วาตะหวงรัก

วาตะหวงรัก

last updateآخر تحديث : 2026-05-19
بواسطة:  Witcha~تم تحديثه الآن
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
لا يكفي التصنيفات
32فصول
3وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

วาตะ (ลม) อายุ : 20 ปี ส่วนสูง : 187 ซม. (58)🤭 เป็นคนนิ่งเงียบ เย็นชา ขี้รำคาญ คำพูดติดปาก : “อย่าดื้อ” “เธอเป็นของฉัน…และฉันก็เป็นของเธอ” จัสมิน (มิน) อายุ : 20 ปี ส่วนสูง : 162 ซม. ตัวเล็ก น่ารัก สดใส จัดฟัน มีลักยิ้ม ใบหน้าประดับรอยยิ้มตลอด คำพูดติดปาก : “ลม” “ขอกินไอติมสามถ้วยนะ” “ลมอยากเป็นหมาของมินเหรอ?”

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่ 1 - ไอศกรีมรสโปรด

ครืด~ ครืด~

มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาดู ก่อนจะมองนิ่ง ๆ อยู่นาน ไม่ยอมกดรับสายเสียที จนสายเรียกเข้าได้ตัดไป

ครืด~ ครืด~

แต่ก็ถูกโทรเข้ามาอีก จน ‘วาตะ’ ต้องยอมกดรับด้วยความรำคาญ

(พี่ตะอย่าลืมซื้อมาให้หนูเฟย์นะ) เสียงหวานของน้องสาวเพียงคนเดียว กรอกเข้ามาตามสายเมื่อเขาได้กดรับ

“……” แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ตอบ ฟังเสียงของปลายสายนิ่ง ๆ

(ได้ยินที่หนูพูดไหม!)

“……”

(ถ้าพี่ตะไม่ซื้อมาให้หนูเฟย์ หนูจะเข้าไปโวยวายในห้องพี่ไม่ยอมออกมาเลย!) เสียงหวานที่แสดงถึงอารมณ์พูดกับพี่ชายอย่างโวยวาย เมื่อเขาเอาแต่เงียบจนเธอต้องขู่ เพราะรู้ว่าเขาหวงความเป็นส่วนตัวและขี้รำคาญมาก

“…อืม” ตอบรับด้วยความรำคาญ ก่อนจะกดวางสายไปทันที

สายตาคมนิ่งมองไปด้านหน้าที่เป็นโรงเรียนหญิงล้วน ก่อนจะเบนสายตาไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีมโฮมเมดที่เฟย์รินโทรมารบกวนให้เขาซื้อให้

ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรยืนมองเมนูอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สายตาไล่มองไปทีละเมนูอย่างนึกว่าน้องสาวตัวเองชอบกินรสชาติอะไร เพราะเจ้าตัวไม่ได้บอกรสชาติมาและเขาก็ไม่อยากที่จะโทรไปถาม

แต่ยืนอยู่นานก็ไม่รู้ว่าจะเลือกรสชาติอะไร จนพนักงานที่รอรับออเดอร์ก็มองหน้าเขา

จึก ๆ

นิ้วเรียวสวยสะกิดตรงลำแขนแกร่ง เพื่อเรียกเขาที่ยืนอยู่นานก็ไม่เอ่ยสั่งอะไรเสียที

“……” วาตะหันไปด้านหลังที่โดนสะกิดจากใครสักคน

“เลือกไม่ได้เหรอ เราว่ารสชาตินี้อร่อยนะ ลองดูสิ” ‘จัสมิน’ เอ่ยกับชายร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอและแนะนำเมนูที่เธอคิดว่าอร่อยที่สุดให้กับอีกฝ่าย

“……”

วาตะมองหญิงสาวในชุดนักเรียนตรงหน้า เธอยิ้มกว้างมาให้เขาจนเห็นเหล็กจัดฟัน พร้อมด้วยแก้มทั้งสองข้างบุ๋มเข้าไปเป็นลักยิ้ม ใบหน้าเนียนใสแก้มขึ้นสีอมชมพูจากอากาศที่ร้อน เขาเผลอมองใบหน้าของเธออยู่นานอย่างพินิจพิจารณา

“อร่อยจริง ๆ นะ” เอ่ยย้ำอีกครั้งเพราะเขามองเธอกลับมานิ่ง ๆ เหมือนไม่เชื่อที่เธอพูด

