บทที่ 2

MARILYN

หัวใจฉันเต้นแรงกว่าปกติ ฉันรู้ดีว่านั่นเป็นเพราะชายคนนี้

เรายืนเงียบอยู่เป็นเวลานานจนรู้สึกเหมือนผ่านไปหลายศตวรรษ ดวงตาของเราจ้องกันไม่ละ

จนมีใครนั้นแตะไหล่ฉัน “เฮ้ มารี”

ฉันสะดุ้ง “อ้อ ค่ะ?”

“คุณกำลังทำอะไรอยู่? ไม่ถอดเสื้อผ้าเหรอ?”

“อ้อ,” ฉันพึมพำอีกครั้งและปรับผ้าปิดตาให้เข้าที่ ฉันเอื้อมมือไปจับซิป มือสั่นไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความคาดหวัง ชุดเดรสหลุดลง เผยให้เห็นลานนมที่ยังสีชมพู

ฉันคิดว่าเขาจะเข้ามาหาเราเหมือนผู้ชายส่วนใหญ่ แต่ไม่เลย สิ่งต่อไปที่เราได้ยินคือ “ทุกคน ออกไป

ผ่านผ้าปิดตา เราแลกเปลี่ยนสายตาที่เข้าใจกัน เขาบ้าไปแล้วหรือ? แต่เขายืนยันอีกครั้ง “ทุกคน ออกไปจากห้องนี้!”

“มีอะไรผิดปกติครับ?” ฉันถาม พยายามไม่ให้ความคิดที่พลุ่งพล่านส่งผลต่อการทำงาน “เราทำอะไรผิดหรือเปล่าครับ?”

“ไม่มีอะไร แค่ไปให้พ้น!” เขาตอบกลับอีกครั้ง ซึ่งฉันรู้สึกว่ามันหยาบคาย ฉันอยากบอกเขาว่าเขาหยาบคายแค่ไหน แต่ฉันทำไม่ได้

สาวๆ คนอื่นเก็บเสื้อผ้าแล้วออกจากห้องไป ส่วนฉันก็หันตัวจะตามไป แต่เสียงของเขาทำให้เราหยุด “ไม่ใช่เธอ”

เราทุกคนหันมา “ท่านพูดอะไรครับ?”

“สาวคนสุดท้าย รออยู่” เขาชี้มาที่ฉัน และหัวใจฉันหล่นวูบ ทำไมเขาถึงขอให้ฉันคนเดียวที่รอ?

“แต่ท่านครับ คุณนายของเราบอกว่าพวกเราทั้งสี่คน…”

“เธออยากตายหรือไง?” เขาร้องตะโกนอย่างโกรธเคืองใส่สาวคนที่สองที่พูดขึ้น และทันทีที่เขาตะโกน พวกเธอก็วิ่งออกจากห้องไปหมด ความอิจฉาหยดลงจากสายตาของเจสสิก้า ก่อนจะทิ้งฉันไว้กับชายคนนี้ที่หล่อเหลาเกินเหตุ

ฉันกลืนก้อนที่คอและรออยู่ขณะที่เขาเดินเข้ามาหาฉัน “ทุกอย่างจะดีเอง ดอรี เขาเป็นคู่ของเรา เขาจะไม่ทำร้ายคุณหรอก”

ฉันอยากเชื่อในสิ่งที่เสียงในหัวฉันกำลังพูด แต่ฉันไม่เชื่อมันเลย โชคร้ายที่ร่างกายฉันทรยศฉันทันทีที่เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่หล่อเหลา แต่ยังน่าทึ่งยิ่งกว่านั้น ผมสีเงินของเขาไหลลงถึงไหล่เหมือนปรอทที่หลอมเหลว ส่องประกาย ไม่อาจแตะต้องได้ และดึงดูดใจอย่างอันตราย ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบของเขาไม่เคยละสายตาจากฉัน

ฉันกลืนน้ำลายอย่างแรง พยายามรักษาสติให้มั่นคง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันต้องเผชิญกับคนโรคจิตแบบนี้ แต่ความรู้สึกที่ฉันมีต่อชายคนนี้ต่างออกไปอย่างอันตราย ท้องฉันรู้สึกเสียวซ่านด้วยความรู้สึกนับไม่ถ้วน และสมองก็หมุนติ้ว

เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่?

เขาลดระยะห่างลง ความอบอุ่นของเขาโอบล้อมฉันเหมือนความร้อนจากนรก กลิ่นตัวเขาเหมือนพายุฤดูหนาวและบางสิ่งที่มืดมนกว่านั้น “คุณอยู่ใกล้เกินไปแล้วค่ะ”

นิ้วมือเขาลูบตามแนวคางฉันเหมือนกำลังจดจำมันไว้ และความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกขนลุก “เธอเป็นของฉัน” เขากระซิบกับตัวเองมากกว่าที่จะพูดกับฉัน แต่ฉันได้ยินและเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเฉียบคมผ่านผ้าปิดตา

“คุณก็รู้ด้วยเหรอ?”

