บทที่ 3

แคสเซียนก้มลงประคองร่างซีซีเลียขึ้นมาราวกับว่าเธอทำมาจากแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย

"ใครแตะต้องตัวเธอก่อนที่เธอจะล้มลงไป" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน "นอกจากเจ้าแล้วยังมีใครอีก"

ฉันเหลือบไปเห็นถุงหนังซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของซีซีเลีย แล้วจึงเข้าใจในที่สุด เธอได้วางแผนบทบาททุกอย่างในฉากนี้เอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะก้าวเข้ามาในห้องของฉันเสียอีก

"เธอนำบางอย่างติดตัวเข้ามาด้วย" ฉันชี้ไปที่เอวของเธอ "ลองค้นดูที่ถุงนั่นสิ"

ซีซีเลียรีบโอบกอดถุงนั้นไว้แน่นเพื่อปกป้อง พลางให้น้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาตามแก้ม "มันเป็นเพียงยาแก้ปวดเท่านั้นเอง ทำไมเธอต้องทำเรื่องนี้ให้กลายเป็นเรื่องที่น่าเกลียดด้วย"

"เอเวลิน!" แคสเซียนวางตัวเธอลง แล้วยื่นมือบีบเข้าที่ลำคอของฉัน "เจ้าทำร้ายเธอ แล้วตอนนี้ยังพยายามโยนความผิดให้เธออีกอย่างนั้นหรือ"

นิ้วมือของเขากระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ

อากาศหายไปจากปอด ความมืดมิดเริ่มเข้าครอบคลุมขอบเขตการมองเห็นของฉัน ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลยสักนิด เพียงแค่จ้องมองใบหน้าที่อยู่ห่างไปไม่กี่นิ้ว แล้วคิดในใจว่า [บางที แบบนี้อาจจะง่ายกว่าก็ได้]

หากเขาฆ่าฉันเสียตั้งแต่ตอนนี้ ฉันก็คงไม่ต้องทนมีชีวิตอยู่ต่อไปในอีกสองวันที่เหลือ

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดอันแสนทรมานก็ระเบิดขึ้นผ่านพันธะวิญญาณแห่งโชคสอย

มันไม่ใช่ความเจ็บปวดของฉัน แต่เป็นความเจ็บปวดของเขา

เมื่อเนื้อคู่แห่งโชคชะตาคนหนึ่งตั้งใจทำร้ายอีกคน พันธะวิญญาณจะสะท้อนบาดแผลนั้นกลับไป ใบหน้าของแคสเซียนพลันซีดเผือด รอยตรามังกรเหนือหัวใจของเขาเปล่งแสงสีแดงฉาน บังคับให้ฝ่ามือของเขาต้องคลายออก

ร่างของฉันกระแทกเข้ากับผนัง ขมับแตกปะทะเข้ากับก้อนหินอย่างแรง และเลือดอุ่นๆ ก็ไหลซึมลงมาตามข้างใบหน้า

"แคสเซียน เกิดอะไรขึ้นคะ" ซีซีเลียรีบคว้าแขนเขาไว้

เขาเอามือกุมอกไว้แน่นจนกระทั่งผลกระทบสะท้อนกลับค่อยๆ บรรเทาลง แล้วจึงหันกลับมามองฉันอีกครั้ง ทว่าความเจ็บปวดไม่ได้ช่วยให้เขาสว่างขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันกลับยิ่งเติมเชื้อไฟแห่งความโกรธาให้โหมกระหน่ำขึ้นไปอีก

"หากข้ารู้ว่าดวงวิญญาณมังกรของเจ้าจะต่ำช้าและร้ายกาจถึงเพียงนี้ ข้าคงยอมสาปแช่งโชคชะตาเสียยังดีกว่าที่จะปล่อยให้มันผูกมัดเราไว้ด้วยกัน" เสียงของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง "ไสหัวออกไปจากปราการออบซิเดียนซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีกต่อไป"

ฉันค่อยๆ ไถลตัวลงมาตามผนัง และหัวใจชิ้นสุดท้ายที่ยังไม่แตกสลายก็พังทลายลงในที่สุด

