تسجيل الدخولวาตะ (ลม) อายุ : 20 ปี ส่วนสูง : 187 ซม. (58)🤭 เป็นคนนิ่งเงียบ เย็นชา ขี้รำคาญ คำพูดติดปาก : “อย่าดื้อ” “เธอเป็นของฉัน…และฉันก็เป็นของเธอ” จัสมิน (มิน) อายุ : 20 ปี ส่วนสูง : 162 ซม. ตัวเล็ก น่ารัก สดใส จัดฟัน มีลักยิ้ม ใบหน้าประดับรอยยิ้มตลอด คำพูดติดปาก : “ลม” “ขอกินไอติมสามถ้วยนะ” “ลมอยากเป็นหมาของมินเหรอ?”
عرض المزيدวาตะแนบริมฝีปากลงยังเม็ดเสียวกลาวกายสาว ดูดเม้มเบา ๆ ให้เธอได้ปล่อยน้ำสีใสออกมา ก่อนจะลงต่ำไปยังช่องทางสีหวานและรสหวานจากน้ำที่เธอปล่อยออกมา“อื้อ! ลม…มะ มิน” ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่ออีกคนด้านล่างทำอะไรกับตรงนั้นของตัวเอง มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน มันทั้งวูบวาบในช่องท้องจนเผลอเกร็งอย่างไม่รู้ตัว“เอามือออก แล้วปล่อยเสียงคราง” เงยหน้าจากร่องสาวมาบอกคนตัวเล็ก ที่ปิดปากและกัดมือตัวเองจนเป็นรอยฟัน“ลม…ลมทำอะไรมิน” หอบหายใจเอ่ยถามเขาวาตะก้มลงเข้าไปรัวลิ้นกับร่องสาว สลับกับดูดเม็ดเสียวแรง ๆ จนร่างเล็กบิดตัวเกร็งอยู่หลายครั้ง เสียงครางหวานของเธอก็ดังลั่นห้องอย่างเก็บไว้ไม่อยู่“ลม! มิน! อื้ออออ!” ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด ยิ่งส่วนนั้นที่วาตะกำลังดูด ทำให้เธอเกร็งกระตุกถี่ จนปล่อยห้วงอารมณ์ที่เธอก็ไม่รู้ว่าคืออะไรออกไปจนหมดสิ้นวาตะรีบดูดกลืนน้ำที่ถูกปล่อยอย่างเอร็ดอร่อย มันหวานจนเขาติดใจอยากจะกินซ้ำ ๆ ผละใบหน้าจากหว่างขาขึ้นมามองใบหน้าสวยหวานที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ร่างกายยังเกร็งกระตุกอยู่เป็นระยะ“ชอบฉันไหม?”“ชอบ…มินชอบ”“พร้อมเป็นของฉันไหม?”“อืม…เป็นมะ!” เสียงหวานขาดหายไป เ
หัวไหล่ทั้งสองร่างเบียดชิดกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศได้ผ่านไปได้ ก่อนจัสมินจะนอนตะแคงหันใบหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมยิ้มให้เขา วาตะที่หันมาสบตาเข้ากับดวงตากลมโตพอดีก็ตกอยู่ในภวังค์ความหลงใหล เลื่อนตัวลงมานอนตะแคงหันเข้าหาร่างเล็กทั้งสองมองสบตากันเนิ่นนานจนไม่รู้เวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหน รอยยิ้มหวาน ๆ ที่เขามองไม่เคยเบื่อกำลังทำให้เขาหลงเธอจนหาทางออกไม่เจอ และเขาก็ไม่คิดจะหาทางออกด้วย“…ลมหล่อจัง” ชมอีกฝ่ายด้วยความจริงใจ เห็นเขาตั้งแต่ครั้งแรกก็มีแต่คำว่าหล่อมากขึ้นมาในหัวตลอดเวลา “ชอบไหม?”“ชอบสิ”เสียงหวานที่ตอบกลับมาทำให้หัวใจเขาพองโตขึ้น หลังจากที่มันห่อเหี่ยวไปจากเมื่อช่วงเย็น มือหนาขยับเข้าไปกุมแก้มเนียนใส ที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก“เธอก็ทั้งสวยทั้งน่ารัก” พูดไปหัวใจเขาก็เต้นแรงไปด้วย ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ใบหน้าจิ้มลิ้มนี้ก็อยู่ในหัวเขาตลอด“แล้วลมชอบไหม?”“ชอบ…ชอบมาก”หัวใจของจัสมินเต้นแรงและพองโตขึ้นมาเช่นกัน หน้าเขาที่นิ่งยามปกติ แต่บัดนี้เขากลับยกมุมปากทั้งสองข้างยิ้มให้กับเธอ ทั้งสองสบตาสื่อความรู้สึกผ่านสายตาที่จ้องมองลึกกันและกัน ก่อนจะเป็นวาตะที่ทนไม่ไหว เลื่อนใบห