“กลิ่นของเธอ,” เขาสูดอากาศเหมือนผู้ติดยาสูดฝิ่น และดูเหมือนเขาจะติดกลิ่นนั้นก่อนจะพูดต่อ “กลิ่นของเธอกำลังทำให้ฉันบ้าไปแล้ว ชื่อเธอคืออะไร?”

หลังฉันสัมผัสกับผนังที่เย็นชืด และเขาได้เข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น จนเมื่อความเย็นของผนังกระทบตัวฉัน ความอบอุ่นจากร่างกายเขาก็ช่วยบรรเทาความเย็นนั้น และฉันรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในความสุขสุดยอด

เขาเอียงคางฉัน “เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่มีกลิ่นหอมจนทำให้ติดใจได้ขนาดนี้ สาวขายตัว ชื่อเธอคืออะไร?” เขาถามอีกครั้ง แต่ร่างกายฉันกลับรู้สึกตื่นตัวทันทีเมื่อมือเขาสัมผัสตัวฉัน เหมือนกับว่าฉันได้หลับมาตลอดเวลานี้

“เมรี” ฉันตอบ “ลูกค้าได้รู้ชื่อเราอยู่ดีอยู่แล้ว” “ฉันคือมาริลีน”

เขาถอนมือจากผนังแล้วคว้าคอฉันไว้ บีบแน่นรอบลำคอ “หญิงขายตัวมาริลีน ทำไมต้องเป็นเธอ?”

เขาพูดเหมือนคำสาป เหมือนเขาเกลียดที่โชคชะตาเลือกฉัน แต่ร่างกายเขากลับบอกเป็นอย่างอื่น แม้ฉันจะโหยหาการสัมผัสของเขาเพียงใด แรงกดที่ลำคอก็ทำให้ความตื่นตระหนกวิ่งผ่านกระดูกสันหลัง

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฉันกลายเป็นหญิงขายตัว ฉันต้องการผู้ชายคนนั้นอย่างสุดหัวใจ

ทุกสัญชาตญาณในตัวฉันบอกให้วิ่งหนี ฉันรู้ดีว่าคนเลวร้ายนั้นเอาแต่รับและไม่เคยให้ แต่การสัมผัสของเขาไม่รู้สึกเหมือนการเอาไป มันรู้สึกเหมือนการกลับบ้าน… บ้านที่ฉันไม่เคยมี

“รับฉันไป หรือทิ้งฉันไว้” ฉันกระซิบก่อนที่จะหยุดตัวเองได้

ดวงตาของเขาหม่นลง เขาก้าวเข้ามาใกล้ มือที่รัดรอบคอฉันแน่นขึ้น—ไม่พอที่จะทำร้าย แต่พอที่จะเตือน “หญิงขายตัวอย่างเธอ… เป็นของฉัน?”

ลมหายใจฉันสะดุด แม้เขาจะไม่แสดงออก แต่ชัดเจนว่าเขาผิดหวังที่ฉันเป็นคู่ของเขา “ก…กรุณา” เสียงฉันสั่น ไม่ใช่จากความปรารถนา แต่จากความตระหนักถึงอันตรายและความผิดหวังที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

มือเขาถอนตัวกลับอย่างกะทันหัน เหมือนถูกไฟลวก ฉันเซไปมาและไอ

“อึก!” เขากรู้งในลำคอ เขาจับตัวฉันไว้ได้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เขาพาฉันไปที่เตียง วางตัวฉันลง แล้วก้มตัวลงใช้ลิ้นไล้ไปทั่วร่างกายฉัน “ทำไมเราไม่เจอกันเร็วกว่านี้ล่ะ มารีลิน?”

ฉันไม่ตอบ ไม่ ฉันพูดไม่ได้สักคำ ฉันกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งนี้อย่างบ้าคลั่ง! เขาฟังดูเหมือนผิดหวังที่ฉันเป็นคู่ของเขาตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้ เขากำลังรักมัน

ไม่มีผู้ชายคนไหนเคยทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้เลย ตั้งแต่ฉันกลายเป็นหญิงขายตัว ฉันเคยชินกับการเกลียดการสัมผัสของผู้ชาย ฉันเคยร้องไห้ใต้ผ้าปิดตาทุกครั้งที่ลิ้นของพวกเขาสัมผัสตัวฉัน แต่ผู้ชายคนนี้ต่างออกไป

“ทำรักฉันสิ ลอร์ดลูเซียน?” ฉันพึมพำผ่านความร้อนระอุ จนทำให้ตัวเองตกใจ จริงๆ นะ ฉันพูดแบบนี้กับผู้ชายได้เหรอ? บ้าจริง!!

