หวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ

หวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ

last updateDernière mise à jour : 2025-08-02
Par:  Tuk KungComplété
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
11 Notes. 11 commentaires
255Chapitres
47.0KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

1.หวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ คำโปรย:อันหนิงสตรีขี้อิจฉาโมโหร้ายทั้งร้ายกาจในคนเดียวกัน นางมีปมในใจมากมายในวัยเด็กจึงเติบโตมาอย่างบิดเบี้ยว ยิ่งเห็นน้องสาวถูกพ่อแม่รวมไปถึงคนที่นางแอบชอบคอยแต่เอาใจปลอบประโลมมากเท่าไร อันหนิงก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชังอันเล่อผู้เป็นน้องสาวมากขึ้นทวีคูณ 2.เพราะอดีตข้าเคยโง่งม คำโปรย:เสวียนหนี่ได้รับโอกาสย้อนกลับมาแก้ไขเรื่องราวความผิดพลาดในอดีต เพียงเพราะต้องการความรักและการยอมรับจากครอบครัว กระทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลงเชื่อคำลวงโดยหลงลืมไปว่าคนที่มีความรักให้นางอย่างแท้จริง ชาติที่แล้วข้าละเลยคำรักของท่านกับลูก ชาตินี้ข้าจะเป็นคนให้ความรักพวกท่านมากยิ่งกว่า 3.สาวใช้ตัวน้อยของท่านอ๋องทรราช คำโปรย:จากคุณหนูเสนาบดีผู้สูงศักดิ์ชีวิตกลับเปลี่ยนผันในชั่วข้ามคืน แม้มีทางให้เลือกเดิน ซินอ้ายกลับเลือกทำตามหัวใจ จุดหมายคือตำหนักอ๋องทรราชผู้นั้น 4.หลิวเสี่ยวถิงยอดหญิงพลังหญิง คำโปรย:เมื่อนักเขียนนิยายฝึกหัดหัวใจติ่งดันมาหัวใจวายตายฉับพลัน เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับกลายเป็นคนที่จ๊นจนในต่างโลก *ซีรีส์คลั่งรัก 4 เรื่อง*

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 คิดได้ก็สายไป [1]

Point de vue de Sloane.

« Bella est partie ! »

Mon cœur s'est emballé avant que je ne me tourne brusquement vers la porte. Papa se tenait près de la porte ouverte, le visage fermé, une lueur de colère dans les yeux.

Je me suis levée de ma chaise et me suis tournée vers lui, le visage déformé par la confusion. « Comment ça, Bella est partie ? »

« Tu m'as bien entendu, Sloane. » Son visage s'est assombri.

Mon cœur s'est serré.

Partie ?

À la veille de son accouplement ?

« Elle est peut-être sortie chercher quelque chose, elle va bientôt revenir… » ai-je commencé, mais j'ai été immédiatement interrompue par la voix de papa.

« Non, » a-t-il dit sèchement. « Elle est partie. »

À son air grave, j'ai compris qu'il avait cherché Bella partout en vain.

Bella est ma demi-sœur. Son accouplement est demain, et tout le monde s'active pour les préparatifs. Du moins, c'est ce qu'elle m'a dit hier, un large sourire aux lèvres.

Elle semblait si heureuse à la simple pensée de s'unir à Lucien Collins, son fiancé.

Si elle a disparu, alors…

« Je crois qu'il vaut mieux annuler l'union », murmurai-je doucement.

« On ne peut pas », dit mon père d'un ton sombre, ses yeux gris parcourant mon visage. « Tu devras prendre sa place. »

J'avais bien entendu.

Mais je n'ai pas tout de suite compris.

« Quoi ? » Ma voix tremblait, plus faible que je ne l'aurais cru. Mon visage exprimait l'incrédulité et mes yeux clignèrent sous le choc.

« Il est trop tard pour annuler l'union. Tu devras te présenter demain dans la robe de mariée de Bella. »

Il recula, me dévisageant de la tête aux pieds.

« Votre physique est similaire, vous avez le même âge que Bella. » Il marqua une pause. « Il n'y aura pas grande différence, tu es la remplaçante idéale. »

Papa était sérieux.