วาตะได้สติกลับมาจากเสียงหวานที่พูดย้ำถึงความอร่อยของรสชาตินั้นอีกรอบ

“…มินเอาเหมือนเดิมค่ะ เอาสอง” เธอเลิกมองเขาก่อนจะหันไปสั่งไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีรสชาติโปรดของตัวเองทันที

“เอาสองเลยเหรอ จะพอไหมล่ะ” มะนาวลูกสาวเจ้าของร้านเอ่ยแซวน้องนักเรียนที่เป็นลูกค้าประจำอย่างไม่จริงจัง

“ไม่พอค่ะ แต่ว่า…” เธอเว้นคำพูดไว้ก่อนจะเบนสายตาไปมองร่างสูงที่เบี่ยงตัวหลบไปให้เธอได้ยืนแทนที่เขา

“ได้แล้วน้องมิน”

“ขอบคุณค่ะพี่มะนาว” รอยยิ้มสดใสถูกส่งไปให้กับหญิงสาวตรงหน้า

มะนาวมองน้องด้วยความเอ็นดู น้องจัสมินทั้งน่ารักและสดใส พูดจาเพราะ และมีมารยาท มันทำให้โลกดูดีขึ้นเยอะเลยที่มีคนอย่างน้องจัสมิน

จัสมินรับไอศกรีมมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ชายร่างสูงที่มองมายังเธอนิ่ง ๆ ถ้าคนอื่นได้มองเขาคงจะกลัวเขา แต่ไม่ใช่กับเธอ เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นเลย

“อะ…ลองชิมดู มันอร่อยม๊ากเลยนะ!” ยื่นถ้วยไอศกรีมไปให้คนตรงหน้า พร้อมพูดใส่อารมณ์ถึงความอร่อยให้อีกคนได้ลองชิมมัน

“……” วาตะไม่ยอมรับ เขาเอาแต่มองใบหน้าเธอสลับกับถ้วยไอศกรีม

หมับ!

“ลองดู จะได้เชื่อที่มินพูดไง” เธอไม่รอให้เขาได้นิ่งอยู่นาน เข้าไปคว้าจับมือเขาแล้วยัดถ้วยไอศกรีมใส่มือ

“…อร่อยยยย” เธอตักกินโชว์ร่างสูง และพูดยั่วเขาให้เชื่อ

ด้วยความเป็นคนขี้รำคาญและอะไรดนใจเขาไม่รู้ ให้ตักไอศกรีมเข้าไปชิมตามที่ถูกคนตัวเล็กกว่าพูดยั่ว รสชาติของมันหวานอมเปรี้ยวบวกกับมีเนื้อของสตรอว์เบอร์รีให้ได้เคี้ยวด้วย

“เชื่อหรือยังว่าอร่อย”

“อืม”

“ดีใจจังที่ชอบ แวะมากินบ่อย ๆ นะ เดือนหน้าพี่มะนาวจะออกเมนูใหม่ด้วย มาลองชิมกัน” ด้วยความที่อยากให้คนเข้ามาอุดหนุนเยอะ ๆ ร้านจะได้อยู่ให้เธอได้กินนาน ๆ จึงเอ่ยชวนคนตรงหน้าด้วยความไม่ได้คิดอะไร

“…อืม เอาเลขบัญชีเธอมา”

“เอาไปทำไมเหรอ” จู่ ๆ เขาก็มาขอเลขบัญชีของเธอ จึงได้ถามกลับไปด้วยความสงสัย

“จะโอนค่าอันนี้ให้” สายตามองไปยังถ้วยที่อยู่ในมือ สื่อถึงสิ่งที่เขาจะโอนเงินคืนให้เธอ

“ไม่เป็นไร ถือว่ามินซื้อลูกค้าให้พี่มะนาว ร้านพี่มะนาวจะได้อยู่นาน ๆ”

“ไม่ได้ ฉันไม่รับของใครฟรี”

“อื้ม…งั้นเธอชื่ออะไร” เธอพอจะเข้าใจเขานะ ก็เราสองคนไม่ได้รู้จักกัน และการรับของใครฟรี ๆ มันคงจะดูไม่ดีสำหรับเขา เธอจึงได้เอ่ยถามชื่อของเขาไป