แม่เห็นเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าของฉัน ความตื่นตระหนกพาดผ่านดวงตาของเธอ มือของเธอยื่นออกมาหาฉัน

ทว่าในตอนนั้นเอง ซีซีเลียก็สะอื้นไห้กระซิบกระซาบขึ้นมา

มือของแม่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเบือนกลับไปหาเธอแทน "ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวแม่จะพาไปหอคอยรักษาเดี๋ยวนี้"

ฉันไม่ได้โทษเธอหรอก

เธอมักจะเชื่อเสมอว่าซีซีเลียได้รับบาดเจ็บรุนแรงกว่า และมักจะเชื่อเสมอว่าไม่ว่าฉันจะดูอ่อนแอสักเพียงใด ฉันก็คงจะเอาตัวรอดไปได้ในที่สุดอยู่ดี

ทว่าในครั้งนี้ ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว

ฉันใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดออก แล้วดึงกระเป๋าเดินทางใบเก่าออกมาจากมุมห้อง ฉันได้จัดเก็บมันเอาไว้ตั้งแต่ก่อนจะเดินทางไปโถงแห่งคำสัตย์สาบานแล้ว

พ่อแม่ยืนจ้องมองฉันด้วยความตื่นตะลึง

พ่อขมวดคิ้ว "แกคิดจะข่มขู่ใครด้วยการเสแสร้งหนีออกจากบ้านอีกหรือไง"

"พวกเราว่ากล่าวตักเตือนแกก็เพราะอยากให้แกได้ดีขึ้นนะ" แม่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยท้อแท้ "พวกเราไม่ได้ทอดทิ้งแกเลยนะ เอเวลิน แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา แกเอาแต่หนีแทนที่จะเผชิญหน้ากับมัน"

น้ำเสียงของเธอฟังดูจริงใจมาก ราวกับว่าเพียงแค่ฉันยอมอยู่ต่อ ยอมเอ่ยปากขอโทษ และกล้ำกลืนคำโกหกทุกอย่างลงคอไป บ้านหลังนี้ก็ยังคงเป็นของฉันเสมอ

แคสเซียนยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าของเขาเย็นชา "เจ้าจะไปไหน"

"ออกไปให้พ้นจากราชสำนักออบซิเดียน"

กลิ่นอายพลังของเขากดทับลงมาบนร่างฉันราวกับขุนเขา "ก้าวข้ามผ่านเขตหินพรมแดนเมื่อไหร่ เจ้าจะไม่ได้รับความคุ้มครองจากราชสำนักนี้อีกต่อไป สตรีที่มีแก่นพลังมังกรแตกสลาย ไม่มีทางมีชีวิตรอดข้างนอกนั่นได้ถึงเดือนหรอก"

ฉันไม่ได้เหลือเวลาเป็นเดือนเสียหน่อย

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยสิ" ฉันจับหูหิ้วกระเป๋าเดินทาง น้ำเสียงของฉันฟังดูแปลกประหลาดแม้กระทั่งกับตัวเอง—มันเบาหวิว ห่างเหิน และตัดขาด "เพราะอย่างไรเสีย พวกท่านทุกคนก็ไม่เคยต้องการฉันอยู่แล้ว"

เมื่อไปถึงกรอบประตู ฉันก็หยุดชะงักลง

"ข้าขอสาบานต่อพันธะวิญญาณว่า ข้าจะไม่เหยียบย่างเข้ามาในปราการออบซิเดียนแห่งนี้อีกเป็นอันขาด"

"หากข้าตระบัดสัตย์คำสาบานนี้ ขอให้ข้าต้องสูญเสียคนเพียงคนเดียวที่ข้ารักไปเสีย"

ฉันเดินจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย

หิมะกำลังตกอยู่ภายนอกปราการ ลมหนาวพัดโชยเข้ามาใต้ปกเสื้อ ทว่านี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันสามารถหายใจได้อย่างเต็มปอด