Mais non, c'est bien trop ridicule.

« Je ne peux pas. » Je secouai la tête et reculai d'un pas. « Je ne veux pas de ce mariage. »

L'union de Bella ne me concerne pas. C'était une alliance entre notre meute et celle de Lucien. Elle a accepté de s'unir à Lucien Collins et cela ne me regarde absolument pas.

Elle a disparu, mais pourquoi devrais-je prendre sa place ? Pourquoi devrais-je accepter d'être piégée avec un compagnon que je ne désire pas, tout ça pour le bien de l'alliance ?

« Tu es ingrate, Sloane », railla Papa. « Tu n'es pas ma fille, mais je t'ai recueillie et tu oses remettre en question ma décision ? »

Je baissai la tête et tressaillis à son ton. Mes cheveux tombèrent sur mon visage, cachant mes yeux comme pour me protéger de son regard menaçant.

« Tu es sans loup. » Sa voix était grave et menaçante. « Une Oméga, quelle honte. »

Il s'approcha de moi. « Un fardeau que j'ai choisi de garder chez moi, et maintenant tu te crois assez grande pour avoir ton propre avis ? »

« Ne me fais pas regretter mon choix, Sloane », grogna-t-il.

Oui, je n'étais pas sa fille. C'est mon mariage avec ma mère qui a fait de nous une famille. J'étais reconnaissante qu'il nous ait recueillis quand mon père biologique a prouvé son inutilité et est parti il ​​y a cinq ans, laissant maman seule pour s'occuper de nous :

Mon frère et moi.

Carl n'avait que trois ans à l'époque et j'en avais treize. Maman s'est remariée presque aussitôt, comme si elle attendait que mon père biologique nous abandonne. Elle a épousé Oscar Bianchi, l'homme qui se tient devant moi à cet instant précis, et il s'est occupé de nous depuis. Il a toujours été dur, mais c'était normal pour un Alpha.

Même après la mort de maman il y a deux ans, il a continué à prendre soin de nous.

Son rappel suffit à me faire taire, mais je ne pouvais pas laisser mon avenir être décidé pour moi.

« Non », dis-je en secouant la tête et en reculant. « Je ne ferai pas ça. »

Ma voix baissa jusqu'à un murmure. « Ce n'est pas mon mariage. »

« Si Bella ne veut pas de ce mariage… » Mes yeux s'écarquillèrent et ma voix monta d'un ton. « Alors on annule tout. »

Il valait mieux annuler. Je n'avais jamais aimé l'idée que Bella s'unisse à Lucien. Je ne savais pas pourquoi, mais cela me rendait triste qu'elle s'unisse à lui.

C'était mieux ainsi. Mieux valait annuler.

Mon père s'approcha et mon cœur rata un battement. Il me saisit brutalement le menton et me releva le visage pour me forcer à le regarder.

« Ça. N'arrivera. Pas ! » grommela-t-il.

« Tu n'auras pas le choix, Sloane. » Son regard s'attarda sur moi, froid et déterminé. Et pour la première fois depuis que nous étions là, un étrange malaise me parcourut l'échine. « Tu vas devoir faire ça. »

Il me lâcha brutalement, se retourna, sortit de la pièce et claqua la porte.

Je me retrouvai seule et enfin, je pus expirer. Je soupirai et me laissai retomber dans le fauteuil, repensant à ses dernières paroles.

Que voulait-il dire ?

Que mijotait-il ?

Je pris mon téléphone et composai le numéro de Bella. La ligne sonna une fois.

Deux fois.

Je serrai le téléphone plus fort et tapotai du pied en jouant nerveusement avec mes doigts.

« Allez… réponds… » murmurai-je.

Mais il n'y eut que le silence et la sonnerie qui emplit l'air avant que l'appel ne bascule sur la messagerie vocale.

Ma tête était envahie de questions auxquelles seule Bella pouvait répondre.

Pourquoi est-elle partie ?

N'a-t-elle pas consenti à ce mariage de son plein gré ?

Je gémis et…

Je passai mes mains dans mes cheveux. Tout était perturbant et je n'arrêtais pas de penser à ce que demain nous réservait, Bella n'étant pas là, et papa refusant d'annuler l'accouplement.