“……” วาตะไม่ยอมบอกชื่อของตัวเองให้กับคนตรงหน้า

“ทำไมเงียบล่ะ ไม่มีชื่อเหรอ”

“…วาตะ” ในที่สุดเขาก็ยอมบอกชื่อตัวเองกลับไปให้เธอได้รู้

“วาตะ…ที่แปลว่าลมใช่ไหม”

“อืม”

“มินชื่อจัสมินนะ ยินดีที่ได้รู้จัก” พูดกับเขาด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้าตลอดเวลา

“…อืม” เขามองใบหน้าและรอยยิ้มของเธอไม่อาจละสายตาไปได้

“มินไปก่อนนะ” เอ่ยลาร่างสูงจบ เธอก็รีบเดินข้ามถนนกลับไปยังในโรงเรียนของตัวเองทันที

วาตะมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินไปด้วยสายตานิ่งเรียบ จนเธอหายลับไปจากการมองเห็นของเขา ก่อนจะหันกลับมาก้มมองถ้วยที่อยู่ในมือ

เดินเข้าไปหน้าเคาน์เตอร์อีกรอบ พนักงานก็มองมายังเขาด้วยรอยยิ้ม

“…เอารสนี้ถ้วยใหญ่สุดครับ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ใส่กระเป๋าเก็บความเย็นไปให้นะ”

วาตะทำเพียงพยักหน้ารับ ยืนรอไม่นานไอศกรีมถ้วยใหญ่ก็มาอยู่ในมือของเขา

ขณะที่นั่งรถกลับบ้าน สายตาคมก็เหลือบมองถ้วยที่อยู่ในมืออีกครั้ง ตักมันขึ้นมาชิมอีกรอบ ก่อนใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มและแก้มบุ๋มจากลักยิ้มของเธอจะลอยเข้ามาให้นึกถึง จนเขาเผลอยิ้มมุมปากออกมา