จากหน้าต่างหอคอยสูง แคสเซียนเฝ้ามองฉันเดินข้ามลานกว้างไป

เขารู้ดีว่าฉันไม่สามารถทนต่อความหนาวเย็นได้นาน คำสั่งขับไล่ฉันถูกเอ่ยขึ้นด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่เคยจินตนาการเลยจริงๆ ว่าฉันจะเดินจากไปจริงๆ

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวตรงไปที่ประตู

ซีซีเลียเอนกายพิงหมอนและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เดี๋ยวเธอก็กลับมาค่ะ เมื่อเธอได้รู้ว่าไม่มีใครข้างนอกกำแพงนี้ที่จะคอยดูแลเธอ เธอจะเข้าใจเองว่าท่านคอยปกป้องเธอมาโดยตลอด"

"ถึงตอนนั้น เธอก็จะเอ่ยปากขอโทษทุกคนด้วยตัวเองค่ะ"

แคสเซียนไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

เขายังคงจ้องมองไปยังซุ้มประตูตรงจุดที่ฉันหายลับไป ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดที่ระบุไม่ได้บีบรัดอยู่ในอกของเขา จนกระทั่งเล็บของเขากดลึกเข้าไปในฝ่ามือ เขาจึงตระหนักได้ว่าตนเองกำหมัดแน่นเพียงใด

ฉันพบโรงเตี๊ยมราคาถูกแห่งหนึ่งชื่อว่า 'กวางเขาหัก' ใกล้กับชายขอบเขตแดนออบซิเดียน

ห้องพักมีเพดานต่ำและอับชื้น สายลมพัดผ่านรอยร้าวบนผนังดังหวีดหวิว และเตียงนอนเก่าๆ ก็ส่งเสียงเอียดอาดทุกครั้งที่ฉันขยับตัว แต่เจ้าของโรงเตี๊ยมไม่ได้เรียกร้องขอประทับตราตระกูล หรือเอ่ยถามว่าเหตุใดสตรีเผ่าพันธุ์มังกรที่เจ็บป่วยถึงต้องการห้องพักเพียงลำพัง

หลังเที่ยงคืนคืนนั้น ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสก็กระชากฉันให้ตื่นขึ้นจากความฝัน

การดับสูญของไฟมังกรไม่ได้เกิดขึ้นอย่างสงบและค่อยๆ ลบเลือน แต่มันรู้สึกราวกับมีตะขออันเย็นเยียบทิ่มแทงลงไปในไขกระดูก และทึ้งกระชากเส้นทางพลังที่ยึดเหนี่ยววิญญาณไว้กับร่างกายให้ขาดสะบั้น

ขณะนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนบาง ฉันก็เริ่มหวนนึกถึงรายละเอียดต่างๆ ที่เคยฝังลบเลือนไปมานานหลายปี

ตอนฉันอายุสิบสอง ซีซีเลียมักจะอาสาจัดเตรียมชุดฝึกซ้อมให้ฉันเสมอ ทว่าทุกครั้งที่ฉันสวมชุดที่เธอเคยจับ ผิวหนังของฉันจะพุพองราวกับเนื้อผ้าติดไฟ ฉันไม่สามารถแม้แต่จะถือดาบได้ด้วยซ้ำ

ทุกคนจึงลงความเห็นว่าฉันบอบบางเกินกว่าจะทนทานต่อเนื้อผ้าหยาบๆ ได้

บัดนี้ฉันจึงได้รู้ว่า เธอแอบโรยผงเหล็กเย็นไว้บนเสื้อเชิ้ตของฉัน เหล็กเย็นมีฤทธิ์กดข่มเลือดมังกร และเปลวไฟอันอ่อนแอของฉันก็ไม่เคยมีโอกาสได้ต่อสู้เลยสักครั้ง

ตอนอายุสิบสี่ ใครบางคนผลักฉันจากด้านหลังในระหว่างการฝึกซ้อมที่หุบเขา

ฉันกลิ้งตกจากชะง่อนหิน ขาหัก และต้องใช้เวลาทั้งคืนอยู่ในเหมืองร้าง เมื่อกลุ่มค้นหามาพบฉัน ซีซีเลียก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ทัน โทษตัวเองว่าไม่สามารถปกป้องพี่สาวได้

