ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท

“ขอบคุณที่ให้ความสนใจในบริษัทของเรานะคะ แต่ทางเราพิจารณาแล้วเห็นว่าคุณสมบัติของคุณยังไม่ตรงกับตำแหน่งที่เรากำลังเปิดรับในขณะนี้...”

เสียงหวานๆ ของพนักงานต้อนรับฝ่ายบุคคลยังคงดังก้องอยู่ในหัวของ ‘มัสยา’ หรือ ‘มัส’ สาวไทยวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบหมาดๆ จากคณะโบราณคดี

เธอทอดสายตามองใบปฏิเสธงานฉบับที่สิบของเดือนนี้ด้วยแววตาห่อเหี่ยว รองเท้าคัทชูราคาถูกที่ซื้อมาจากตลาดนัดเริ่มกัดส้นเท้าจนเจ็บแปลบ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าส้นเท้าคือกระเป๋าตังค์ที่เหลือแบงค์ร้อยอยู่ใบเดียว พร้อมกับเศษเหรียญประปรายที่พอจะซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตไปได้อีกไม่กี่วัน

“ทำไมชีวิตมันรันทดแบบนี้วะ! พ่อแม่ก็เสียไปตั้งแต่เด็ก ยายที่คอยสอนวิชาค้าขายให้ก็เพิ่งมาจากไปอีก เงินค่าเช่าห้องก็ค้างเขามาสองเดือนแล้ว ถ้าสิ้นเดือนนี้ยังหางานไม่ได้ มีหวังได้ไปนอนนับดาวข้างถนนแน่ๆ"

มัสยาบ่นพึมพำพร้อมกับเดินลากรองเท้ามาตามสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ลมยามเย็นพัดผ่านใบหน้าสะสวยที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม เธอกดสมาร์ทโฟนหา ‘กล้วยตาก’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตที่โชคชะตาเล่นตลกให้ต้องมาตกงานแบบแพ็คคู่ไม่ต่างกัน

[ว่าไงแก...โดนเทอีกแล้วเหรอ] เสียงกล้วยตากดังก้องผ่านมาตามสาย

“อือ...เขาบอกว่าสาขาที่ฉันจบมามันไม่เป็นที่ต้องการของตลาดโลกยุคดิจิทัลว่ะแก ตลาดโลกต้องการโปรแกรมเมอร์ นักการตลาด แต่ไม่ได้ต้องการคนที่รู้ว่าฮ่องเต้ราชวงศ์หมิงใส่ชุดสีอะไรไง!”

มัสยากรอกเสียงลงโทรศัพท์อย่างท้อแท้หมดหวัง

“ตอนนี้ฉันยืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟไอคอนสยามสะท้อนน้ำสวยมากเลยแก แต่ว่าตอนนี้หัวใจฉันมันมืดมนมองไม่เห็นทางอะไรสักอย่างเลยว่ะ”

[เฮ้ยแก! อย่าคิดสั้นนะมัส! แกยังมีฉันอยู่นะเว้ย!] กล้วยตากร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

“คิดสั้นบ้าอะไร ฉันแค่มาเดินยืดเส้นยืดสาย...แค่นี้ก่อนนะแก เจ็บส้นเท้าชะมัด”

มัสยาตัดสายไปพลางถอนหายใจยาว เธอเดินไปเกาะราวสะพานเหล็ก เงี่ยหูฟังเสียงกระแสน้ำวนเบื้องล่างอย่างเหนื่อยล้า

ความเครียดที่สะสมมาหลายเดือนทำให้เด็กสาวตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนสุดเสียงแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ของเรือหางยาวที่แล่นผ่านไป

“โว้ยยยยย! ไอ้โลกเฮงซวย! คนฉลาด มีหัวการค้าอันดับหนึ่งแบบฉัน ทำไมต้องมาตกงานเพราะใบปริญญาใบเดียวด้วยวะ! ถ้าขยันแล้วมันยากนัก ช่วยส่งฉันไปที่ไหนก็ได้ที่ฉันจะรวยทีเถอะ!”