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
32 فصول
ตอนที่ 1 - ไอศกรีมรสโปรด
ครืด~ ครืด~ มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาดู ก่อนจะมองนิ่ง ๆ อยู่นาน ไม่ยอมกดรับสายเสียที จนสายเรียกเข้าได้ตัดไปครืด~ ครืด~แต่ก็ถูกโทรเข้ามาอีก จน ‘วาตะ’ ต้องยอมกดรับด้วยความรำคาญ(พี่ตะอย่าลืมซื้อมาให้หนูเฟย์นะ) เสียงหวานของน้องสาวเพียงคนเดียว กรอกเข้ามาตามสายเมื่อเขาได้กดรับ“……” แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ตอบ ฟังเสียงของปลายสายนิ่ง ๆ(ได้ยินที่หนูพูดไหม!)“……”(ถ้าพี่ตะไม่ซื้อมาให้หนูเฟย์ หนูจะเข้าไปโวยวายในห้องพี่ไม่ยอมออกมาเลย!) เสียงหวานที่แสดงถึงอารมณ์พูดกับพี่ชายอย่างโวยวาย เมื่อเขาเอาแต่เงียบจนเธอต้องขู่ เพราะรู้ว่าเขาหวงความเป็นส่วนตัวและขี้รำคาญมาก“…อืม” ตอบรับด้วยความรำคาญ ก่อนจะกดวางสายไปทันทีสายตาคมนิ่งมองไปด้านหน้าที่เป็นโรงเรียนหญิงล้วน ก่อนจะเบนสายตาไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีมโฮมเมดที่เฟย์รินโทรมารบกวนให้เขาซื้อให้ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรยืนมองเมนูอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สายตาไล่มองไปทีละเมนูอย่างนึกว่าน้องสาวตัวเองชอบกินรสชาติอะไร เพราะเจ้าตัวไม่ได้บอกรสชาติมาและเขาก็ไม่อยากที่จะโทรไปถามแต่ยืนอยู่นานก็ไม่รู้ว่าจะเล
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2 - น้องมิน
(แม่ไปรับช้าหน่อยนะน้องมิน แม่ยังไม่เสร็จงานเลย)“ไม่เป็นไรค่ะ น้องมินกลับเองก็ได้นะคะแม่จิน”(กลับเองได้เหรอน้องมิน) เพราะไม่เคยที่จะให้ลูกสาวเพียงคนเดียวได้ไปไหนเอง ทำให้เธอเป็นห่วงและหวงลูกมาก“น้องมินกลับได้ค่ะ เดี๋ยวกลับกับพิงค์ค่ะ”(……)“น้องมินทำได้ค่ะแม่จิน ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องมินจะรีบกลับให้ถึงบ้าน แล้วโทรรายงานแม่จินนะคะ” แม่ที่เงียบไป เธอจึงเอ่ยย้ำให้ผู้เป็นแม่ได้คลายความกังวลใจ(…ก็ได้ แล้วแม่จะรีบกลับนะ)“ค่ะแม่จิน”หลังจากวางสายจากแม่แล้ว เธอก็มองออกไปด้านหน้า ที่ภายในโรงเรียนประจำแห่งนี้เริ่มที่จะไม่มีคน ทุกวันศุกร์คือวันที่ให้นักเรียนกลับบ้านได้ ทำให้เธอได้กลับไปอยู่กับแม่ได้เฉพาะเย็นวันศุกร์ถึงวันอาทิตย์เท่านั้น ส่วนวันอื่น ๆ เธอต้องอยู่ที่โรงเรียน“แม่มินมารับไม่ได้เหรอ” พิงค์ที่นั่งอยู่ด้านข้างเพื่อนสาวเพื่อรอแม่ของเธอมารับ ก็ได้เอ่ยถามขึ้น“ใช่ แม่จินติดงานน่ะพิงค์” “งั้นกลับกับพิงค์ไหม”“มินรบกวนพิงค์ด้วยนะ” ยิ้มให้กับเพื่อนสาวด้วยความเกรงใจ เพราะเธอไม่เคยได้ไปไหนมาไหนเองคนเดียว จะต้องคอยมีแม่พาไปตลอด ทำให้เธอจะต้องรบกวนเพื่อนสนิทให้ช่วยไปส่ง และไ
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3 - ที่มาของชื่อลม
“ลม!” เอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้ยังเขา“รู้จักกันเหรอมิน” พิงค์ที่เห็นเพื่อนสาวเอ่ยทักชายหนุ่มในชุดนักเรียนเหมือนกันขึ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“รู้จัก มินเคยซื้อไอติมให้เขาลองชิมดู”“……” พิงค์ทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น ก่อนเธอจะเข้าไปรับไอศกรีมที่สั่งมาไว้ในมือ“……”“ติดใจแล้วใช่ไหม ถึงมาซื้ออีก…แถมถ้วยใหญ่ด้วย” “อืม” วาตะตอบกลับคนตัวเล็กเสร็จก็หันกลับไปรับถ้วยไอศกรีมของตัวเอง