อ่อยให้รัก จอมมาเฟีย NC20+

"ยิ้มชั่วร้ายแบบนี้ สายตาแบบนี้แกคิดจะทำอะไรอีกแล้วใช่ไหมยัยข้าว"ดวงตาเฉี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยจ้องเพื่อนรักด้วยความรู้ทัน ประกายตาวิบวับของมันไม่สามารถปิดบังความคิดในหัวมันได้เลยสักนิดข้าวแป้งบิดยิ้มเล็กน้อยเหล่ตามองเพื่อนสาวสองคนเพียงนิดแล้วยืดตัวขึ้น ปัดผมบนบ่าบางออกเล็กน้อยก่อนจะกระแอ่มไอเบาๆ สองสามครั้งยกแก้วเหล้าด้านหน้าขึ้นกระดกลงคอจนหมด "ไว้เจอกันวันหลังนะ วันนี้ฉันไม่ว่างแล้วต้องไปตามสามีในอนาคตก่อน""สามี?""อ่าห๊ะ!"เสียงหวานตอบกลับเพื่อนอย่างทีเล่น หยัดกายขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เดินตามกลุ่มคนของเซน่อนขึ้นไปยังชั้นบนซึ่งก็รู้ว่าเป็นชั้นสำหรับวีไอพีและส่วนตัวของกลุ่มเพื่อนเท่านั้นหลังจากวันที่ได้สัมผัสกล้ามเนื้อลอนสวยของว่าที่สามีในอนาคตแล้วเธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย จะว่าไง เธอต้องเตรียมอะไรอีกหลายๆ อย่างเกี่ยวกับการเรียนจบก่อน มาเจอกันอีกทีก็ตอนงานแต่งของนานาวเพื่อนรักอีกคนที่เรียนมาด้วยกัน และแน่นอนที่เธอกล้ารับประกันตัวเองว่าหากเดินขึ้นไปด้านบนแล้วตัวเองจะไม่ถูกโยนลงมานั้นก็เพราะเพื่อนรักเธอมันมาด้วยไง ไม่ได้มาด้วยกันกับว่าที่สามีในอนาคตเธอแต่นางมากับสามีนางต่างหาก แต่แล้

"อืม~"เสียงแหบหลุดครางในลำคออย่างหงุดหงิดพลิกตัวหนีแสงสว่างจ้าที่ส่องเข้ามาแยงตา มือบางยกขึ้นป้องย่นคิ้วเข้าหากันพ่นลมหายใจออกเหนือริมฝีปากแรง ยังคงได้กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งเต็มลมหายใจข้าวแป้งสะบัดขาขึ้นทับผ้าห่มผืนหนาอย่างรำคาญเมื่อไม่สามารถสะบัดสิ่งรบกวนออกไปได้ ผุดลุกขึ้นนั่งตวัดตาหันขวับจ้องยังกระจกใสบานใหญ่ที่เชื่อมออกไปยังด้านนอกระเบียงห้องเขม็ง ม่านเปิดกว้างทำให้สามารถมองเห็นท้องฟ้าสดใสสีฟ้าสดด้านนอกชัดเจน ก็ไม่เคยเปิดม่านนอนเลยสักครั้งแสดงว่ามีคนจงใจเปิดทิ้งไว้ให้เป็นแน่ แค่นึกถึงหน้าเพื่อนรักคุณแม่มือใหม่ก็รู้สึกหงุดหงิด นางคงจงใจเปิดไว้ให้เป็นการปลุกให้เธอตื่นเองเพราะรู้ว่าในวันหยุดแบบนี้สิ่งที่เธอจะทำมากที่สุดก็คือการนอน และแน่นอนว่ามันต้องเป็นการนอนที่มาจากการดื่มจากเมื่อคืนอย่างหนักเหมือนกัน"เมื่อคืนเหรอ?"เสียงแหบพร่าพึมพำกับตัวเองหรี่ตาลงครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืน จำได้ว่านั่งพูดคุยกับเพื่อนรักและตัวเองก็เอาแต่ยกดื่มหันมองแผ่นหลังกว้างน่าซบของมาเฟียหนุ่มรักแรกพบของตัวเองไปด้วยจนสติมันเลือนลางไป จำได้คลับคล้ายคลับคลาเมื่อจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นด้วยแต่ก็ไม่แน่ใจว่าเรื่