ในจังหวะนั้นเอง...ชายพลเมืองดีสวมเสื้อวินมอเตอร์ไซค์ที่กำลังเดินผ่านมาได้ยินคำว่า ‘ริมแม่น้ำ’ กับ ‘ไอ้โลกเฮงซวย’ ประกอบกับท่าทางที่เกาะราวสะพานแน่น สัญชาตญาณความหวังดีก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“น้องครับ!!! อย่าคิดสั้นนะน้องงงง!”

“เอ๊ะ? อ๊ะ!...”

ยังไม่ทันที่มัสยาจะหันไปปฏิเสธ ร่างหนาของพลเมืองดีก็วิ่งเข้ามาชาร์จตัวเธอจากด้านหลังด้วยความเร็วสูง แต่ทว่าแรงส่งที่มากเกินไปประกอบกับพื้นสะพานที่ลื่นจากละอองฝน ทำให้เท้าของทั้งคู่สะดุดเข้ากับขอบปูนอย่างจัง

พรึ่บ!

“ว้ายยยยยยย!”

ร่างของมัสยาลอยละลิ่วข้ามราวสะพานเหล็ก ร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่างทันทีโดยที่พลเมืองดีคนนั้นคว้าไว้ได้เพียงความว่างเปล่า

ตู้มมมมมมม!

มวลน้ำมหาศาลไหลทะลักเข้าปากและจมูกอันดับแรก ความเย็นเยียบของแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืนโอบล้อมร่างของเด็กสาวเอาไว้ มัสยาที่ว่ายน้ำไม่เป็นสติกระเจิดกระเจิง เธอพยายามตะเกียกตะกายตีขา แต่น้ำหนักของเสื้อเชิ้ตและกระโปรงพลีทยาวเปียกน้ำกลับฉุดรั้งร่างของเธอให้จมลึกลงไปเรื่อยๆ

‘นี่ฉันต้องมาตายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย...ยายจ๋า มัสกำลังจะไปหาข้าวมันไก่ฝีมือยายแล้วนะ...’

ภาพความทรงจำสุดท้ายในหัวเริ่มเลือนลาง สติของมัสยาดับวูบลงไปพร้อมกับความมืดมิดใต้ท้องน้ำ

.

.

“ซ่า...ซ่า...”

เสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยๆ ผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องดนตรีโบราณประเภทฉาบและกลองที่ดังรัวเป็นจังหวะแปลกหู กลิ่นควันธูปและเครื่องกำยานฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนชวนแสบคอ

“แคร่กๆ! ฮึก...แคร่กๆๆ!”

มัสยาโก่งคอไออย่างรุนแรง น้ำขุ่นๆ ทะลักออกจากปากและจมูกจนหูตาทั้งสองข้างอื้ออึง ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บ สติที่เพิ่งฟื้นคืนมายังพร่าเลือนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

‘เออ...ข้าวมันไก่ฝีมือยายทำไมกลิ่นเหมือนธูปไหว้เจ้าขนาดนี้วะ?’ มัสยาคิดในใจอย่างมึนงง พลางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ขยับลืมขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือลานหินกว้างขวางริมแม่น้ำสายใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา แต่มันไม่ใช่แม่น้ำเจ้าพระยาที่เธอคุ้นเคย แสงไฟจากห้างสรรพสินค้าชื่อดังหายไปสิ้น เหลือเพียงแสงจากคบเพลิงนับร้อยดวงที่ปักอยู่รอบๆ ลานพิธี และที่ทำให้นเธอต้องเบิกตากว้างด้วยความฉงนคือ...รอบตัวของเธอกลับเต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มจำนวนมาก ทุกคนสวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์กรุยกราย นั่งคุกเข่าร้องไห้ระงมจนตัวโยน