“เธอรู้ชื่อฉันด้วยเหรอ?” เขาหยอกล้อ ก่อนจะดึงกางเกงในของฉันออก เผยให้เห็นหีที่โกนเกลี้ยงเกลา “โอ้ ช่างมันเถอะ หีของเธอดูน่าลิ้มลองเหลือเกิน” ลอร์ดลูเซียนชมหีของฉัน และผีเสื้อในท้องฉันก็บินว่อนขึ้นมาอีกระลอก ถ้าฉันต้องเลือกคนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีมา… ก็ต้องเป็นเขา

“ลอร์ดลูเซียน โปรดเถอะ” ฉันกระซิบออกมา ต้องการเขามากกว่าที่ฉันจะยอมรับได้ อวัยวะเพศของฉันลืมความสั่นระริกจากชายคนก่อนไปแล้ว และกำลังโหยหาเขาอย่างจริงจัง เขาก้มตัวลงมาเหนือตัวฉันและใช้นิ้วลูบไล้รอบหัวนมของฉัน ขณะที่อุณหภูมิร่างกายฉันพุ่งขึ้นถึง 100 องศาเซลเซียส

เมื่อเขาก้มหัวลง ผมสีเงินของเขาสัมผัสกับร่างกายฉัน และฉันรู้สึกนุ่มนวลจนไม่รู้ตัวว่าเมื่อไหร่ที่ฉันจับมันไว้ แล้วลูบผ่านมันด้วยมือ ฉันไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนหนึ่งจะมีผมแบบนี้ได้อย่างไร เมื่อเทียบกับผมสีแดงเข้มของฉันเอง ลิ้นร้อนของเขาพบหัวนมของฉัน และเขาดูดมันอย่างนุ่มนวลเหมือนเด็กทารก

“ให้ฉันได้ยินเธอครางชื่อฉันสิ แมรี” เขาสั่งขณะที่ลูบหัวนมอีกข้างของฉัน

“ลอร์ดลูเซียน โปรดเถอะ”

เขาจมลงระหว่างต้นขาของฉัน ฉันปล่อยมือจากผมของเขา และก่อนที่ฉันจะทันรู้ตัว เขาก็กำลังดูดฉันตรงนั้น

เขากำลังลิ้มรสฉันอย่างแท้จริง… เหมือนฉันที่ถูกท้าทายมาหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน

“ไม่…” ฉันผลักเขาเบาๆ และเขาก็หลุดจากช่องคลอดของฉัน เขาไม่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่เคยอยู่ที่นั่นแล้ว เขาไม่สมควรได้รับสิ่งที่ถูกทำลายอย่างช่องคลอดของฉัน

เขาหยุดนิ่ง คิ้วขมวด “ทำไม?”

“ไม่… คุณทำอย่างนั้นไม่ได้” ฉันพูดซ้ำอีกครั้งอย่างช้าๆ

ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดอย่างชั่วร้าย และฉันรู้สึกว่าเขาโกรธจริงๆ เพราะอวัยวะเพศที่แข็งตัวของเขาค่อยๆ ยุบลง เขาหันกลับมาขณะสวมแจ็กเก็ตหนัง “ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้น?” เขาถามขณะที่หลังของเขายังแนบกับตัวฉัน

“ฉันสกปรกมาก คุณสมควรได้สิ่งบริสุทธิ์ ฉันเป็นหญิงขายตัว คุณสมควรได้คนสะอาด ฉันขอโทษ”

เขาหันกลับมาทันทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเร่งด่วน “ใครบอกว่าคุณสกปรก?”

“ลอร์ดลูเซียน ได้โปรด ปฏิเสธฉันไป… บางทีฉันอาจไม่รู้สึกสกปรกมากนักที่อยากได้คุณ” ฉันกลืนน้ำลาย แต่ในใจลึกๆ ฉันอยากให้เขาทำต่อ เพราะฉันถึงจุดสุดยอดแล้ว

ถ้านี่คือความรู้สึกของการมีคู่ชีวิต แล้วฉันก็ไม่อยากให้มันหยุดลง แต่ฉันต้องหยุด ลอร์ดลูเซียนบริสุทธิ์เกินไปสำหรับเรื่องทั้งหมดนี้

“เรียกฉันว่าลูเซียน” ลอร์ดลูเซียนกล่าว “รู้สึกดีมากที่ได้ยินเธอเรียกชื่อฉัน”

“ล… ลูเซียน” ฉันพยายามพึมพำ และใช่ มันรู้สึกดี

“มาตามฉัน” เขาสั่งและเดินออกไปทางประตู ฉันไม่รู้ว่าไปไหน แต่ฉันรีบปรับผ้าปิดตาและสวมชุดเดรสก่อนจะวิ่งตามเขาไป

