登入[ติ้ง! ระบบสรวงสวรรค์ติดตั้งเสร็จสิ้น ของขวัญสำหรับคำขอโทษถูกเก็บเอาไว้ในช่องมิติแล้ว]
เฟยอี้หนิงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที แต่เพราะเร่งรีบเกินไปซ้ำยังทำความคุ้นเคยกับร่างกายนี้ได้ไม่ดี ทันทีที่ลุกขึ้นนั่งร่างกายจึงโงนเงนซวนเซจะล้ม
“อึบ! เกือบ ไป แล้ว” มือเล็กยันพื้นไว้ได้ทัน ร่างกายเล็กนี้จึงแค่เอียงเล็กน้อยไม่ล้มลง
เฟยอี้หนิงกะพริบตาปริบ ๆ มองช่องสี่เหลี่ยมโปร่งแสงตรงหน้า ของขวัญขอโทษจากพี่สาวคือสิ่งนี้เองหรือ?
หากไม่ใช่จู่ ๆ ก็โผล่ออกมาเธอคงลืมไปแล้วว่าก่อนจากกันพี่สาวบอกว่ามีอะไรบางอย่างมอบให้ด้วย
‘ว่าแต่ระบบนี่มันคืออะไรกันแน่นะ’ เฟยอี้หนิงสงสัย กวาดตามองช่องสี่เหลี่ยม ‘ร้านค้าระบบ ช่องตรวจสอบภารกิจ ช่องเก็บของ....’ อ่านมาถึงตรงนี้เฟยอี้หนิงพลันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา
หรือว่าสิ่งนี้จะเป็นของวิเศษเหมือนตัวเอกในนิยายหลาย ๆ เรื่องที่เธอเคยอ่านก่อนตายจากโลกก่อน?
คิดได้ดังนั้นมือเล็กสั้นก็ยกขึ้นจิ้มตรงแถบคำว่า ช่องเก็บของ ฉับพลันหน้าต่างระบบพลันเปลี่ยนจากหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เป็นช่องตารางขนาดเก้าคูณเก้า ช่องแรกสุดของตารางมีอะไรบางอย่างวางเอาไว้
‘ใช้ยังไงล่ะเนี่ย หรือหยิบออกมาดูได้เลย?’ คิดได้ดังนั้นเฟยอี้หนิงก็ยื่นมือลองหยิบออกมาดูแล้วก็พบว่าหยิบออกมาได้จริง ๆ
เด็กน้อยทั้งประหลาดใจระคนตื่นเต้นดีใจมองกล่องสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มากขนาดประมาณกล่องใส่แหวนในมือ พินิจมองด้วยความสงสัยใคร่รู้ ‘สิ่งนี้ก็คือหนึ่งในของขวัญที่พี่สาวให้สินะ’ คิดได้ดังนั้นก็เปิดกล่องสี่เหลี่ยมดู
แค่แง้มปากกล่องเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกสดชื่นก็กำจายออกมาทันที เฟยอี้หนิงรู้สึกทึ่งไม่น้อยเพราะกลิ่นหอมสดชื่นนี้ทำให้ร่างกายเธอกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวามากขึ้น รู้สึกได้เลยว่าร่างกายเบาสบายขึ้น
‘ของวิเศษอะไรกันแน่นะ’ เฟยอี้หนิงตัดสินใจเปิดฝาขึ้นจนสุดในครั้งเดียว สิ่งที่บรรจุอยู่ในกล่องคือโอสถเม็ดหนึ่ง
มือเล็กหยิบขึ้นมาดมดูใกล้ ๆ ‘มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนกลิ่นโสมเลยแฮะ’ ว่าพลางยกขึ้นพิจารณาดูอย่างรอบคอบ
‘ดูจากลักษณะและความวิเศษของโลกนี้แล้ว คงเป็นโอสถที่ช่วยในเรื่องฝึกปราณล่ะมั้ง’ เฟยอี้หนิงคาดเดาด้วยความไม่แน่ใจ ถ้ารู้ว่าเป็นโอสถอะไรก็คงจะดี
และเหมือนระบบจะได้ยินเสียงความคิดของเธอพริบตาต่อมาหน้าต่างระบบจึงเปลี่ยนจากช่องสี่เหลี่ยม เป็นช่องหน้าต่างช่องเดียว ด้านในมีช่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กใต้ช่องสี่เหลี่ยมมีคำว่า ตรวจสอบ ปรากฏอยู่
