บทที่ 6

“ไม่...ไม่มี ฉันกลับละ”

“งั้นเชิญ กลับไปเลย ไม่ต้องมาอีกยิ่งดี ฉันเบื่อหน้าคนขี้ขลาด ไม่มีหัวใจอย่างศจีเต็มทีแล้ว” คนไล่สะบัดหน้าพรืดเข้าบ้าน ท้ายเสียงเครืออย่างระงับไม่อยู่

สองเท้าพาร่างบางเข้าห้องนอน แทนที่จะตรงไปยังห้องครัว เพราะความหิวมันหายไปหมดแล้ว กระแทกกายนั่งบนเตียง แล้วพ่นถ้อยคำระบายอารมณ์

“เหมือนกันทั้งเจ้านายลูกน้อง ลึกลับ ทึมทื่อ เป็นผีดิบกันทั้งบ้าน ถามอะไรไม่รู้เรื่องสักคน”

ใกล้ค่ำ รัชตะกลับมาถึงคฤหาสน์ราชเกียรติกูร บ้านที่สร้างไว้เพื่อระลึกถึงมารดาชาวแคนาดาที่จากโลกนี้ไปเมื่อห้าปีก่อน 

เขามีความทรงจำดีๆ กับมารดา แถมด้วยญาติสนิททางนั้น และยิ่งมากขึ้นเป็นทวีเมื่อเทียบกับญาติทางฝั่งบิดา บิดาถือกำเนิดในราชสกุลชั้นสูงของเมืองไทย แต่ถูกขับไล่ทั้งครอบครัวเพราะเลือกแต่งงานกับมารดาที่เป็นชาวต่างชาติ แทนที่จะเป็นคนสายสกุลใกล้ชิดกันที่ถูกวางตัวไว้เพื่อจะหนุนงานด้านการทูต 

มันคือความผิดที่รัชตะไม่ต้องการรับรู้ ไม่อยากเข้าไปยุ่ง อีกทั้งยิ่งหาข้อมูลหลายด้านก็ทำให้มั่นใจว่าอยู่ห่างกันไว้เป็นดีที่สุด เพราะไม่มีทางเลยที่เขาหรือคนอื่นจะรับรู้ถึงความจริงจากเหตุการณ์ซับซ้อนพวกนั้น แม้ ‘พ่อ’ ที่ให้กำเนิดพ่อของเขาจะเคยกรอกหูตั้งแต่เขาเป็นเด็กก็ตาม

‘พ่อแกมันเห็นแก่ตัว ฉันพยายามทำให้สายสกุลเราแข็งแกร่ง วางเกมไว้ทุกทางเพื่อดึงอำนาจมาไว้ในมือ แต่มันกลับไม่รักดี ไปรักกับเมียฝรั่งจนออกมาเป็นแกกับนายเล็ก แต่สวรรค์ก็ไม่ได้ใจดำกับฉันมากไป เพราะแกจะเป็นตัวตายตัวแทนของพ่อแกให้ฉันทำงานใหญ่ได้สำเร็จ’

รัชตะในวัยสิบขวบ โตพอจะรู้ความ ขณะฟังปู่บ่นพล่ามถึงความคับแค้นใจในอดีต ต่อด้วยความฝันอันยิ่งใหญ่ที่วางตัวเขาเป็นคนทำ แค่นี้เขาทนได้

รัชตะพร้อมจะถนอมน้ำใจปู่ แต่ต้องไม่ใช่ฟังคำด่าทอถึงพ่อกับแม่ตนเอง

หากอะไรยังไม่ร้ายเท่าทันทีที่ปู่รู้ว่าเขาไม่มีทางเดินตามเส้นทางที่วาดไว้ให้ ปู่ถึงกับบีบทุกทางให้เขาต้องจำยอม ให้ทำทุกอย่างตามความต้องการและที่ตนเห็นว่าดี 

ชายชราที่คุ้นชินกับการมีอำนาจบารมีอยู่เต็มมือรู้แน่นอนว่าหลานชายคนโตรักพ่อแม่ รวมถึงน้องชายฝาแฝดที่คลานตามกันมาก มากจนยอมทำทุกอย่างตามเงื่อนไขที่เขาผูกขึ้น 

การบังคับรัชตะทางอ้อมช่างได้ผลกว่าการคาดคั้นจากเจ้าตัวโดยตรง…จากนั้น เงื่อนไขที่มีอนาคตของรัชภาคย์เป็นเดิมพันก็เริ่มขึ้น

“มายืนทำอะไรตรงนี้ คุณทิพย์”

