มีคนอื่น(3)

ชายหนุ่มมองเห็นสายตาที่แสดงออกถึงความผิดหวังสับสนและเสียใจของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา มือหนาสั่นเทาเพราะไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรเขาจึงเลือกจากหญิงสาวคนข้าง ๆ และเดินเข้าไปหาพิมโรสผู้เป็นภรรยาหวังอธิบายภาพเหตุการณ์ตรงหน้าฟัง

"พิมฟังพี่นะ" หากแต่ยิ่งเขาเดินเข้าใกล้อีกคนมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งถอยไปจากเขามากขึ้นเท่านั้น

"พี่เหนืออยู่ตรงนั้นแล้วพูดมาเถอะค่ะ" เป็นการบ่งบอกว่าอย่าพึ่งเข้ามาใกล้ ๆ เธอในตอนนี้แต่อยากให้อธิบายเรื่องราวให้ฟังก่อน เพราะอย่างไรพิมโรสเป็นคนที่มีเหตุผลเสมอเธอต้องการจะฟังความจริงจากปากผู้เป็นสามีก่อนตัดสินเหตุการณ์ทั้งหมด

"พิม..."

"โอ๊ย! พี่เหนือ เคสเจ็บท้องค่ะ" ทว่าก่อนที่เมืองเหนือและพิมโรสจะคุยอะไรกันมากไปกว่านั้น หญิงสาวท้องอ่อน ๆ ก็ร้องขึ้นมาเรียกความสนใจของทุกคน

"เคส! เคสนั่งพักตรงนี้ก่อนนะ" คนตัวสูงตรงข้ามหาผู้หญิงท้องอย่างเป็นห่วงก่อนจะพาเจ้าตัวไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลนักโดยไม่ได้สนใจเลยว่าภรรยาของตัวเองจะกำลังมองเขาด้วยความรู้สึกอย่างไร

"เคสเจ็บเสียดที่ท้องค่ะ" เธอพูดพร้อมเอามือกุมที่ท้องที่ดูไม่ออกว่ากำลังตั้งท้องอยู่เลยด้วยซ้ำ

"เดี๋ยวพี่เรียกคุณหมอมาดูแล้วกันนะครับ" เขาว่าเช่นนั้นก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืนทว่ากลับถูกมือของหญิงสาวรั้งเอาไว้เสียก่อน

"ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้เคสหายดีแล้ว แต่ว่า..." หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มที่นั่งย่อตัวให้เสมอกับเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะมองไปทางพิมโรสกับนิสาพร้อมแสดงสีหน้าลำบากใจเกินทน

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะพี่เหนือ" พิมโรสถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ขณะที่สองตาก็เห็นได้ชัดว่ามีหยาดน้ำตาคลออยู่เต็มหน่วย

เธอทั้งสับสนและอยากรู้ในเวลาเดียวกัน พร้อมยังแอบมีความหวังว่าเรื่องที่เธอสงสัยมันจะไม่ใช่ความจริง ทว่าการที่เห็นสามีแสดงความเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นเช่นนี้ก็ชัดมากแล้ว

"พิม..." ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด

"มาคุยกันหน่อยค่ะ" พิมโรสว่าเช่นนั้นก็เดินนำไปอีกทางแต่ก็ถูกเพื่อตัวเองรั้งเอาไว้

"พิม แก..." เป็นสารู้สึกเป็นห่วงเพื่อนเป็นอย่างมาก เพราะว่าเรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่พิมโรสจะรับไหวแน่นอนจึงไม่อยากให้อีกคนเผชิญหน้าเรื่องนี้เพียงลำพัง

"ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่เป็นไร" เธอรู้จุดประสงค์ของนิสาดี พิมโรสพูดเพียงเท่านั้นก่อนที่อีกคนจะปล่อยมือออกจากแขนของเธออย่างจำใจ

"แต่ว่า พี่เหนือคะ" ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังวจนะเดินตามผู้เป็นภรรยาไปหญิงสาวท้องอ่อน ๆ ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเขาอีก

"ไม่ต้องห่วงนะเคส เดี๋ยวพี่มา ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย" เขาเป็นคนรักษาคำพูดมาเสมอครั้งนี้ก็เช่นกัน เมืองเหนือเลือกที่จะผิดคำพูดกับภรรยาอันเป็นที่รักเพื่อรักษาคำพูดกับคนอื่นแทน ไม่ว่ายังไงวันนี้เขาต้องบอกเรื่องที่ต้องการให้กับพิมโรสได้รับรู้

คนทั้งสองเดินตามกันอย่างไม่ใกล้ไม่ไกลมากนักมาจนถึงบันไดหนีไฟที่ค่อนข้างจะเงียบสงบ

"พูดมาค่ะ" หญิงสาวเปิดประโยคขึ้นเพราะว่าเธอทนรอที่จะรู้เรื่องทั้งหมดไม่ไหวแล้ว ส่วนชายหนุ่มนั้นเอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมจะมองใบหน้าของอีกคนเลยสักนิดเพราะว่าชะงักที่ติดอยู่ที่หลังของตัวเอง

"พิม พี่ขอโทษ..." ก่อนที่จะบอกเรื่องราวอะไรทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหนมีเพียงแค่คำว่าขอโทษเท่านั้นที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องพูดให้อีกคนได้รับรู้ว่าเขารู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ

"พิม ไม่อยากฟังคำขอโทษค่ะ พิมต้องการคำอธิบาย" คนตัวเล็กพูดด้วยเสียงเข้มแม้จะติดสั่นอยู่ก็ตาม "ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ"

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาหญิงสาวอย่างลึกซึ้ง เขารับรู้ถึงทุกความเจ็บปวดของอีกคนและรู้สึกผิดเหมือนกันที่เป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดของคนที่เขาบอกว่ารักอย่างสุดหัวใจ

มือหนาเอื้อมไปจับมือทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเข้ามาไว้ด้วยกันก่อนตัดสินใจบอกเรื่องสำคัญกับเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เคส... เขาท้องกับพี่"

"อึก! หื้ออออ" ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นก็เหมือนกับมีใครเอามีดเป็นพันเล่มมาปักที่กลางดวงใจของหญิงสาวผู้บอบช้ำ

"พิม พี่ขอโทษนะครับ แต่ว่า..." เมืองเหนือที่เห็นท่าทางเจ็บปวดหัวใจของภรรยาก็ไปไม่เป็นเขาพยายามที่จะเข้ามาโอบกอดร่างเล็กบางของหญิงสาวและอยากอธิบายจุดประสงค์ของเขาให้อีกคนได้รับรู้หากแต่พิมโรสไม่อยากจะรับฟัง

"พอแล้วค่ะพี่ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น พี่ทำแบบนี้กับพิมได้ยังไง อึก!" คนตัวเล็กพยายามใช้มือทั้งสองข้างปัดป้องมือของคนตรงหน้าและเดินถอยหลังราวกับไม่อยากจะอยู่ใกล้คนคนนี้อีกต่อไป

"พิมครับ ฟังพี่อธิบายก่อนนะ พี่ขอร้อง" แต่อีกคนก็ยังไม่ลดละความพยายามที่จะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้หญิงสาวฟัง

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเกิดขึ้นได้ยังไงคะ" เธอถามอีกคนอย่างเจ็บปวดหัวใจน้ำตาใสไหลอาบสองข้างแก้มพร้อมทั้งแววตาแสดงความผิดหวังมองไปที่สามีสุดที่รักพร้อมทั้งน้ำ

"..." อีกคนไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มอธิบายยังไงก็ได้แต่นิ่งเงียบหากแต่นั่นกับกระตุ้นอารมณ์ของหญิงสาวมากขึ้นไปอีก

"พิมถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พี่มองว่าพิมเป็นคนโง่แล้วสวมเขาให้พิมแบบนี้!!" คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นจนชายหนุ่มสะดุ้งโหยงไปทั้งกาย

"มันไม่ใช่แบบนั้นฟังพี่ก่อนสิ พิมอย่าพึ่งใช้อารมณ์ได้ไหม"

"พิมเหรอคะใช้อารมณ์ ถ้าอย่างงั้นพี่ก็รีบอธิบายมาสิคะว่ามันเป็นยังไงกันแน่" คนตัวสูงจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่แสดงอารมณ์โกรธเขาอย่างชั่งใจ สุดท้ายเขาก็พูดออกมาในแบบที่คิดมาสักพักแล้ว

"หลังจากงานศพของพี่ชายพี่เองครับ" พิมโรสนึกย้อนกลับช่วงเมื่อสองสามเดือนก่อน เมื่อเมืองเหนือสามีของเธอสูญเสียพี่ชายต่างแม่ไปนั้นเขาก็ทำตัวเละเทะไปหมด

ตอนนั้นอารมณ์ของเมืองเหนือค่อนข้างจะอ่อนไหวจนใครก็เข้าหน้าแทบไม่ติดกว่าจะกลับมาทำงานทำการแบบนี้ได้ก็ใช้เวลาไปพอสมควร แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะเอาเวลาที่ไหนไปพบเจอผู้หญิงคนนี้ นอกเสียจาก...

"อ้างว่าติดงานต้องนอนค้างที่บริษัท แล้วที่พี่ไปดูงานต่างประเทศ รวมถึงวันนั้นที่พี่รับโทรศัพท์แล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไปไม่กลับมาอีกเลยทั้งคืน... ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเหตุผลนี้เหรอคะ"

เรื่องราวที่เกิดขึ้นค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาราวกับฉากในภาพยนตร์หมุนย้อนเข้ามาในหัวของหญิงสาว ตอนนี้เธอราวกับคนที่ตาสว่างว่าทั้งหมดมันเป็นคำโกหกหลอกลวงของผู้เป็นสามีที่เธอไว้ใจมาตลอด

"พี่ขอโทษจริง ๆ ครับ แต่ว่าพี่ไม่ได้จะเอาเขามาแทนที่พิมเลยนะ" ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าจะพ่นคำที่เห็นแก่ตัวขนาดไหนออกมาอีกหากแต่หญิงสาวกลับก้าวขาออกจากตรงนี้ไปไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องจำยอมฟังเหตุผลบ้าบ้าบอของเมืองเหนือต่อไป

"..."

"พี่จะรับผิดชอบเขาแค่เรื่องลูกเท่านั้น จะไม่มีวันเอาผู้หญิงคนนี้มาแทนที่พิมเด็ดขาด พี่สัญญา"