เฟยอี้หนิงมองโอสถในมือแล้วมองช่องตรงหน้า
‘ใส่เข้าไปแบบนี้เหรอ’ วางโอสถลงในช่องสี่เหลี่ยม ฉับพลันหน้าต่างตรงหน้าก็กะพริบคล้ายติด ๆ ดับ ๆ สองสามครั้ง แล้วข้อมูลมากมายก็ปรากฏขึ้นด้านล่าง
[โอสถกายเนื้อระดับหนึ่ง คุณภาพสูง คุณสมบัติช่วยฟื้นฟูร่างกายที่เหนื่อยล้า เสริมสร้างกระดูกและร่างกายให้แข็งแรงขึ้นหนึ่งระดับ เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นที่คิดจะฝึกปราณ]
เฟยอี้หนิงตาโต พี่สาวให้ของล้ำค่าขนาดนี้เป็นของขวัญเลยหรือ? แค่ให้ระบบมาเธอก็ว่าใจป้ำมากพอแล้วนะ ไม่คิดว่าจะมอบโอสถให้ด้วย ถึงจะยังไม่เข้าใจเท่าไรว่าระบบนี้ใช้งานยังไงบ้างก็เถอะ แต่มีแล้วชีวิตต่อจากนี้คงจะไม่ยากลำบากมากเกินไปนัก
เฟยอี้หนิงพยักหน้าพึงพอใจชั่งใจว่าจะทำอย่างไรกับโอสถเม็ดนี้ดี จะกินเข้าไปเองหรือจะเก็บไว้ให้ครอบครัว เรื่องนี้ยังคงทำให้รู้สึกหนักใจ แต่ก่อนที่เฟยอี้หนิงจะตัดสินใจได้บิดามารดาที่ง่วนอยู่กับการทำความสะอาดบ้านกลับรีบร้อนวิ่งออกมาด้านนอก
“พ่อ แม่?” เฟยอี้หนิงเอียงคอมองด้วยความสงสัย เหตุใดทั้งสองคนจึงหุนหันวิ่งออกมาหน้าบ้าน
ทั้งสองคนมองลูกน้อยก่อนจะหันมองซ้ายขวาท่าทางร้อนรน
“พ่อ แม่ หา อะไร”
ก่อนจะเห็นว่าข้างกายลูกน้อยมีกล่องสี่เหลี่ยมเพิ่มขึ้นมา เฟยหมิงพุ่งเข้ามาหายอบกายลงตรงหน้าหยิบกล่องใส่โอสถขึ้นมาดมใกล้ ๆ
“หนิงเอ๋อร์สิ่งนี้มาอยู่กับลูกได้อย่างไร”
เมื่อเห็นว่าเฟยอี้หนิงไม่ต่อต้านซ้ำยังบดเบียดกายเข้าหาจึงละเลงลิ้นลงบนหน้าอกมอมเมาภรรยาไม่ให้มีโอกาสคืนสติฝ่ามือหนาวนเวียนอยู่บริเวณหน้าอกไม่นานนัก ก่อนจะไล่ลงไปสัมผัสความหอมหวานกลางกาย“อึก...เย่หาน..” น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ครั้นดึงสายตามอง ดวงตาก็สบเข้ากับนัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มที่จ้องมองมา“ภรรยา ข้าจะทำให้ดี” กล่าวปลอบประโลมคนรักที่จู่ ๆ ก็ตัวสั่น จากนั้นโน้มหน้าเข้าหาขบเม้มใบหู แลบลิ้นเลียวนไปมา ดึงความสนใจของนางกลับมาข้างบนในขณะที่ฝ่ามือหนาสอดผ่านเสื้อผ้าไปด้านใน ปลายนิ้วหนาก็สัมผัสส่วนอ่อนไหวเบา ๆ หยอกเล่นตรงนั้นพอให้หายเหงาแล้วค่อยสอดนิ้วเข้าไปสัมผัสความอบอุ่นข้างใน“อื้อออ ยะ...เย่หานน” เฟยอี้หนิงครางกระเส่าข้างหู บดเบียดร่างกายเล็กเข้าหาสามีมากขึ้นหลิวเย่หานสัมผัสได้ถึงความต้องการของภรรยาที่ไม่ต่างจากตน ปลายนิ้วที่พึ่งแทรกผ่านความอ่อนนุ่มพลันขยับเข้าออกเบา ๆ ก่อนจะเพิ่มปลายนิ้วเข้าไปอีกหนึ่งบรรจงขยายช่องทางรักของภรรยาเขาที่ไม่ช่ำชองขยับเงอะงะอยู่บ้างถึงกระนั้นก็ไม่ได้ติดขัดจนทำให้เสียอารมณ์ กลับกันท่าทางที่ไม่คุ้นชินนี้ของเขากลับกระตุ้นเฟยอี้หนิงได้มากอย่างไม่น่าเชื่
หลิวเย่หานในชุดพิธีการมองรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยและสายตาเชิญชวนของภรรยา แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เดียงสาจนมองไม่ออก ไม่เข้าใจถึงสิ่งที่นางต้องการจะสื่อสองมือทิ้งลงข้างตัวกำเข้าหากันจนเปียกชื้นกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่หลิวเย่หานสูดหายใจเข้าออกหลายครั้ง ก้าวขามาหย่อนตัวนั่งข้างภรรยาด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆท่าทางทำตัวไม่ถูกของเขาเรียกเสียงขบขันจากเฟยอี้หนิงได้เป็นอย่างดี ขยับตัวเปลี่ยนท่า วางศอกไว้บนหน้าขา เท้าคางมองหน้าหลิวเย่หาน“ประหม่าหรือ?”ชายหนุ่มพยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อย “แต่เจ้าดูไม่ประหม่าเลย” เขากล่าวเสียงเบาเฟยอี้หนิงจึงยิ้มให้เขาขยับตัวเข้าใกล้ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย โถมกายเข้าใส่คนตัวเกร็ง “ข้าดูไม่ประหม่าจริงหรือ?”ปากพูดออกมาพร้อมใบหน้าที่ค่อย ๆ เผยสีแดงระเรื่อ แต่เพราะในห้องจุดเทียนสว่างสะท้อนกับผ้าม่านสีแดงจึงมองเห็นความเขินอายบนใบหน้างดงามไม่ชัด เห็นเพียงดวงตาสุกใสแวววาวจ้องมองนัยน์ตาดำขลับตรงหน้าหลิวเย่หานถูกคนงามจู่โจมจนต้องเอนตัวไปด้านหลัง ดวงตาดำขลับจ้องมองดวงตางดงาม ไล่ต่ำลงมาที่ปลายจมูกโด่งดูดื้อรั้นก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอมชมพู“อยากลองสัมผัสดูหรือไม่?”ยั
“ทุกท่านตามจริงแล้วข้าไม่จำเป็นต้องออกมาอธิบายถึงตัวตนของข้า แต่ในเมื่อพวกท่านให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ซ้ำยังคาดเดาตัวตนของข้าไปต่าง ๆ นานา อย่างนั้นแล้วข้าจะบอกความจริงให้ฟัง”“...”เสียงพูดคุยตรงหน้าเงียบสงัด ทุกสายตาจับจ้องมาที่คนผู้เดียว“ข้าเฟยอี้หนิงบุตรสตรีเพียงคนเดียวของตระกูลเฟย หาได้เป็นบุตรบุญธรรมอย่างที่พวกท่านคาดเดาไม่ ส่วนเรื่องความเหมาะสมของข้ากับหลิวเย่หานก็ใช่เรื่องที่พวกท่านจะตัดสินตามความพอใจของตน แต่ในเมื่อพวกท่านอยากรู้ข้าก็จะแสดงให้เป็นที่ประจักษ์”ฉับพลันพลังงานมหาศาลพลันทะลักออกมาจากร่างกายเฟยอี้หนิง พลังนี้มากพอทำให้คนผู้คนโดยรอบหายใจไม่ออกได้อย่างง่ายดายชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุก รวมถึงผู้ฝึกปราณมากมายที่ต้องการมาดูผู้ฝึกปราณระดับกายาสวรรค์ที่อายุน้อยที่สุด หลังได้รับแรงกดดันจากพลังอันเหนือกว่าใบหน้าพลันซีดเซียว“ระ...ดับจิตสัมบูรณ์ สตรีผู้นี้มีระดับฝึกปราณระดับสูงสุดของขั้นจิตสัมบูรณ์!!”“ว่าอย่างไรนะ ระดับจิตสัมบูรณ์อย่างนั้นหรือ!!”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาสถานการณ์ตรงหน้าพลันวุ่นวายขึ้นมาทันที“มิน่าเล่าท่านผู้เฒ่าถึงยอมให้มีงานแต่งนี้เกิดขึ้น ทั้งสองคนไ