หันกลับมาก็เจอเข้ากับสายตาที่มองถ้วยที่อยู่ในมือของเขาตลอดจัสมินเผลอมองถ้วยที่อยู่ในมือเขาสลับกับมือของตัวเองไปมา ถ้วยที่อยู่ในมือของเธอมันไซส์เล็กกว่าของเขามาก ซึ่งปกติแล้วเธอจะกินสองถ้วยเป็นอย่างต่ำ แต่ด้วยเงินที่มีอยู่ตอนนี้มันไม่พอที่จะซื้อได้ จึงได้แต่มองของเขาตาละห้อย“ไปนั่งกันมิน” พิงค์ที่ยืนอยู่นานจึงเอ่ยเรียกเพื่อนสาวไปนั่งจัสมินเดินผ่านร่างสูงเพื่อตามพิงค์ไปนั่ง แต่ก็ต้องหันกลับมาหาเขาที่ยืนนิ่งไม่ยอมไปไหน และเขาก็เอาแต่มองตามเธอ“ไป…”“……” วาตะที่ได้ยินเสียงหวานพูด ก็มองหน้าเธอว่าจะพูดอะไรกับเขา แต่เจ้าตัวกลับหยุดคำพูดไป“…ไปนั่งด้วยกันไหม” สุดท้ายเธอก็ยอมพูด
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4 - งานใหม่ของแม่จิน
หลังจากกินข้าวเสร็จ จัสมินก็ได้เข้าไปอาบน้ำทันที ออกมาจากห้องน้ำได้สายตาของเธอก็มองหาผู้เป็นแม่ จนเห็นว่าแม่ไปนั่งอยู่ตรงระเบียงห้องด้วยความเหม่อลอยเหมือนกับคนที่มีเรื่องอะไรให้คิดหมับแขนเล็กโอบกอดร่างแม่จากทางด้านหลัง ซบใบหน้าถูไถกับแผ่นหลังด้วยความออดอ้อน จนคนที่ถูกกอดจากลูกสาวเพียงคนเดียวหลุดออกจากภวังค์ หันกลับมามองใบหน้าเนียนใสที่ประดับรอยยิ้มตลอดเวลา“แม่จินเป็นอะไรคะ บอกน้องมินหน่อยได้ไหม” ถึงแม้จะยิ้มตลอด แต่ในใจกลับเป็นห่วงแม่มาก“…น้องมิน แม่…”“พูดกับน้องมินได้ทุกเรื่องเลยค่ะ น้องมินจะรับฟังแม่จินเอง”“เข้าไปคุยกันข้างในเถอะน้องมิน”สองแม่ลูกพากันกลับเข้ามาภายในห้องที่จัสมินเรียกมันว่าบ้าน ก่อนจะเข้าไปนั่งยังเตียงขนาดพอดีที่เธอกับแม่ใช้นอนด้วยกัน“มีอะไรคะ” นั่งอยู่นาน แม่จินก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเสียที จนเธอต้องเอ่ยถาม“แม่ตกงาน” ในที่สุดเธอก็ยอมบอกเรื่องที่กังวลมาเป็นเดือนให้กับลูกฟัง“…ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าแม่จินไม่มีเงินก็ไม่ต้องให้น้องมินก็ได้ ยังไงน้องมินก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้วค่ะ” “น้องมิน…”รอยยิ้มของจัสมินที่ประดับบนใบหน้าตลอด แม้จะมีเรื่องอะไรเข้ามาก็ตามแต่จัสมินกลับมีร
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5 - ลูกสาวของเจ้านายแม่
ตุบ!!“โอ๊ย! กระโดดก็บ่อย ยังจะล้มอีก” เสียงหวานโวยวายที่ตัวเองกระโดดลงจากต้นไม้มาก็ล้มลงไปที่พื้น“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” จัสมินรีบเข้าไปช่วยพยุงเด็กสาว ที่เธอล้มลงอยู่ที่พื้นตรงหน้าของเธอ“หื้ม?…” เฟย์รินมองใบหน้าเนียนใส เวลาพูดตรงแก้มของเธอจะมีรอยบุ๋มของลักยิ้ม ช่างน่ารักจนเธอยิ้มออกมากว้าง“พี่เป็นลูกสาวแม่บ้านที่มาใหม่วันนี้ค่ะ…เจ็บหรือเปล่า” ใบหน้าที่แสดงออกว่าสงสัย เธอจึงได้บอกที่มาที่ไปของตัวเอง“พี่น่ารักจังเลย หนูชื่อเฟย์รินนะคะ ทุกคนจะเรียกหนูว่าหนูเฟย์” ที่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นพี่ เนื่องจากแม่ได้บอกเธอเอาไว้แล้ว“พี่ชื่อจัสมินค่ะ”“หนูกำลังอยากมีพี่สาวพอดีเลย พี่มินน่ารักจังเลย” เฟย์รินยิ้มดีใจเป็นอย่างมาก เธอจะมีพี่สาวมาคอยเล่นด้วยแล้ว“หนูเฟย์ก็น่ารักมาก” รอยยิ้มสดใสและฟันเรียงสวยที่มีเหล็กจัดฟันพร้อมด้วยลักยิ้มเป็นเอกลักษณ์ ทำให้คนที่มองต้องยิ้มตามไปด้วย ซึ่งเฟย์รินก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน“ขึ้นไปเล่นที่บ้านหนูกันไหมคะ” นิ้วเรียวชี้ไปบนต้นไม้ที่มีบ้านอยู่บนนั้นจัสมินพยักหน้ารับ เธออยากรู้เหมือนกันว่าข้างบนนั้นมันเป็นยังไง เคยเห็นแต่ในทีวี ไม่เคยสัมผัสของจริงเลยสักครั้ง“ห