“นี่ฉัน...อยู่ในนรกเหรอ? ทำไมยมโลกคนเยอะจังวะ ยิ่งกว่าต่อคิวสมัครงานอีก”

มัสยาพึมพำเสียงหลง พลางก้มลงสำรวจตัวเอง แล้วเธอก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่าเสื้อเชิ้ตและกระโปรงนักศึกษาหายไปแล้ว กลายเป็นชุดโบราณสีขาวที่ยาวรุ่มร่ามจนพันกันนุงนัง

“ท่านเทพวารีโปรดเมตตา...ฮือๆๆ ข้ายังไม่อยากตาย”

เด็กสาวคนหนึ่งสะอื้นไห้พลางพึมพำอยู่ข้างกายเธอ

“เดี๋ยวนะน้อง...”

มัสยาเอื้อมมือไปสะกิดแขนเด็กสาวคนนั้น แต่พอเห็นมือตัวเองเธอก็ต้องช็อกซ้ำสอง มือของเธอเล็กลง ผิวพรรณนุ่มนิ่มราวกับเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปด

“เฮ้ย! มือใครวะ! แล้วนี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหม? เครียดจัดจนสมองหลอนสร้างภาพฝันระดับโฟร์ดีขึ้นมาแน่ๆ!”

ด้วยความเชื่อฝังหัวว่าตัวเองกำลังฝันหรือเกิดอาการประสาทหลอน มัสยาจึงลุกขึ้นยืนพรวดพราดโดยไม่สนใจบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์รอบตัวเลยสักนิด เธอเริ่มเอามือตบแก้มตัวเองดัง เพียะ! เพียะ! หวังจะให้ตัวเองตื่นจากฝัน

“ตื่นสิมัส! ตื่น! ยายช่วยด้วย มัสโดนผีอำหรือเปล่าวะเนี่ย!”

เธอบ่นพึมพำเสียงดังพลางเริ่มกระโดดเหยงๆ สะบัดแขนสะบัดขาเพื่อไล่ความมึนงงออกจากตัวเอง

การกระทำอันสุดแสนจะแปลกประหลาดและหลุดโลกของมัสยา ท่ามกลางลานพิธีที่ทุกคนกำลังโศกเศร้าอาลัย ส่งผลให้เสียงสวดมนต์ของนักบวชชราถึงกับสะดุดกึก! กลองและฉาบที่เคยตีรัวเป็นจังหวะศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ แผ่วลงจนเงียบสนิท ทั้งลานพิธีตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกสายตา ไม่เว้นแม้กระทั่งทหารเกราะเหล็กที่ยืนถือทวนนับร้อยนาย ต่างหันมาจับจ้องหญิงสาวเป็นตาเดียว

“นั่น...นางฟื้นแล้ว แต่เหตุใดเครื่องเซ่นชิ้นที่แปดสิบแปดถึงมีท่าทีราวกับคนเสียสติเช่นนั้น?”

ท่านนักบวชชราขมวดคิ้วแน่น ชี้ไม้เท้าขนนกมาที่มัสยาด้วยนิ้วอันสั่นเทา พิธีกรรมบูชายันต์เพื่อปัดเป่าความแร้นแค้นให้ฮ่องเต้ต้องชะงักลงอย่างกะทันหัน

“เครื่องเซ่น? ใครจะบ้ายอมเป็นเครื่องเซ่น!”

มัสยาที่ยังคงคิดว่าตัวเองกำลังติดอยู่ในความฝันสุดเพี้ยน ตะโกนสวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางเกรี้ยวกราด และฝีปากกล้าของเธอทำเอาเหล่าทหารหลวงถึงกับเลิกลัก ทำตัวไม่ถูกกับ 'ผีเข้า' รายนี้

เธอยังไม่รู้เลยสักนิดว่า โลกใบนี้ไม่ใช่ความฝัน และดินแดนที่เธอกำลังยืนอยู่นั้น...คือราชวงศ์หมิงอันเต็มไปด้วยภยันตราย!