Les pensées concernant Bella et le jour de l'accouplement s'estompèrent et furent remplacées par mon frère, Carl. Il était temps de préparer son repas, l'heure d'aller lui rendre visite approchait.

Je sortis de ma chambre et pénétrai dans le manoir silencieux, puis me dirigeai discrètement vers la cuisine. À l'intérieur, la cuisinière se tenait devant le plan de travail, en train d'émincer des oignons. Elle tourna brusquement la tête et m'adressa un sourire auquel je répondis sans hésiter.

« Je sais qu'il est temps de préparer le repas pour Carl, alors je te donne un coup de main », dit-elle en souriant.

Je l'accompagnai dans la cuisine en lui tapotant légèrement l'épaule. « Merci, Hannah. Je m'en occupe. »

J'ai pris le couteau et repris ma tâche de couper les oignons, mais j'ai failli me couper les doigts en glissant.

« Attention », dit Hannah doucement, d'une voix inquiète.

« Ça va », murmurai-je, même si je savais que ce n'était pas le cas. Mes pensées étaient éparpillées et, pire encore, elles étaient loin de la cuisine.

J'ai réussi à finir de cuisiner, j'ai emballé le repas dans une boîte, puis je suis retournée dans ma chambre pour me changer. À peine entrée, mon regard s'est porté sur la table de chevet où l'écran de mon téléphone s'est illuminé : un appel manqué.

J'ai pris mon téléphone et froncé les sourcils, perplexe. J'avais six appels manqués de l'infirmière Celia, responsable des soins de Carl.

Oui, Carl est gravement malade et hospitalisé.

J'ai rappelé l'infirmière et elle a décroché immédiatement.

« Mademoiselle Sloane… » Sa voix tremblait, suscitant l’inquiétude.

Mon estomac se noua. « Qu’y a-t-il ? »

« Votre frère… »

Sa voix était tremblante et ces deux mots résonnèrent terriblement.

« Et Carl ? »

Mon souffle se coupa.

Et je restai figée.

« Il va mourir… » Elle tremblait.

« Il ne va pas s’en sortir… »