เธอจึงกลายเป็นเด็กสาวผู้กล้าหาญที่นำกลุ่มออกค้นหา

ส่วนฉันกลายเป็นภาระที่ทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย

และส่วนที่อันตรายที่สุดก็คือ ยาบำรุงที่เธอนำมาให้ฉันถึงเตียงนอน

เมื่อใดก็ตามที่ฉันได้รับบาดเจ็บ เธอจะนั่งลงข้างกายและป้อนยาขมๆ ให้ฉันทีละช้อน เธออ้างว่าอยากจะชดเชยให้แก่ความเข้าใจผิดในอดีตของเรา ฉันปรารถนาเหลือเกินที่จะเชื่อว่าเธอยังเห็นฉันเป็นครอบครัวเดียวกัน

ทว่าไฟมังกรของฉันกลับยิ่งอ่อนแอลงทุกครั้งหลังจากดื่มยานั้นเข้าไป

หมอหลวงเรียกมันว่าความบกพร่องมาตั้งแต่เกิด ไม่มีใครเฉลียวใจเลยสักนิดว่าในยาบำรุงนั้นอาจมีสารสกัดจากหนามเถ้า ซึ่งเป็นพิษที่กัดกินวิญญาณทีละน้อยอย่างช้าๆ

ฉันไม่ได้เจ็บป่วยมาตั้งแต่สิบสองหรอก

ฉันถูกฆาตกรรมทีละน้อยต่างหาก

ในเวลาเดียวกัน ณ หอคอยสภาแห่งปราการออบซิเดียน แคสเซียนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทว่ากลับไม่สามารถอ่านรายงานชายแดนตรงหน้าได้เลยแม้แต่บรรทัดเดียว

ความเจ็บปวดแล่นผ่านพันธะวิญญาณมาอย่างไม่ขาดสาย ในตอนแรก มันเป็นเพียงความรู้สึกเจ็บแปร๊บคล้ายเข็มตำ แต่ต่อมามันกลับหนักหน่วงยิ่งขึ้น ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบดขยี้หัวใจของเขาอย่างช้าๆ

เขากวาดม้วนคัมภีร์ออกจากโต๊ะ "บัดซบเอ๊ย"

เขาอยากจะออกไปตามหาฉันเพื่อดูว่าฉันหายไปไหน แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ในโถงแห่งคำสัตย์สาบานและผื่นแดงบนใบหน้าของซีซีเลีย ทิฐิและความทะนงตนก็รั้งเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายก้มหัวลงก่อน

ในที่สุด เขาจึงส่งคำสั่งผ่านผลึกสื่อสารไป

[กลับมาเดี๋ยวนี้ แล้วขอโทษซีซีเลียซะ การหนีออกจากปราการไม่ได้ช่วยลบล้างสิ่งที่เจ้าทำไว้หรอก]

ฉันไม่ได้ตอบกลับไป

ไม่ใช่เพราะฉันอยากจะดื้อดึง แต่เป็นเพราะมือของฉันสั่นเทามากเกินกว่าจะยกผลึกขึ้นมาได้

ครั้งหนึ่ง ฉันเคยหวังว่าความเจ็บปวดในพันธะวิญญาณของเราจะทำให้เขาตระหนักได้เสียทีว่าฉันกำลังจะตาย แต่บัดนี้ ฉันไม่ต้องการเศษเสี้ยวความห่วงใยที่ทยอยส่งมาให้ หลังจากที่ฉันต้องอ้อนวอนขออีกต่อไปแล้ว

เส้นตายของหมอหลวงจะสิ้นสุดลงในวันพรุ่งนี้

ในบ่ายวันถัดมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นแผ่วเบา

เด็กชายผมสีแดงยืนอยู่ข้างนอก สวมเข็มกลัดเด็กฝึกงานของร้านกวางเขาหัก เขากุมหม้อดินเผาที่มีฝาปิดไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง "เถ้าแก่เห็นท่านเดินผ่านเมื่อคืนนี้และคิดว่าท่านดูป่วยๆ เลยให้เอาน้ำซุปกับขนมปังร้อนๆ มาส่งครับ"