ข่าวการเกี่ยวดองระหว่างสองตระกูลสร้างแรงสั่นสะเทือนภายในแคว้นหลงหลินเป็นอย่างมาก เพราะผู้ที่กำลังจะก้าวผ่านประตูวิวาห์ในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เป็นผู้นำตระกูลหลิวหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ แต่ยังเป็นถึงผู้ฝึกปราณระดับกายาสวรรค์ที่อายุน้อยที่สุดแต่ทว่าว่าที่เจ้าสาวที่ได้รับเกียรติให้เข้าสู่ประตูวิวาห์พร้อมคุณชายรองผู้พรั่งพร้อมกลับเป็นเพียงสตรีที่ไม่เป็นที่รู้จักเกิดจากตระกูลไม่มีชื่ออันห่างไกลแต่กลับได้เกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่จะไม่ให้ผู้คนในเมืองตกตะลึงได้อย่างไรทุกคนที่ได้ข่าวต่างอยากรู้ถึงตัวตนของหญิงสาวผู้นี้ว่ามีความสามารถใดถึงสามารถทำให้นายท่านใหญ่ของตระกูลยอมพยักหน้าตกลงให้มีงานวิวาห์เกิดขึ้น“คุณชายหลิวเป็นถึงผู้ฝึกปราณระดับกายาสวรรค์แต่กลับเลือกแต่งกับสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง ไม่รู้คิดอันใดอยู่ คงไม่ใช่กำลังคิดว่าตนเก่งกาจอยู่แล้วภรรยาไม่จำเป็นต้องเก่งกาจก็ได้หรอกกระมัง”“เจ้าอย่าพูดมั่วไป บางทีสตรีผู้นี้ความสามารถอาจจะไม่ธรรมดาเช่นเดียวกับคุณชายหลิวก็ได้นะ”“หึ...หากความสามารถไม่ธรรมดาเหตุใดถึงไม่ยอมประกาศต่อคนนอกแต่เลือกปิดบังเอาไว้เช่นนี้ด้วยเล่า ข้าว่าท่านผู้นำตระกูลคงไม่ได้สนใจสะใภ้ผู้
แม้ตอนนี้ตนจะเชื่อใจหลิวเย่หานแล้วแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชอบให้อีกฝ่ายมาข้องเกี่ยวกับบุตรสาวของตนไม่หยุด ทั้งสองคนโตกันมากแล้ว งานแต่งก็ยังไม่ถูกจัดขึ้นการที่ชายหญิงไปไหนมาไหนด้วยกันเช่นนี้ใช่เรื่องสมควรไม่เหมยซีคล้ายเข้าใจเจตนาในคำของสามี ปล่อยมือลูกน้อยหันมาตบไหล่สามีเบา ๆ “ท่านพี่ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย ถ้าท่านกังวลเรื่องข่าวลือไม่ดีก็แค่สอบถามความรู้สึกของเด็กทั้งสอง ถ้าพวกเขาเห็นด้วยก็จัดงานแต่งเสีย”“น้องหญิง..เจ้า!”“ท่านแม่ที่พูดหมายความเช่นไรหรือเจ้าคะ”“จะหมายความเช่นไรอีก พ่อเจ้าก็แค่กังวลกลัวว่าลูกสาวจะขายไม่ออก เพราะเอาแต่ตัวติดกับคุณชายหลิว” เฟยหลานเอ่ยขึ้นมาบ้าง มองพี่ชายตนก็ได้แต่รู้สึกขำหนิงเอ๋อร์ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ตอนนี้นางโตแล้ว อีกทั้งความสามารถยังไม่เป็นรองใคร จะยังมีใครกล้าปฏิเสธหลานสาวตัวน้อยของตนอีกหรือ ไม่เพียงพวกเขาไม่คิดปฏิเสธต่อให้นางจะมีข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ครุมเครือกับคุณชายหลิว ด้วยระดับความสามารถของนางไม่ว่าตระกูลใดก็คงไม่คิดปฏิเสธ“ท่านลุงท่านไม่ต้องกังวล ข้ากับหนิงเอ๋อร์ไม่เคยทำเรื่องไม่ควร พวกเราเพียงฝึกปราณร่วมกันเท่านั้นหากท่านยังกังวลข้าจะกลั
“ไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังจริง ๆ” ซือหม่าหยวนพยักหน้าพึงพอใจหลังได้เห็นศิษย์ทั้งสองเฟยอี้หนิงกลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับจิตสัมบูรณ์แล้วในขณะที่หลิวเย่หานก้าวขึ้นไปถึงระดับกายาสวรรค์“ทุกอย่างล้วนมาจากความเอาใจใส่ของอาจารย์”“หึ...ไม่จำเป็นต้องเอ่ยยกยอ หากไม่ใช่พวกเจ้าตั้งใจฝึกฝนมีหรือจะมาถึงระดับนี้ในเวลาไม่นาน”เฟยอี้หนิงยิ้มบาง ที่อาจารย์พูดล้วนเป็นความจริง ยิ่งระดับสูงขึ้นเท่าใด ความเร็วในการเลื่อนระดับจะยิ่งน้อยเท่านั้น แต่พวกเขากลับเลื่อนระดับได้อย่างรวดเร็วแถมยังมันคงมาก“แล้วก็อสูรคู่สัญญาตัวนั้นของเจ้าไม่เลวเลย” ดวงตาซือหม่าหยวนมองมังกรน้อยซึ่งกำลังนอนอาบแดดอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ใกล้สัตว์อสูรบรรพกาลที่ใช่อยากจะเจอก็จะพบเจอ ไม่คิดเลยว่าศิษย์ตัวน้อยของตนจะมีโชควาสนาได้มาครอบครอง “ต่อไปในภายภาคหน้าพวกเจ้าทั้งสองคงสามารถยืนหยัดเป็นใหญ่ได้ กระทั่งไม่จำเป็นต้องคอยมองสีหน้าผู้ใด”“ท่านอาจารย์กล่าวเกินจริงแล้ว ส่วนเรื่องเป็นใหญ่นั้นศิษย์ไม่คาดหวังเพียงอยากใช้ชีวิตสงบสุขไร้เรื่องกังวลใจ”“หึ...อาจารย์เข้าใจดี มารายงานตัวกับอาจารย์แล้วก็รีบกลับบ้านเสียเถิด ห่างมานานขนาดนี้พวกเขาคงรอเจ้าแย่แล้ว”“ศ
แรงกดดันมหาศาลจากพลังปราณที่ปะทุออกมาส่งผลให้อากาศบริเวณโดยรอบหายใจยากขึ้น บางคนที่ทนต่อแรงกดดันไม่ไหวถึงขั้นทรุดลงไปกองกับพื้น“ท่านผู้นำโปรดระงับโทสะ” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างยากเย็น เงยหน้ามองหลิวเต๋อหมิงที่สีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจนและโชคร้ายที่ผู้อาวุโสคนนี้เป็นคนตระกูลหรูไม่เพียงคำพ
“แม่รองท่านจ้องข้าขนาดนี้คงไม่ใช่ว่าจำคนคนนี้ได้ใช่ไหมขอรับ” หลิวเย่หานว่าพลางเหวี่ยงคนในมือไปตรงหน้าอีกฝ่ายหรูหรงซินสะดุ้งตกใจแทบไร้สติ ก้าวถอยหลังสองสามก้าว จ้องมองร่างบนพื้นด้วยร่างกายสั่นสะท้านเหตุใดท่านตาถึงกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านพำนักอยู่ที่ตระกูลหรูหรอกหรือ ไฉนถึงถูกเด็กคนหนึ่งจับกลั
“เหอะ...สุดท้ายเจ้าก็กลัวท่านตาของข้า รอให้ท่านตาของข้าตามหาเจ้าเจอก่อน ถึงตอนนั้นข้าจะให้ท่านสังหารเจ้าให้ตาย!” ครั้นได้ยินว่าเฟยอี้หนิงไม่กล้าฆ่าตนหลิวเหยียนหมิงจึงมีความกล้าเอ่ยปากข่มขู่ แต่น่าเสียดายคำขู่ของเขาไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัวเลยสักนิด“เหยียนหมิงถึงข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้าแต่ทำให้เจ้าเจ็บปวดข
“ท่านตาทวดนางตายแล้วหรือ?” หลิวเหยียนหมิงซึ่งยืนอยู่นอกเหตุการณ์รีบวิ่งเข้ามาใกล้หรูเติ่งเหว่ยทันทีที่เห็นเฟยอี้หนิงล้มลง คนเป็นตาทวดหันมองหลานชาย สีหน้าแววตาอ่อนโยนขึ้น“นางตายแล้ว”“หึ...สมควรแล้ว ใครใช้ให้นางกล้ามาอวดดีกับข้า!” เขาก้มมองร่างตรงหน้าด้วยแววตาเหยียดหยามก่อนจะเงยหน้ามองท่านตาทวดของต