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentairesPlus

Doungjai
Doungjai
สนุกดี แต่อ่านไป 1 เรื่อง
2026-04-17 09:10:33
0
0
Kanokwan tukky
Kanokwan tukky
สนุกดีนะคะ
2025-10-23 22:39:25
0
0
อัญชลี
อัญชลี
สนุกดีค่ะอ่านเพลินมาก
2025-10-12 19:43:24
0
0
Thxnya
Thxnya
น่าติดตามต่อค่ะ สนุกดี อ่านเพลิน
2025-10-04 11:34:38
0
0
น้ำ' ดี้
น้ำ' ดี้
สนุกมากเลยค่ะ แต่อยากรู้ว่ากี่ตอนจบ ...
2025-09-04 02:55:17
1
1
255
บทที่ 1 คิดได้ก็สายไป [1]
[เรื่อง: หวนคืนอีกครานางร้ายขอกลับใจ]อันหนิงสตรีขี้อิจฉาโมโหร้ายทั้งร้ายกาจในคนเดียวกัน นางมีปมในใจมากมายในวัยเด็กจึงเติบโตมาอย่างบิดเบี้ยว บิดา มารดาให้ความรักความสนใจน้องสาวตัวน้อยมากมาย นางผู้เป็นพี่สาวกลับถูกทิ้งขว้างไร้การโอบกอด บิดาก็เอาแต่ตำหนิต่อว่า ซ้ำร้ายถูกลงโทษด้วยการตี ยิ่งเห็นน้องสาวถูกพ่อแม่เอาใจปลอบประโลมมากเท่าไร อันหนิงก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชังอันเล่อผู้เป็นน้องสาวมากขึ้นทวีคูณทุกครั้งที่อันเล่อได้ความรักจากผู้อื่น อันหนิงก็มักจะจับจ้องอยากครอบครองสิ่งเดียวกัน โดยเฉพาะความสนใจที่ได้จากบุรุษนามว่าหวังเหล่ย อันหนิงก็มักจะแอบอิจฉาริษยาที่น้องสาวได้รับความรักจากเด็กชายตรงหน้า มากกว่าการที่ตนถูกมองและปฏิบัติด้วยความเห็นใจ“อันเล่อตุ๊กตาผ้าพี่ให้” เด็กชายวัยสิบขวบปียื่นตุ๊กตาผ้าที่ได้จากแดนไกลให้เด็กสาวตรงหน้า ทั้งสองครอบครัวทำการค้าร่วมกันมานาน จึงค่อนข้างจะสนิทสนมกัน ยามบิดากลับมาจากตรวจร้านสาขาก็มักจะมีของเล่นแปลก ๆ ติดไม้ติดมือมาเสมอ เขาจึงเผื่อแผ่ของสิ่งนั้นมาให้น้องสาวด้วยเช่นกัน“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่เหล่ย” เด็กสาววัยสี่ขวบรับมากอดไว้แน่น อันเล่อส่งยิ้มแฉ่งกลับไปให้พร้อมกั
Read More
บทที่ 2 คิดได้ก็สายไป [2]
“ฮือออ ตุ๊กตาของลูก”ผู้เป็นมารดารู้ได้ในทันทีว่านั่นคือฝีมือผู้ใด หลี่ฟางเหนียงรีบให้คนจับแยกตัวบุตรสาวคนเล็กออกไป ด้วยกลัวว่าอาการป่วยด้วยโรคหอบหืดของอันเล่อจะกำเริบ จากนั้นจึงได้หันกลับมาต่อว่าบุตรสาวคนโตเป็นการใหญ่ “อันหนิง นั่นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” ฮูหยินหลี่หันขวับมองบุตรสาวคนโตด้วยสายตาตำหนิ เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ได้เคยเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แม้จะทำโทษอย่างไรบุตรสาวก็ไม่เคยหลาบจำ ยังคงกระทำอยู่เรื่อยมาทั้งนางและสามีก็จนใจ ไม่รู้จะดัดนิสัยร้าย ๆ นี่ได้อย่างไรเด็กสาวนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ ครั้งนี้นางก็เป็นคนทำจริง ๆ จึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำแก้ตัวอย่างไรเสียนางจะผิดหรือไม่ผิดท่านแม่ก็ตีอยู่ดี สายตาเด็กน้อยมีเพียงความว่างเปล่าไม่หลงเหลือความรู้สึกใด ๆ สภาพแวดล้อมมันสอนให้นางนึกถึงแต่ตนเอง ไม่สนวิธีการหากนางอยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ ร่างเล็กถูกมารดาดึงให้ไปยืนหันหน้าเข้ามุม ก่อนที่ฮูหยินหลี่จะใช้ไม้เรียวในมือฟาดไปที่ก้นเด็กน้อยเพื่อหวังสั่งสอนให้หลาบจำทุกวันในวัยเด็กต่างผ่านพ้นไปด้วยความเจ็บแค้น อันหนิงกลายเป็นสตรีสาวสวยวัยสะพรั่งอายุยี่สิบปี ต่างกันกับอันเล่อที่นับวันยิ่งผ่ายผอมตัวซีดเ