กลิ่นหอมของสมุนไพรและหัวพืชเผาลอยโชยออกมาจากใต้ฝาหม้อ

ดวงตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด

ในวันสุดท้ายของชีวิต คนที่ยื่นอาหารร้อนๆ ให้ฉัน กลับเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของฉันด้วยซ้ำ

ฉันยื่นมือออกไปรับหม้อ แต่เสียงก้าวเดินที่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นที่ปลายทางเดิน

ซีซีเลียเดินตรงเข้ามาในชุดเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มพร้อมด้วยรอยยิ้มอันไร้ที่ติ "อยู่นี่เองหรือ เอเวลิน ฉันตามหาเธอเสียทั่วเลย"

เธอผลักเด็กชายคนนั้นออกไปอย่างแรง หม้อดินเผาแตกกระจายลงกับพื้น น้ำซุปร้อนๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนกระโปรงและขาของฉัน ฉันก้าวผงะถอยหลังด้วยความตกใจ

"โอ้ ขอโทษทีนะ" น้ำเสียงของซีซีเลียไม่ได้แสดงความรู้สึกผิดเลยสักนิด "แต่เธอไม่ควรทานอาหารจากคนแปลกหน้านะ ใครจะไปรู้ว่าโรงเตี๊ยมชายแดนใส่อะไรลงไปในน้ำซุปบ้าง"

เด็กชายหน้าแดงด้วยความโกรธ "เถ้าแก่ของพวกเราทำมันด้วยตัวเองนะครับ!"

ซีซีเลียปลดปล่อยแรงกดดันแห่งมังกรสายเลือดสูงส่งออกมา เด็กชายคนนั้นใบหน้าซีดเผือด ยึดผนังไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องล้มลงไปกองกับพื้น

"ไสหัวไปซะ" เธอสั่ง

เมื่อเขาเดินจากไปแล้ว เธอจึงปิดประตูและสลัดรอยยิ้มอันอ่อนหวานนั้นทิ้งไป

"อีกเรื่องนะ เสมียนคนที่จัดการเรื่องการยกเลิกคำสาบานให้เธอน่ะ โดนไล่ออกแล้วนะ แคสเซียนสั่งด้วยตัวเองหลังจากรู้ว่าชายคนนั้นช่วยเธอทำเรื่องยกเลิกพันธะ"

"ตอนนี้ขุนนางทั้งราชสำนักรู้กันหมดแล้วว่า เธอพยายามจะลงโทษท่านเจ้าแห่งมังกร และลากเจ้าหน้าที่โถงแห่งคำสัตย์สาบานลงเหวไปด้วย"

ทรวงอกของฉันบีบรัดแน่น

เสมียนคนนั้นเพียงแค่ทำตามหน้าที่ตามกฎหมาย แต่เพราะฉัน เขาจึงต้องสูญเสียตำแหน่งงานไป

"ทำไมกัน" ฉันกระซิบถาม

รอยยิ้มของซีซีเลียบิดเบี้ยวกลายเป็นความชั่วร้ายน่าเกลียด

"ก็เพราะฉันเกลียดเธอน่ะสิ"

เธอขยับเข้ามาใกล้ "ทำไมเธอถึงไม่กระเสือกกระสนไปตายไกลๆ เสียที ก้าวขาข้างหนึ่งลงห้วงเหวไปแล้ว แต่ก็ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ราชสำนัก ทำให้แคสเซียนเอาแต่คิดถึงเธออยู่อีก"

"เธอไม่เข้าใจหรือไง เขาไม่เคยเชื่อใจเธอเลยสักนิด สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงแค่ภาระหน้าที่ที่โชคชะตาโยนมาให้เขาต้องรับผิดชอบก็เท่านั้น"

ฉันยันกายไว้กับโต๊ะ แล้วมองหน้าเธอด้วยความสงบ

"ซีซีเลีย ฉันไม่เคยตั้งใจทำร้ายเธอเลยสักครั้ง"

"ฉันปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นน้องสาวแท้ๆ และฉันก็ยอมรับผิดแทนเธอทุกครั้งที่เธอใส่ร้ายฉัน"

"ทำไมเธอต้องทำลายฉันถึงขนาดนี้ด้วย"