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6 - ชื่อเหมือนกัน
สองเดือนต่อมา…“พรุ่งนี้พี่มินก็เปิดเทอมแล้ว กว่าจะได้เจอพี่มินก็ต้องรอวันเสาร์อีก” เฟย์รินพูดอย่างงอแงที่จะไม่ได้เจอและเล่นกับพี่สาวตรงหน้า“ไม่เป็นไรนะ เรานาน ๆ เจอกันจะได้มีเรื่องให้คุยเล่นกันเยอะ ๆ ไง อีกอย่างไปโรงเรียนหนูเฟย์ก็มีเพื่อนนะ”โรงเรียนของจัสมินจะเปิดเทอมในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเปิดก่อนโรงเรียนของหนูเฟย์หนึ่งสัปดาห์ ทำให้ร่างเล็กตรงหน้างอแงออกมาตามนิสัย“อีกห้าวันพี่ตะก็กลับมา หนูจะพาพี่มินไปอวดคนเย็นชาให้อิจฉาไปเลย”“ได้ แต่ตอนนี้เราต้องลงไปกันได้แล้วนะ”“ก็ได้”จัสมินแยกกับเฟย์รินเข้ามาช่วยงานแม่ในครัว ก่อนจะยกอาหารเข้าไปเสิร์ฟในห้องทานอาหารของบ้าน“พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วเหรอมิน” ใบเฟิร์นเอ่ยถามเด็กสาวรุ่นลูก ที่เธอรู้เพราะแม่ของเธอมาขอเบิกเงินก่อนเพื่อจะจ่ายค่าเทอมให้ลูก“ใช่ค่ะ”“ตั้งใจเรียนนะ ขาดเหลืออะไรก็มาบอกฉันได้”“ขอบคุณค่ะคุณน้าเฟิร์น” จัสมินขอบคุณอย่างปลื้มใจ เธอไม่เคยได้รับแบบนี้จากที่ไหนมาก่อน และที่เรียกคุณหญิงของบ้านแบบนั้น เพราะท่านให้เธอเรียกแบบนี้เอง“อีกเป็นสัปดาห์กว่าหนูจะได้เจอพี่มิน” เฟย์รินพูดงอแงขึ้นมาจนคนเป็นพ่อและแม่ต้องหันไปมองลูกสาวคนเล็ก มันก็น่
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน
ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด้วยความเป็นห่วงและคิดถึงเช่นกัน“น้องมินอยากกลับไปนอนกอดแม่จินค่ะ” เข้าไปสวมกอดแม่ทันทีด้วยท่าทางออดอ้อน“สัปดาห์หน้าก็ได้กลับแล้วไม่ใช่เหรอ”“ใช่ค่ะ แต่ตั้งหลายวันกว่าจะถึง”“เดี๋ยวกลับไป แม่จะทำของโปรดที่ชอบให้ดีไหม”“ดีค่ะ น้องมินอยากให้ถึงวันศุกร์เร็ว ๆ จัง”“อีกสามวันเอง…แม่ต้องกลับแล้ว น้องมินรีบเข้าไปในโรงเรียนได้แล้วค่ะ” ขณะที่พูดก็มองไปเห็นนาฬิกาที่บ่งบอกว่าถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้ว “ค่ะ อีกสามวันเจอกันนะคะ” บอกลาแม่จินเสร็จ เธอก็เดินข้ามถนนกลับเข้าไปในโรงเรียนทันที แต่ก็หันกลับมามองผู้เป็นแม่ที่มองตามหลังเธออยู่ตลอด ก่อนจะโบกมือลาและเดินหายเข้าไปสามวันต่อมา…วาตะกลับมาที่ร้านไอศกรีมอีกครั้ง หลังจากที่เขาไม่ได้มานานเป็นเดือน เนื่องจากเฟย์รินโทรมากวนให้ซื้อไอศกรีมไปให้ เขาจำต้องมาซ
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม
ร่างสูงกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เข้ามานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก มองบาดแผลของเธอที่เลือดยังซึมออกมาอยู่“มินทำเองก็ได้”“……” ความเงียบเป็นคำตอบของการปฏิเสธ จัสมินจึงนั่งตัวเกร็งให้เขาทำแผลให้ ยามที่สำลีแตะโดนแผลเธอก็สะดุ้งตัวทุกครั้ง มันแสบมากจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่นวาตะสังเกตเห็นมือเล็กบีบเข้าหากันแน่น เขาจึงเงยหน้ามองใบหน้าเรียว ก็เห็นเธอนั่งหลับตาสนิท จึงไปจับมือเธอมาวางที่ไหล่ตัวเอง“ถ้าเจ็บก็บีบไหล่ฉัน”“ไม่เอา