Read More
บทที่ 3 คิดได้ก็สายไป [3]
ก่อนจะถึงงานพิธีไม่กี่วัน อันหนิงได้กระทำเรื่องราวใหญ่โตขึ้นจนได้ นางวางแผนยัดเยียดสตรีอื่นให้หวังเหล่ยว่าที่น้องเขย หวังสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้อันเล่อ ทว่ากลับกลายเป็นตัวนางเองที่ตื่นขึ้นมาบนเตียงกับหวังเหล่ย มันมิใช่เพียงแค่การจัดฉาก ร่องรอยและความรู้สึกเจ็บแปลบบอกได้ถึงค่ำคืนที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี จากนั้นเรื่องราวกลับตาลปัตรจากน้องสาวกลายเป็นพี่สาวต้องแต่งออกใช่ว่าชีวิตหลังแต่งงานอันหนิงจะสงบสุข มันกลับยิ่งกลายเป็นทุกข์แสนสาหัสเพราะการกระทำของตัวนางเองไม่ได้คบชู้ก็เหมือนคบชู้ แม้ไม่มีความสัมพันธ์ทางร่างกายแต่ก็ได้มอบใจหลงมัวเมาไปกับคำป้อยอ โจวเชินไอ้ผู้ชายสารเลวนั่น มาหลอกให้รักให้หลง ใช้นางเป็นเครื่องมือทำลายชีวิตของสามีจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี ครอบครัวพังลงตรงหน้า หวังเหล่ยสิ้นเนื้อประดาตัวไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนขณะเดียวกันอันหนิงก็เพิ่งได้รู้ว่าการที่น้องสาวถูกประคบประหงมราวกับไข่ในหินนั้น เกิดจากร่างกายอ่อนแอไม่เหมือนใครตั้งแต่กำเนิด หลายครั้งผลจากการกระทำของตนก็เกือบทำให้น้องสาวต้องตาย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมท่านพ่อจึงส่งนางไปอยู่กับท่านตา เพื่อแยกให้ห่างจากอันเล่อชั่วร
Read More
บทที่ 4 บุรุษปากหมา [1]
“เฮือก!”ร่างบางสะดุ้งเฮือกราวกับคนขาดอากาศหายใจไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะรีบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าอันหนิงกวาดตามองสิ่งรอบกายก่อนจะยิ้มออกมาราวกับคนบ้า พร้อมกับหยิกไปตามเนื้อตัวตนเอง เพื่อพิสูจน์ว่าตอนนี้นางมิได้ฝันไปสวรรค์ ท่านให้โอกาสข้า“คิดถึงชู้รักเจ้าอยู่หรืออย่างไร ถึงได้เอาแต่นอนยิ้มไม่พูดไม่จา หน้าตาก็ช่างน่าเกลียดนักหุบยิ้มเถอะข้ากลัว”“ท่าน... เหตุใดไม่สวมเสื้อผ้า เดินโทง ๆ เช่นนั้นไม่อายผีสางบ้างหรือไร” อันหนิงหุบยิ้มหันขวับตามเสียง พร้อมกับต่อว่าคนข้างกายที่ไม่รู้จักอาย ลงจากเตียงไปทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สวมใส่อะไรเลยได้อย่างไรอันหนิงรีบดึงผ้าแพรขึ้นปิดหน้า แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามรับกับเอวสอบได้เป็นอย่างดี มองทีไรก็พานทำให้ใจสั่นไหว ทว่าสิ่งที่น่าอายก็คือรอยข่วนเต็มแผ่นหลังนั่น มันเกิดมาจากผู้ใดนางย่อมรู้อยู่แก่ใจดีสวรรค์ท่านให้โอกาสข้าแก้ตัวก็จริง แต่ท่านส่งข้ามาผิดเวลาหรือไม่ เหตุใดไม่ส่งข้าไปก่อนแต่งงานเล่า“เจ้าเองก็นอนเปลือยมาทั้งคืนเหมือนกันมิใช่หรือ แค่นี้ทำเป็นมองไม่ได้ คิดว่าข้าพิศวาสมากกระมัง” หวังเหล่ยไม่ได้สนใจภรรยา เขาคว้าเ