"เดี๋ยวข้าวไปหยิบกล่องยาก่อนนะคะ"เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนเจ็บทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพัก ดวงตากลมสำรวจใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจยังคงเอาแต่หลับตานอนพิงพนักโซฟาเท่านั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนเพื่อทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วและกลับออกมาหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ในตู้กระจกฐานวางโทรทัศน์ ข้าวแป้งเหลือบมองหน้าคนเจ็บอีกครั้งพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกเบาๆ กลับมานั่งบนพื้นพรมสีน้ำตาลอ่อนด้านล่างเลื่อนสายตาลงมายังเสื้อหนังเงาวับแล้วค่อยๆ ยื่นมือไปถอดมันออกช้าๆ พยายามไม่ให้สะเทือนคนเจ็บมาก ตามมาด้วยเสื้อคอกลมตัวบางสีเดียวกันที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำสีเข้มเหนียวเต็มไปหมด"โดนยิงเหรอ"ตอนแรกก็คิดว่าจะโดนแทงเสียอีก แบบนี้ถ้ากระสุนฝังในคงต้องได้ผ่าเอากระสุนออกแน่ๆ แล้วแบบนี้จะให้ทำไง คนดื้อดึงก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาลลำพังอุปกรณ์เธอก็คงทำอะไรได้ไม่มากเหมือนกันใบหน้าหวานสวยมีความครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ในเมื่อไม่สามารถพาคนตัวโตไปโรงพยาบาลได้จึงทำได้เพียงเท่าที่ทำได้ แต่จะพยายามทำให้ได้มากที่สุดก็แล้วกันข้าวแป้งจัดการสวมถุงมือทางการแพทย์ก่อนแล้วจึงค่อยมองสำรวจดูว่าแผลที่ถูกยิงมีกระสุนฝังในหรือ

อึก อึก อึก!ปึก!"อ๊าส์~ ขมมากจริง"เสียงหวานบิดปากเสียงสูงหลับตาซึมซับรสชาติขมบาดคอของเครื่องดื่มรสเข้มที่เพิ่งกระดกลงไป ไหล่บางสั่นสะท้านพร้อมกับส่ายหัวไปมาสองสามครั้งก่อนจะกลับมาโฟกัสกับสิ่งรอบกายอีกครั้งตอนนี้ข้าวแป้งกำลังนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ภายในคลับที่ชอบมาเป็นประจำ ดวงตากลมหยาดเยิ้มเพราะฤทธิ์ของเหล้าเพียวยี่ห้อดังที่เพิ่งยกกระดกกวาดมองรอบกายพลางโยกตัวตามเสียงเพลงไปด้วย อารมณ์กรุ่นโกรธอยากจะระบายออกมาเหมือนผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้เจอกับเสียงเพลงดังอึกทึกกระตุกใจดวงน้อยให้เต้นตามและเครื่องดื่มที่ชื่นชอบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่คลายความโกรธในใจไปได้ทั้งหมดช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เธอตั้งใจมาดักรอเซน่อนทุกวัน ไม่เว้นแม้แต่วันที่ต้องทำงานแต่หนุ่มหล่อที่เข้ามาอยู่ในความคิดถึงตลอดเวลากลับเงียบหายไปเหมือนคนไร้ตัวตนตั้งแต่แรก เบอร์ที่เขาให้ไว้ก็ติดต่อไม่ได้ ไร้คนรับสาย แอบหงุดหงิดคิดว่าคงถูกเขาเทแล้วไอ้คำว่าจะตบรางวัลให้มันไม่มีอยู่จริงเลยวันนี้ไม่ได้หวังว่าจะเจอกับคนที่อยากเจอเพราะมันหลายวันเลยที่เขาหายหัวไปวันนี้จึงอยากจะเมามากกว่า..."น้องเอาแบบนี้มาอีกแก้วค่ะ"ข้าวแป้งยก

"อ.. อ๊าาา จ.. จุกเกินไป.. อึก"เสียงหวานครางกระเส่าด้วยความรู้สึกจุกเสียดจากแรงกระแทกกระทั้นเข้าหาไม่ยั้งของมาเฟียหนุ่ม อาการมึนเมาเหมือนหายไปเป็นปลิดทิ้งเหลือเพียงอารมณ์กระสันจากยานรกและความต้องการของใจเท่านั้น แต่กระนั้นก็ยังคงมีความเจ็บจุกปะปนมาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน"หึ" เซน่อนดันลิ้นแตะมุมปากกระตุกยกยิ้มอย่างพอใจ จ้องใบหนาหวานของเพื่อนน้องสาวด้วยแววตาเรียบๆ ก่อนจะกดจูบลงไปบนกลีบปากบวมเจ่อสีแดงช้ำที่มีเขาเป็นคนทำไว้ดูดดึงลิ้นเล็กพร้อมด้วยกลีบปากนุ่มนิ่มรสหวานด้วยความหื่นกระหายมูมมาม เสียงบดเคล้าของริมฝีปากและน้ำลายดังลั่นห้องพักของคนตัวเล็กโดยที่ช่วงล่างก็ยังคงตอกกระแทกลำกายแกร่งเข้าหาหลืบร่องบวมช้ำไม่หยุดหย่อนหนึ่งชั่วโมงก่อนมาเฟียหนุ่มได้มาส่งคนตัวเล็กยังคอนโดของเธอหลังจากตักตวงรสสวาทร้อนแรงจากร่างเล็กจนพอใจแล้ว คิดว่าทุกอย่างมันจะจบลงทันทีที่ส่งเธอถึงที่หมายและเขาก็จะกลับทันที แต่เหมือนฤทธิ์ยาของเจ้าหล่อนจะยังคงหลงเหลืออยู่มาก ตลอดระยะเวลาที่นั่งอยู่ในรถมือน้อยก็คอยเข้ามาปัดป่ายวุ่นวายกับกายแกร่งตลอดเวลาบ้างก็ดึงทึ้งเสื้อผ้าที่เขาใส่ให้เธออย่างลวกๆ ยั่วบ้าง ส่งเสียงครางยั่วบ้างท