สาวๆ คนอื่นมองตามเรา แต่ฉันไม่สนใจ ขอบคุณเทพีที่พวกเธอจะไม่สังเกตเห็นสีหน้าของฉันผ่านผ้าปิดตา ซึ่งฉันสามารถมองเห็นได้ผ่านมัน

ลูเซียนไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น แต่กำลังเดินไปยังห้องทำงานของมาดาม

ตามปกติ มาดามไดอานากำลังเคี้ยวป๊อปคอร์นและดูหนังโรแมนติกอยู่เมื่อเราเดินเข้าไป

เมื่อเธอเห็นฉันเดินตามลูเซียนเข้ามา เธอลุกขึ้นและหยุดหนังไว้ “เกิดอะไรขึ้น? ลอร์ดลูเซียน สาวของฉันทำให้ท่านไม่พอใจหรือ?”

“ใช่” เสียงเขาตอบมา และฉันหันหน้าไปทางเขาอย่างรวดเร็ว เขาพาฉันมาที่นี่เพื่อแจ้งความว่าฉันขัดขวางเขาไม่ให้ทำสิ่งที่เขาต้องการกับร่างกายฉัน เหมือนที่ลูกค้าควรทำหรือไม่?

“ลูเซียน… ฉันหมายถึง ลอร์ดลูเซียน ฉันทำอะไรผิดไป?” ฉันร้องเบาๆ และกำมือแน่น มาดามไดอาน่าอาจน่ากลัวเมื่อเกี่ยวข้องกับลูกค้าและเงินของเธอ เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนเมื่อฉันปฏิเสธชายคนหนึ่งเพราะเขาหน้าตาไม่ดีและฉันไม่ชอบประสบการณ์นั้น

“ใช่ครับ ท่านลอร์ด เธอทำอะไรมา?” เสียงเธอเปลี่ยนเป็นเสียงออดอ้อน

ฉันก็รอคอยด้วยความใจจดใจจ่อ รอฟังว่าเขาจะบอกว่าฉันทำอะไรผิด แล้วเขาก็พูดคำที่ทำให้ฉันตกใจ “เธอให้พวกเขาแตะต้องสิ่งที่เป็นของฉัน” เขากรู้ง “ร่างกายนั้น กลิ่นนั้น… ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว ดังนั้นฉันต้องการพาเธอไป”

“อะไร?” มาดามไดอาน่าและฉันพูดพร้อมกัน

“ฉันต้องการพาแมรีลินไป ฉันได้รับความยินยอมจากคุณแล้วหรือยัง?” เขาพูดซ้ำ

มาดามไดอาน่าและฉันมองหน้ากัน ผ่านสีดำของผ้าปิดตา ฉันเข้าใจสายตาของเธอเหมือนว่าเธอต้องการถามฉันว่า “เขากำลังพูดเรื่องอะไร?”

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

ถ้าชายคนนี้พาฉันไป ชีวิตของฉันในฐานะสาวขายตัวก็จะจบลงจริงๆ แต่ใครจะรู้ว่าฉันจะพบชะตากรรมแบบไหนเมื่อออกจากที่นี่?

ร้านเจเซเบลเป็นบ้านของฉันมาห้าปีแล้ว คุณไดอาน่าเหมือนแม่ของสาวขายตัวทุกคน แม้เธอจะเข้มงวด แต่เราทุกคนใช้ชีวิตเหมือนไม่มีวันพรุ่งนี้

ครอบครัวของฉันทิ้งฉันไว้ที่นี่ เพื่อนๆ ขายฉันมาที่นี่ แต่เขาอยากพาฉันออกจากที่นี่?

ไม่มีทาง ฉันเลิกเชื่อใจคนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคู่ชีวิตหรือไม่ก็ตาม ฉันได้อธิษฐานขออิสรภาพตั้งแต่มาที่นี่ แต่เทพธิดาก็ยุ่งเกินกว่าจะตอบคำอธิษฐาน ตอนนี้ที่ฉันลืมไปแล้วว่าการอยู่นอกกำแพงนี้รู้สึกอย่างไร เธอกลับส่งหมาป่าและคู่ชีวิตมาให้ฉัน? ไม่ ความหวังนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าการทำงานเสียอีก

มาดามไดอาน่าหันหน้าไปทางอื่นเพื่อตอบเขา แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ลิ้นของฉันก็เร็วกว่าเธอจนฉันพูดออกไปว่า “ไม่ครับ ลอร์ดลูเซียน ฉันจะไม่ไปกับท่าน”

“เธอบ้าหรือ ดอรี?” หมาป่าของฉันคำราม “เขาอยู่ไกลมาก!”