Read More
บทที่ 5 บุรุษปากหมา [2]
อันหนิงหอบร่างสะบักสะบอมลงเตียงเพื่อชำระล้างร่างกาย ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยร่องรอยการร่วมรัก จะบอกร่วมรักก็คงไม่เต็มปากในเมื่อระหว่างนางและเขามิได้มีความรักต่อกัน รอยบนตัวพวกนี้หวังเหล่ยก็แค่ระบายมันลงไปกับร่างกายนางก็เท่านั้นหญิงสาวใช้เวลาในการแช่น้ำนานพอสมควรเพื่อหลีกเลี่ยงการพบหน้าสามี ตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะพูดอะไรกับเขาทั้งสิ้น อยากจะขอเวลาปรับตัวสักนิด การที่อยู่ ๆ ตนเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่ว่าใครก็คงจะหลีกหนีและถอยห่าง ไม่พ้นคิดว่านางมีแผนกระทำไม่ดีอีกเป็นแน่แค่หวังเหล่ยก็รับมือด้วยยากแล้ว หากไม่เตรียมตัวให้ดีเผลอทำตัวหน้าไม่อายเหมือนเดิมคงไม่ได้รับการให้อภัยง่าย ๆ ฉะนั้นนางจะต้องเข้าหาพวกเขาอย่างจริงใจ มิเช่นนั้นโอกาสที่ได้ย้อนกลับมาแก้ไขจะมีประโยชน์อันใดอันหนิงถึงกับต้องนวดขมับปัญหาที่ตนก่อช่างน่าปวดหัวเหลือเกิน ครั้นจะตัดพ้อฟ้าดินที่ส่งมาผิดที่ผิดเวลาก็มิได้ ทุกอย่างนี้ก็ล้วนเป็นฝีมือตนสร้างขึ้นมาทั้งนั้น ดีแค่ไหนแล้วที่ได้กลับมาแก้ไขให้ทุกอย่างอยู่ในที่ถูกที่ควรเวลาเดียวกันสาวใช้ที่ได้รับสั่งจากหวังเหล่ยให้ดูแลฮูหยินเข้ามาพอดี ทว่าพวกนางกลับมิได้ทำตามคำสั่ง ทำ
Read More
บทที่ 6 แค่คนเคยชอบ [1]
อันหนิงเดินออกมาจากฉากกั้นก็พบว่าสาวใช้คนหนึ่งยังอยู่ที่เดิม กระนั้นก็อดรู้สึกเคอะเขินเสียมิได้ ร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยจูบรอยกัดนี้ มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น“นายท่านให้บ่าวมาปรนนิบัติฮูหยินเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยทำตัวไม่ถูกได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้อง กลัวฮูหยินตบตีก็กลัว ทว่านางกลัวถูกไล่ออกมากกว่าจึงกลั้นใจหยิบผ้าสำหรับซับผมเดินตามฮูหยินต้อย ๆ“อืม... เจ้าชื่ออะไร” อันหนิงนั่งหลังตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเอ่ยถามนามเรียกขานบ่าวรับใช้คนใหม่ พยายามปรับสีหน้าให้ดูน่ากลัวน้อยลง ไม่เช่นนั้นสาวใช้ผู้นี้ก็คงเอาแต่ยืนตัวสั่นงันงกไม่เป็นอันทำอะไรกันพอดี“เสี่ยวชุ่ยเจ้าค่ะ” สาวน้อยเสี่ยวชุ่ยเห็นว่าฮูหยินมิได้มีท่าทีดุด่าหรือไม่พอใจ เจ้าตัวจึงกล้าที่จะขยับเข้าใกล้พร้อมกับใช้ผ้าซับผมเปียกชุ่มให้นายสาวอย่างเบามือ หลังจากซับผมให้แห้งเด็กสาวจึงได้เกล้าผมจัดทรงใหม่ ปรนนิบัติได้อย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่องแต่ประการใด“เสี่ยวชุ่ยข้าไม่อยากให้เจ้ามีปัญหากับคนอื่น ถ้าฝืนใจก็ไม่ต้องมาคอยรับใช้ข้า เอาเป็นว่าข้าเข้าใจและจะไม่บอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้นายท่านรู้ก็แล้วกัน” อย่างไรเสียนางก็จะอยู่ที่
