติดคนรักไปทุกที่ด้วยเหตุผลเดียวคือคำว่าห่วงของเขา

แกร็ก~

บานประตูถูกเปิดเข้ามาจากบุคคลด้านนอกทำให้การประชุมที่กำลังเคร่งเครียดหยุดชะงักลง สายตาของคนในห้องมุ่งตรงมายังผู้มาใหม่ทันทีทำให้ข้าวแป้งที่คิดว่าจะมีเพียงแค่เจ้าของคลับ เซน่อนและคาลอสเท่าชะงักไปครู่หนึ่ง

"นาวขอพาเพื่อนมานั่งด้วยนะคะ จะนั่งเงียบๆ ไม่รบกวนเลยค่ะ"

เสียงหวานของนายหญิงมาเฟียตุรกีเอ่ยแทรกความเงียบขึ้นมา แต่เหมือนมันจะยังไม่สามารถบรรเทาความอึดอัดจากสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาได้

"พี่คุยงานอยู่หนูน่าจะบอกก่อนว่าจะพาเพื่อนมาด้วย"

"เพื่อนหนูไว้ใจได้ค่ะ อีกอย่างยัยข้าวมาคนเดียวด้วย..."

"ก็มาคนเดียวได้ตลอดนี่ วันนี้เป็นอะไรถึงอยู่คนเดียวไม่ได้"

เซน่อนดึงสายตากลับคว้าแก้วเหล้าเพียวตรงหน้าตัวเองขึ้นดื่มเอ่ยแทรกน้องสาวที่กำลังจะรับประกันความน่าไว้ใจของเพื่อนทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง 

คำพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากของมาเฟียหนุ่มทำให้คนฟังเหมือนโดนไฟช็อตร่างกายแข็งทื่อไปดื้อๆ ใช่ เธอมาที่นี่บ่อยเหตุผลหลักๆ เลยคือมาดักรอเขานั่นแหละ แค่ได้มองไกลๆ ก็พอเพราะโดนกีดกันตลอด ส่วนเหตุรองลงมาแน่นอนว่าเป็นความชอบส่วนตัวของตัวเอง ไม่คิดว่าคนที่เดินแล้วมองแต่ด้านหน้าตัวเองทำหน้านิ่งได้ตลอดเวลาอย่างเซน่อนจะชายตามองเห็นเธอด้วย

ริมฝีปากเอิบอิ่มจุดยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างน้อยเขาก็มองเห็นเธอบ้างแหละถึงจะเป็นการมองแบบไม่ค่อยดีเท่าไหร่และเป็นการเจอในสถานที่ที่ไม่ค่อยเหมาะสำหรับสาวหวานๆ เรียบร้อยๆ ก็ตาม

"เฮีย.. ไม่น่ารักเลย"

นานาวว่าให้พี่ชายทำหน้างอไม่จริงจังก่อนจะลากแขนเพื่อนรักเดินไปยังอีกโต๊ะที่อยู่ห่างออกมา มีโซฟาที่นั่งไว้สำหรับสามที่เธอก็ไม่ได้ถึงขนาดว่าจะก้าวก่ายเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆ ของคนรักไปเสียหมด เธอเว้นระยะห่างและรู้ดีว่าต้องทำตัวยังไง แต่ที่พาเพื่อนเข้ามาในห้องนี้ด้วยเพราะรู้ว่าคาลอสต้องไม่พอใจแน่ถ้าจะให้เธอไปนั่งที่อื่นที่อยู่ห่างสายตาเขา 

แต่จะให้ไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยก็คงจะดูยังไงอยู่เหมือนกัน อีกอย่างเกรงใจเพื่อนๆ เขาด้วย นั่งจากมุมนี้แม้จะเห็นกลุ่มคนกำลังประชุมกันแต่แน่นอนว่าเสียงดังไม่ถึงแน่เพราะมันค่อนข้างไกลพอสมควร และห้องก็เป็นแบบปิดสนิทเสียงไม่ก้องด้วย

"ไม่เป็นไรแน่นะ ฉันกลัวผัวแกจะดักปาดคอยังไงไม่รู้"

"หึหึ เขาไม่ทำหรอกแต่คนอื่นไม่แน่.. ถามจริง แกไปทำอะไรให้เฮียเนี่ยทำไมเหมือนเฮียจะดูไม่ค่อยชอบแกเลย อย่าบอกนะว่าจีบไม่งามเกินตัวถึงเนื้อถึงตัวมากเกินไปอ่ะ"

"เปล๊า! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยเขาไม่ชอบเองต่างหาก" เสียงสูงเบือนสายตาหนีการจับผิดของเพื่อน เธอไม่ได้ทำอะไรจริงๆ เวลาพูดด้วยเขาแทบจะไม่อยากตอบเลยด้วยซ้ำจะเอาอะไรไปทำกันล่ะ แต่ถึงเนื้อถึงตัวนั่นมันอีกเรื่อง ก็ตอนนั้นมันเหม่อมัวแต่ติดอยู่ในจินตนาการแสนหวานของตัวเองนี่นาไปถึงตัวเขาเมื่อไหร่ยังไม่รู้ตัวเลย

"จริงอ่ะ เสียงสูงนะ"

"เลิกจับผิดได้แล้วน่า ว่าแต่แกเหอะ ไปซาวด์ยัง หลาานฉันเป็นชายหรือหญิงอ่ะ"

ข้าวแป้งเปลี่ยนเรื่องพูดคุยไปถึงหลานในท้องของเพื่อนรักแทน ฝ่ามือน้อยเอื้อมไปวางบนหน้าท้องนูนเด่นที่ค่อนข้างเกินตัวของนานาวแล้วยิ้มน้อยๆ ดวงตาเป็นประกายเหมือนจะรู้สึกได้ถึงการขยับดิ้นสู้มือเล็กน้อย

---