เศรษฐี

"อย่าลืมกินยา เพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะมีลูกกับใคร โดยเฉพาะกับคู่หมั้นที่ฉันไม่ได้เลือกอย่างเธอ"

หลังเรียนจบมาได้เพียงเดือนเศษ อมลรดา ต้องมารับภาระหนี้สินจากบิดากว่าสี่สิบล้านบาท การเจรจาขอประนอมหนี้กับ อคิณ เจ้าของโรงแรมแกรนด์ธาดาไม่ใช่เรื่องง่าย กลายเป็นว่าเธอถูกเขายื่นข้อเสนอให้มาทำหน้าที่เป็น ‘พยาบาลส่วนตัว’ ช่วยให้เขากลับมาฟิตปึ๋งปั๋งหลังถูกลอบทำร้าย อย่างนี้ก็ได้เหรอ ยัง...ยังไม่พอเท่านั้น เพราะเขากำลังยกฐานะ ‘ภรรยาจำเป็น’ ให้อีกด้วย แล้วเงื่อนไขการใช้หนี้จะจบอย่างไร จะถอนตัวทันไหม เมื่อความสัมพันธ์เริ่มยุ่งเหยิง หรือจะเปลี่ยนเขาจาก ‘เจ้าหนี้’ มาเป็น ‘คุณสามีที่รัก’ ดี!

ONS เกิดขึ้นจากความเมา แต่เช้าอีกวันเธอกลับหนีหาย ทว่าโชคชะตากลับเข้าข้างให้เขาเจอเธออีกครั้งแต่สถานะของเขาและเธอกลับต้องเปลี่ยนไป

ผู้ชายคนนั้น คู่หมั้นของพี่สาวฉัน ใครจะไปคิดว่าเขาจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่นอนกับฉันคืนนั้น ถึงมันจะเป็นแค่ความผิดพลาด แต่เรื่องนั้นฉันไม่เคยลืม —————— เธอหันหน้ามาทางผมก่อนจะซบหน้าลงตรงหน้าอกผมทำราวกับว่าแสดงความเป็นเจ้าของ “อย่าทำแบบนี้ แล้วก็นั่งลง ดี ๆ” ผมพูดดุและรู้สึกไม่สบอารมณ์ ที่เธอมาทำท่าทางแบบนี้กับผม “อยากนั่งคร่อมพี่จัง ขอนั่งคร่อมหน่อยได้ไหมคะ...” คำถามของเธอทำให้ผมพอใจ หน้าตาของเธอดูใสซื่อไม่เหมือนกับคำพูดและการกระทำผมคิดว่าเธอไม่น่าจะใช่คนที่มาเสนอตัวให้ผู้ชายแบบนี้นะ เหอะ!! นี่สินะที่เขาว่าอย่ามองคนแค่ภายนอก “ถ้าอยากนั่งคร่อมฉัน เธอก็ต้องนั่งคร่อมฉันทั้งคืนนะไหวไหม หื้มม...” ผมปัดไรผมที่ปกปิดใบหน้าของเธอไปทัดไว้ข้างหู “ไหวสิคะ พริ้งไหว” “เธอเสนอให้ฉันเองนะ หึ!!”

"ฉันชื่อไต้ฝุ่น วิศวะเครื่องกลปีสาม จำไว้ให้ขึ้นใจด้วยนะ" "ผู้หญิงอย่างเธอ ระวังจะได้เจอกับไอ้คนปากปีจอ"

เส้นทางแห่งรักของทั้งคู่พวกเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ความแตกต่างทางฐานะ ความไม่เห็นด้วยของครอบครัว และอดีตคนรักของป๋อหลิน คืออุปสรรคที่ขวางกั้นความสุขของพวกเขาทั้งสอง ณ ไร่องุ่นหยางกวง เหว่ยเฟิง หญิงสาวผู้มีจิตใจงดงามดั่งหยกขาวได้เดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจากความผิดหวังในรัก เธอได้พบกับฉินป๋อหลิน ชายหนุ่มผู้สืบทอดมรดกอันมั่งคั่ง...

เขากลายเป็นคนเก็บตัว และ หมดไฟในชีวิตหลังจากถูกสาวเท แถมยังตกงาน แต่วันหนึ่งระบบก็ปรากฏขึ้น พร้อมเงื่อนไขสุดท้าทาย

"ใช้คำว่าแวะมารับ...ทั้งๆ ที่ตั้งใจมารับใช่ไหมคะ...หนูรู้นะคะ...บ้านพี่กับคอนโดคนละทางกันเลย" "อุ๊บส์...ถูกจับได้ซะและ..." .. "อีกหน่อยก็ชอบ...และพี่จะทำให้เธอชอบพี่ให้ได้!" "มั่นใจขนาดนั้น?" "1เดือนของเรา...ถ้ามั่นใจว่าใจแข็งสู้พี่ได้...ก็ให้พี่ลองมาจีบเธอดูสิ...พี่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะทำให้เธอชอบพี่ได้ไหม...หรือที่เธอพยายามออกห่างพี่เพราะเธอไม่มั่นใจพอ...กลัวว่าจะหลงรักพี่แล้ว...เอ...หรือว่ารักไปแล้วนะ??"

ปากก็พูดว่าเธอเป็นแค่นางบำเรอ แต่พอเธอส่งรูปใส่ขุดว่ายน้ำไปให้ก็รีบทิ้งงานบินกลับมาทันที เสียงหวานที่อ้อนทำให้คนเย็นชาทั้งรักทั้งหลง คนมากประสบการณ์อย่างเมฆินทร์ก็ยอมสยบให้กับนางบำเรอที่เร่าร้อนจนเขาหลงไหล

“ไปยิ้มให้มันทำไม?” แสงโสมกระชากเสียงห้วนถามคนตัวเล็กกว่าที่เดินเข้ามาหาตนเองทันทีเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึง “ก็เพื่อนกัน” ควอนตอบหน้านิ่งเหมือนกับว่าตนเองไม่ได้ทำผิด แต่ตรงกันข้าม หนุ่มหน้าหวานผิดมากทีเดียวที่ไปยิ้มให้คนอื่นแบบนั้น แสงโสมไม่ชอบ เขาหวงเพราะยิ้มนั่นเป็นยิ้มของเขาคนเดียว “เพื่อนกัน? แล้วไง ไม่ต้องไปยิ้มให้มันพี่ไม่ชอบ” คนขี้หึงเอ่ยบอกพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กดึงรั้งเข้ามาใกล้ตัวก่อนจะเปิดประตูรถยัดอีกคนเข้าไปในรถด้วยความฉุนเฉียวไม่พอใจ “อะไรพี่บิ๊ก” อยู่ๆ ก็ถูกโกรธแถมโดนยัดเข้ามาในรถควอนก็มีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาบ้าง เมื่อถูกคนเจ้าอารมณ์สาดอารมณ์ใส่ “กลับบ้าน กลับไปรับโทษของคนที่ยิ้มเรี่ยราด ปัง! ” พูดจบก็กระแทกปิดประตูรถเต็มแรงก่อนจะเดินอ้อมไปยังทางประตูรถคนขับของตนแล้วกระชากเปิดขึ้นไปนั่งติดเครื่องยนต์แล้วกระชากตัวรถออกไปด้วยความเร็วสูง......