Read More
บทที่ 7 แค่คนเคยชอบ [2]
บทสนทนาระหว่างสามีภรรยาจบลงเพียงเท่านั้น ต่างคนก็ต่างกินไม่ได้สนใจกันและกันเหมือนดังเช่นเคยทำต่อกันอย่างที่ผ่านมา อันหนิงค่อย ๆ ละเลียดชิมไปทีละอย่างไม่เร่งรีบ ผิดกับอีกฝ่ายราวกับไปกินรังแตนที่ไหนมากันนะ ถึงได้ฉุนเฉียวอารมณ์ไม่ดีแต่เช้า“นายท่านเหล่ยข้าขอกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมได้หรือไม่” จวนตระกูลหลี่อยู่ไม่ไกลกันนัก ตระกูลหวังตั้งอยู่ในย่านการค้า ส่วนตระกูลหลี่อยู่ท้ายตลาดไปอีกสองตรอก เดิมทีไม่ต้องขออนุญาตสามีก็ได้ทว่าหากคิดจะทำตัวเสียใหม่ ควรเริ่มจากการไปไหนมาไหนบอกกล่าวเจ้าของจวนไว้ เจ้าทำดีมากอันหนิง นี่สิถึงจะสมกับที่เจ้าคิดจะกลับตัว“ไม่ได้ เอาไว้ข้าว่างเมื่อใดข้าจะเป็นคนพาไปเอง” ชายหนุ่มตอบปฏิเสธแทบจะทันที แม้เช้านี้อันหนิงจะดูแปลกไปมากก็ตาม แต่การที่นางไม่เหมือนทุกวันมันทำให้อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าตัวจะต้องวางแผนอะไรไว้สักอย่างเป็นแน่ ไม่อาจจะไว้วางใจได้ในทันที โดยเฉพาะการแอบนัดพบกับโจวเชินชู้รักของนาง ให้อยู่ในสายตาจะดีกว่าปล่อยให้ออกไปไหนมาไหนคนเดียว“บ้านเดิมข้าอยู่แค่นี้เอง ข้าขอไปไม่นาน หนึ่งชั่วยาม ข้าให้สัญญาข้าจะกลับมาภายในหนึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ” ร่างบางวางตะเกียบลงทันที หวังเห
Read More
บทที่ 8 ร้ายแค่ไหนข้าก็เลือก [1]
อันหนิงรอแล้วรอเล่าให้สามีว่างจากการทำงานแล้วพานางกลับบ้านเดิมบ้าง ทว่าตั้งแต่วันนั้นนางก็ไม่เคยได้พบหน้ากันจริง ๆ จัง ๆ สักที นอกจากตื่นนอนและกินข้าวเช้าด้วยกันทุกวันแล้ว ที่เหลือนางก็ไม่เคยเห็นได้เจอหวังเหล่ยอีกเลยนี่มันเดือนหนึ่งเต็ม ๆ แล้วที่ต้องมานั่งรออย่างไร้จุดหมาย คิดอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากเขาตั้งใจแกล้งพูดเพื่อตัดปัญหา ในเมื่อไม่มีเวลานักถ้าเช่นนั้นนางก็จะไปเองอันหนิงออกจากจวนไปโดยไม่บอกใคร เพราะถึงอย่างไรคนที่นี่ก็มิได้สนใจนางแต่แรกอยู่แล้ว บ้านเดิมอยู่ไม่ไกลจากบ้านสามีนัก แค่เดินเท้าเปล่าใช้เวลาไม่ถึงสองเค่อก็ถึงแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียกรถม้าแต่อย่างใดเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาภายหลังหญิงสาวใช้ผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าครึ่งล่าง เขาเคยพูดว่ารู้การเคลื่อนไหวทั้งหมด เพื่อไม่ให้คนของหวังเหล่ยจับได้ว่านางแอบออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต นางจึงไม่ทำตัวให้โดดเด่นสวมใส่ชุดที่แสนจะธรรมดา เดินปะปนไปกับชาวบ้านที่เดินทางสัญจรไปมาด้านนอกได้อย่างกลมกลืนแต่แล้วเมื่อมาถึงหน้าจวนตระกูลหลี่นางกลับก้าวขาไม่ออก ไม่รู้ว่าจะทำตัวเช่นไรหากต้องเจอสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของคนในครอบครัว เกรงว่าพวกเขาจะไม่ต้อ