วาตะไม่ตอบอะไรร่างเล็ก เขามองใบหน้าของเธอก่อนจะย่อตัวอุ้มเธอเข้ามาในวงแขนแข็งแกร่ง“…เปิดประตู” จัสมินรีบหยิบคีย์การ์ดมาปลดล็อกประตูด้วยความรวดเร็ว มืออีกข้างกอดลำคอร่างสูงไว้แน่น เธอไม่ขัดขืนที่จะให้เขาอุ้มเพราะถึงขัดขืนไปก็สู้อะไรเขาไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างเขาอุ้มเธออย่างนี้จนชินไปแล้ว พอมานึกดูเธอก็ชินกับเขาไปเสียทุกอย่างเลย“มินขอไปอาบน้ำก่อนนะ ฝนหยุดแล้วลมค่อยกลับก็ได้” พูดกับร่างสูงจบเธอก็คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำทันที ทั้งตัวเธอเปียกไปหมดจากการยืนตากฝนเรียกวาตะวาตะมองตามร่างเล็กเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนเขาจะเดินมานั่งยังเก้าอี้หน้าโต๊ะที่เธอใช้สำหรับทำงาน ตัวเขาเองก็เปียกเหมือนกันแต่มันเปียกแค่เสื้อ เขาจึงไม่ได้สนใจที่จะต้องเปลี่ยนชุดไม่นานจัสมินก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบกายเพราะเธอไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไปด้วย กลุ่มผมสวยถูกพันด้วยผ้าผืนเล็กอีกผืนเช่นกัน เธอเดินไปเปิดตู้หยิบเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่อยู่ตรงนั้น รวมถึงชั้นในด้วย โดยลืมไปว่ามีร่างสูงอยู่ในห้องมองการกระทำของเธอนิ่ง ด้วยหัวใจที่เต้นแรงวาตะเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาจ้องมองร่างเล็กผิวขาวอมชมพูที่เปลือยกา
จัสมินเดินออกมาหน้าคณะก็เจอเข้ากับร่างสูงที่อยู่ตรงนั้นประจำ ถึงเขาจะยุ่งแค่ไหนหรือเธอจะเลิกดึกจากกิจกรรมรับน้อง จากงานกลุ่มที่ต้องทำ ผ่านช่วงเวลาการเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่หนักมากจนมาถึงปีสอง เขาก็ยังมารอรับเธออยู่เกือบทุกวัน จนมันเป็นภาพที่คุ้นตาของคนในคณะไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนเข้าไปเพื่ออยากทำความรู้จักชายหนุ่ม แม้จะรู้ว่าเขามารอรับผู้หญิงที่คณะนี้“จัสมิน” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นเรียกชื่อร่างเล็กที่กำลังเดินไปหาร่างสูงหน้านิ่ง“มีอะไรเหรอคะ?” หันกลับไปก็เห็นเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ถ้าเธอจำไม่ผิดคงจะเป็นรุ่นพี่ปีสาม“เป็นแฟนกับวาตะเหรอ?” ตรงเข้าประเด็นที่อยากจะรู้ทันที ถึงความสัมพันธ์สองคนนี้จะมองออกชัด แต่ก็อยากจะถามเพื่อความแน่ใจ“หื้ม? ลมเหรอคะ?” ใจก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา เมื่อสายตารุ่นพี่คนนี้มองไปยังร่างสูงที่มองกลับมาเช่นกัน“ใช่ พวกเธอเป็นแฟนกันหรือเปล่า”“…ไม่ได้เป็นแฟนกันค่ะ ลมเป็นลูกชายเจ้านายแม่มิน แล้วก็เป็นเพื่อนกันค่ะ” เธอก็พูดไปตามความจริง แม้ใจจะรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งคำพูดของรุ่นพี่ที่ดังขึ้นมาก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี“ดีเลย พี่จะได้จีบวาตะ พี่ฝากตัวด้วยนะ” พูดกับเธอจบก็หัน