ร่างสูงใหญ่กำยำที่เดินทอดฝีเท้าเอื่อยเข้ามาในโถงคฤหาสน์อย่างมั่นคงและสง่างามต้องชะงักเมื่อเห็นร่างของแม่บ้านวัยกลางคน อีกนัยก็เป็นพี่เลี้ยงของเขาที่หอบหิ้วกันมาตั้งแต่อยู่แคนาดาด้วยกัน

“รอคุณใหญ่ค่ะ” เธอบอก แล้วพยายามมองความรู้สึกบนเสี้ยวหน้าคมด้วยแสงสลัวจากโคมไฟที่เปิดไว้เพียงแห่งเดียวในโถงใหญ่สาดกระทบมา

"มีอะไร"

“ดิฉันรู้ว่าคุณใหญ่ไม่ชอบใจที่ยุ่งกับแม่คนนั้น” 

“แล้วยังไงต่อ”

“ดิฉันเห็นว่าการปล่อยหล่อนไว้ในเขตรั้วบ้านนานๆ หล่อนจะก่อความวุ่นวายให้คุณใหญ่...หมายถึงอาจถึงขั้นทำให้แผนการของคุณใหญ่ล้มเหลว แล้วคุณเล็กจะชวดทุกสิ่ง”

“เธอน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือคุณทิพย์” เสียงกลั้วหัวเราะในลำคอทำให้คนตั้งหน้าตั้งตาเล่านั้นคอแข็ง

“คุณใหญ่ไม่เชื่อ เพราะไม่เคยเจอตัวจริงของหล่อนสิคะ แต่ดิฉันกับศจีเจอมาแล้ว”

“ศจี...” รัชตะทวนถาม ไม่แปลกหรอกที่เขาไม่รู้จักคนในบ้านครบทุกคน และไม่คิดสนใจที่จะจดจำมาก่อน เพราะคิดว่าหน้าที่นี้มีพวงทิพย์คอยสอดส่องดูแลอย่างละเอียดอยู่แล้ว...จนบางทีเขาก็คิดว่าละเอียดมากไปด้วยซ้ำ 

“คนงานที่คุณให้หาไปเฝ้าแม่คนนั้นค่ะ ศจีอยู่ใกล้ชิดมากกว่าใคร”

“แล้วศจีบอกอะไรคุณทิพย์”

“ปิ่นลดาพูดเหมือนรู้ปูมหลังของคุณใหญ่”

“อะไรนะ”

“ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินกว่าจะให้อุ้มท้องสายเลือดราชเกียรติกูร หล่อนมีความคิดที่อันตรายต่อนายน้อยและตัวคุณใหญ่”

“ศจีบอกอะไรคุณทิพย์ ไหนว่ามาซิ”

“ปิ่นลดาพูดว่าบ้านหลังนี้เป็นวัง วังของท่านชาย...เอ่อ นอกรีต เลยว่าไม่แปลกใจที่ต้องทำตัวลึกลับ เพราะไม่กล้าเปิดตัวต่อสังคม กลางคืนก็ปิดไฟมืด แถมมาอยู่กลางป่าเขา”

กรามแกร่งบดเข้าหากัน ดวงตาสีสนิมเหล็กทอประกายวาบ พวงทิพย์สังเกตเห็นและฉลาดพอที่จะรีบขอตัวกลับไปในที่ของตัวเอง หลังจากย้ำบอกให้เด็กในบ้านเตรียมอาหารขึ้นโต๊ะให้กับเจ้าของคฤหาสน์

รัชตะมองไปทางบ้านสีฟ้า ดวงตานิ่งสนิท แม้ทิศทางนั้นจะถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านหนาหนักสีเลือดนก ทาบด้วยผ้าลูกไม้เนื้อดีจากฝรั่งเศส แต่ดวงหน้านวลตลอดจนเรือนร่างแน่งน้อยที่เคยมัดใจเขา จนดึงดันที่จะเลือกมาให้ร่วมสายเลือดสีน้ำเงิน...สายเลือดที่แม้จะถูกคัดออก แต่ความเย่อหยิ่งทระนงยังอาบทั่วกาย 

ยิ่งทวีความเข้มข้นเมื่อรู้ว่าจะมีคนคิดต่อต้านและตอกย้ำกับเขา

“ไม่แปลกที่ปิ่นลดาจะรู้เรื่องนี้ ถ้าพ่อเธอจะปากโป้งเล่าให้ฟัง...แต่เธอทำให้ฉันแปลกใจที่กล้าท้าทายฉัน ช่างหาเรื่องใส่ตัวจริงนะแม่คุณ อยู่รออย่างสงบในที่ของเธอไม่ได้ใช่ไหม”

น้ำเสียงเรียบเย็นที่เค้นออกมาจากลำคอหนา หากเจ้าของชื่อที่ถูกพูดถึงมาได้ยิน เธอคงต้องขนลุกด้วยความหวั่นกลัวเป็นแน่