Read More
บทที่ 9 ร้ายแค่ไหนข้าก็เลือก [2]
อันหนิงที่ได้ยินถ้อยคำห่วงใยจากปากผู้ให้กำเนิด ทำเอาน้ำตาเอ่อคลอด้วยความรู้สึกผิด หากเมื่อก่อนนางยอมฟังคนอื่นสักนิด หยุดคิดหาเหตุผลสักหน่อย ก็จะรู้ว่าพ่อกับแม่รักตนมากแค่ไหน เอาแต่อยากจะชนะน้องสาวโดยที่ไม่ลืมหูลืมตา กระทำแต่เรื่องผิด ๆนางรีบปาดน้ำตาทิ้งไป ก่อนจะเข้าไปหาบุพการีทั้งสอง พลางเรียกพวกเขาด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ทำเอานายท่านหลี่และฮูหยินตกใจรีบอ้าแขนรับ กังวลใจไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปเจออะไรมา ถึงได้ร้องไห้วิ่งเข้าหาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“ท่านพ่อ ท่านแม่”“อันหนิงเจ้ามาได้อย่างไร แล้วนั่นร้องไห้ทำไม” ฮูหยินหลี่รีบซับน้ำตาให้บุตรสาว สีหน้าของนางไม่สู้ดีนักเจ็บปวดใจทุกครั้งที่เห็นลูกทุกข์ใจ“ลูกไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ แค่คิดถึงไม่ได้เจอนานก็เลยตื่นเต้นมากไปหน่อยเจ้าค่ะ” หญิงสาวปาดน้ำตาบนใบหน้า ดีเหลือเกินที่ได้กลับมาอีกครั้ง เสียใจที่ชาติก่อนทำให้พ่อแม่ต้องตรอมใจตายเพราะลูกไม่ได้เรื่องคนนี้“เจ้าคงไม่ได้ก่อเรื่องแล้วทะเลาะกับลูกเขยมาใช่หรือไม่ ทนสักหน่อยประเดี๋ยวพ่อคุยกับหวังเหล่ยให้เอง” นายท่านหลี่ถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกภรรยาใช้ศอกกระทุ้ง เผลอพูดเรื่องอ่อนไหวสำหรับบุตรสาวไปเสียได้“ไม่ใช่เ
Read More
บทที่ 10 ร้ายแค่ไหนข้าก็เลือก [3]
อันหนิงอยู่พูดคุยสัพเพเหระไม่นานก็ขอตัวกลับ ด้วยนางแอบออกมาคนเดียวไม่ได้บอกใคร หากหายไปนานก็จะเป็นที่สังเกตได้ ทว่าก่อนกลับก็อยากไปรำลึกความหลังในวัยเด็กสักหน่อย จึงได้ย้อนกลับเรือนนอน แต่ก็ต้องหยุดอยู่แค่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าด้านในมีคนอยู่สิ่งที่นางเห็นคือตุ๊กตาผ้ามากมายถูกตกแต่งไว้เต็มเรือน ซึ่งของเหล่านี้เป็นสิ่งที่นางเคยแย่งอันเล่อมาเพราะอยากได้ แต่ในตอนนั้นน้องสาวไม่ยอมจึงเกิดการทะเลาะกัน แล้วนางเองก็แอบทำลายมันเสียไม่มีชิ้นดีจนเกิดเรื่องใหญ่โต ถูกท่านแม่ตำหนิเสียยกใหญ่ ท่านพ่อกลับจวนมารู้เรื่องเข้านางก็ถูกตีไปเสียหลายครั้งในตอนนั้นนางจึงได้เห็นอันเล่อล้มลงนอนชักกับตา ทว่ากลับคิดว่านั่นคือการแกล้งเรียกร้องความสนใจ ไม่ได้รู้เลยว่ามันคืออาการป่วยของน้องสาว ยิ่งเห็นหวังเหล่ยรีบร้อนช้อนตัวอุ้มน้องสาวด้วยความเป็นห่วง นางก็ยิ่งเอาแต่กล่าวโทษอันเล่อว่าแย่งความรักผู้อื่นไปจนหมด ไม่เหลือเผื่อแผ่มาถึงตน ทั้งที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะทำตัวเองทั้งนั้น แล้วจะหวังให้ผู้อื่นรักได้อย่างไรดวงตาคมเฉี่ยวกวาดมองของทุกชิ้นในเรือนนอนเก่าของตน ทุกอย่างในที่นี้คงจะเป็นอันเล่อหามาสินะ มันล้วนแต่เป็
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status