เดี๋ยวลมเจ็บ”“ฉันไม่เจ็บ”“จริงเหรอ”“อืม”เขายืนยันเสียงหนักแน่น เธอจึงได้ระบายความเจ็บแสบของตัวเองโดยการบีบไหล่แข็งของเขาไม่นานร่างสูงก็เงยหน้ามาสบตาของร่างเล็กที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มที่ตั้งแต่เขาเจอเธอ มันแทบไม่เคยหายไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มเลย“เสร็จแล้วเหรอ” ก้มลงไปมองแผลตัวเองที่ถูกปิดด้วยพลาสเตอร์ยาเรียบร้อยแล้ว“อืม”“ขอบคุณนะ” วาตะพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ตามด้วยร่างเล็กที่ลุกขึ้นมาตามเขา“อ๊ะ!” หมับ!เกือบได้เสียหลักล้มลงไปอีกรอบ ยังดีที่วาตะจับแขนเล็กไว้ได้ทัน แต่ก็เป็นเหตุให้คนตัวเล็กเสียหลักเซเข้ามาชนแผงอกแกร่ง ใบหน้ากระแทกกับ
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา
ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง“แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน”“น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด“น้องมินเจ็บ แม่ก็เจ็บ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ตัวเองเจ็บไม่ว่าจากอะไรก็ตาม”“ค่ะ น้องมินจะเชื่อฟังแม่จิน”“นอนเถอะ พรุ่งนี้แม่จะไปส่งที่โรงเรียนแต่เช้า”จัสมินกระชับกอดร่างแม่แน่นขึ้น ซุกใบหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดแม่ หลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงความปลอดภัยที่ได้อยู่ใกล้แม่วันต่อมา…จัสมินมารอแม่อยู่ประตูรั้วบ้าน เพื่อที่จะได้ไปโรงเรียน ตอนนี้แม่ของเธอขอเข้าไปหาคุณน้าเฟิร์นอยู่“ไปไหน” เสียงทุ้มดังขึ้น ขณะที่กำลังก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเองอยู่ จึงได้เงยหน้ามองเจ้าของเสียง“ลม” เห็นว่าเป็นใครเธอก็ยิ้มให้เขากว้างจนเห็นเหล็กจัดฟัน พร้อมลักยิ้มที่แก้ม“ถือกระเป๋าไปไหน” เธออยู่ในชุดนักเรียนและถือกระเป๋าใบใหญ่ในมือ จึงเกิดความสงสัย“มินจะไปโรงเรียน อันนี้ก็กระเป๋าเสื้อผ้า มินอยู่โรงเรียนประจำน่ะ จะได้กลับมาแค
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้
จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอดกันแบบนี้เป็นเดือน“กอดแน่นจนแม่หายใจไม่ออกแล้ว” “ก็น้องมินคิดถึง” “แม่ก็คิดถึง…พักอยู่ที่ห้องก่อนนะ แม่จะยกอาหารไปให้คุณเฟิร์นก่อน”“ให้น้องมินไปช่วยนะคะ”“ไม่ต้อง พักอยู่ที่ห้องนี่แหละ” “ค่ะแม่จิน” เสียงพูดที่เข้มขึ้นของแม่ ทำให้เธอตอบรับทำตามอย่างว่าง่ายหลังจากแม่เดินออกไปแล้ว เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดพอดีที่ใช้นอนกับแม่สองคน ก่อนจะรับรู้ได้ถึงโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นเตือนวาตะ : ทำอะไรจัสมินมองข้อความที่ถูกส่งเข้ามา รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนนิ้วเรียวจะพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่ายจัสมิน : มินกำลังนอนอยู่ ลมมีอะไรเหรอ?วาตะ : เปล่าข้อความจากวาตะถูกส่งมาเพียงแค่นั้น ก่อนจะเงียบหายไป จัสมินก็มองด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ถามอะไรต่อ เธอนอนอยู่ในห้องสักพักก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออก
last updateآخر تحديث : 2026-05-19
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status