เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ

“เฟยหมิงที่พี่สะใภ้เจ้าพูดเพราะเป็นห่วงเจ้า ไยเจ้าถึงคิดว่าพี่สะใภ้เจ้ามีความคิดเป็นอื่น”“เป็นห่วงข้า? เป็นห่วงข้าหรือเป็นห่วงตนเองกันแน่” คนพูดกระตุกยิ้มเย้ยหยัน จ้องหน้าพี่ชาย “พี่ใหญ่ท่านกล้าพูดออกมาได้อย่างไรว่าการสั่งให้ข้าทิ้งลูกสาวตนเองเป็นการช่วยเหลือข้า”“บุตรสาวเจ้าที่ไหนกัน เด็กคนนั้นคือตัวกาลกิณีของตระกูลต่างหาก ขืนยังปล่อยให้มีชีวิตอยู่ก็รังแต่จะนำพาเรื่องเลวร้ายมาสู่ตระกูล เจ้าควรรีบพานางออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายไปมากกว่านี้เจ้าลองคิดดูดี ๆ สิ ตั้งแต่ภรรยาผู้นี้ของเจ้าคลอดเด็กคนนี้ออกมาตระกูลเราก็มีแต่ปัญหา ไม่เคยมีเรื่องดี!”คนถูกตะโกนใส่นิ่งอึ้งในสิ่งที่ได้ยินจากปากพี่ชายร่วมสายเลือด แววตาผิดหวังฉายชัดในดวงตา “พี่ใหญ่ท่านคิดเช่นนี้มาตลอดสินะ ท่านคิดว่าลูกข้าคนนี้นำพาเรื่องเลวร้ายมาสู่ตระกูล”“หรือข้าพูดไม่จริง ตั้งแต่เด็กคนนั้นเกิดมาก็ไม่เคยพบเจอเรื่องดีใดอีกเลย ก้าวออกจากบ้านทีก็มีแต่สายตารังเกียจจากคนรอบข้าง ได้ยินแต่เสียงซุบซิบนินทา อย่างนี้แล้วเจ้าจะยังคิดว่าเด็กคนนั้นไม่ผิดอยู่อีกหรือ!”เฟยหยวนเน้นหนักในน้ำเสียงจ้องหน้าน้องชายอย่างไม่ลดละ พยายามแสดงให้เห็นว่

“ท่านพี่ท่านคิดเอาไว้แล้วหรือยังหลังจากนี้จะทำอย่างไร” เหมยซีเอ่ยถามสามีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัดนางลำบากหน่อยไม่เป็นอะไรสามารถทนได้ แต่กับลูกน้อยไม่เหมือนกันเฟยอี้หนิงของนางช่วยเหลืออะไรตนเองไม่ได้ พูดไม่ได้ สื่อสารอะไรกับใครก็ไม่ได้ นางไม่อาจวางใจปล่อยลูกไว้เพียงลำพัง เช่นเดียวกับที่กลัวว่าการใช้ชีวิตลำบากมากเกินไปจะส่งผลให้ร่างกายเล็ก ๆ ของลูกน้อยย่ำแย่ลงมองลูกน้อยในอ้อมกอดสามีที่ยังคงมีสายตาเลื่อนลอยเหมือนคนไม่ได้สติในใจเหมยซีก็ปวดใจขึ้นมา“น้องหญิงอย่าได้กังวลเกินไป ถึงจะออกจากตระกูลเฟยมาแล้วข้าก็หาได้สิ้นไร้หนทาง ไม่ใช่ว่าได้บ้านหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้านเฉินมาหรือ พวกเราไปใช้ชีวิตที่บ้านหลังนั้นก็ได้แล้ว ส่วนเรื่องหาเงิน ข้ายังพอมีหนทาง ยามอยู่ตระกูลเฟยเงินส่วนใหญ่ก็เป็นข้าที่หามา ตอนนี้ออกมาแล้วจากนี้ก็ไม่ต้องคอยแบ่งให้คนอื่นแค่เจ้ากับลูกข้าจะดูแลพวกเจ้าให้สุขสบายไม่ได้เลยหรือ?”เหมยซีรู้ดีว่าสามีพูดเช่นนั้นเพราะต้องการปลอบใจนาง ไม่มีทางที่หลังจากนี้พวกเขาจะหาเงินได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อน ในเมื่อแผ่นหลังเขาไม่มีตระกูลเฟยคอยค้ำจุนการหาเงินมีแต่จะลำบากขึ้นกว่าเดิมจริงอ

“พ่ออีกนานไหมคุณน้าถึงจะเลิกทำตัวเหมือนคนตายสักที คนก็ตายไปแล้วศพก็เผาไปแล้วยังจะแสร้งทำเป็นเศร้าอยู่อีก”“อี้จงอย่าพูดเสียงดังนักสิเดี๋ยวน้าของลูกก็ได้ยินหรอก”“ได้ยินก็ได้ยินสิผมพูดผิดตรงไหน อี้หนิงตายไปหลายวันแล้วควรจะทำใจได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ แต่นี่อะไร นอกจากจะทำใจไม่ได้แล้วยังปล่อยให้กิจการของที่บ้านหยุดชะงักอีก คิดจะกอดธุรกิจของครอบครัวตายไปด้วยอีกคนหรือยังไง คุณน้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่อยากมีชีวิตอยู่สักหน่อย”“คุณคะฉันว่าลูกพูดถูกนะ น้องรองของคุณทำงานไม่ได้มาเป็นเดือนแล้ว ถึงจะบอกว่าไปทำงานแต่ก็เอาแต่ทำผิดพลาดอยู่ตลอด ไม่สู้คุณเข้าไปเจรจาเปลี่ยนอำนาจให้คุณเข้าไปทำงานแทนน้องรองของคุณ?”เฟยหยวนมองภรรยาแล้วหันมองลูกชาย ทั้งสองคนล้วนพยักหน้าให้เขาเข้าไปพูดคุยเรื่องเปลี่ยนถ่ายอำนาจภายในบริษัท“คุณคิดว่าน้องรองจะยอมส่งต่ออำนาจในมือให้ผมเหรอ อำนาจนั้นเป็นคุณปู่ทวดมอบให้น้องรองเองกับมือ คงไม่ตัดสินใจมอบให้ผมง่าย ๆ”“ได้ไม่ได้ก็ลองไปคุยดูก่อน หรือไม่คุณก็บอกน้องรองให้อำนาจคุณจัดการงานภายในบริษัทชั่วคราว หลังอีกฝ่ายทำใจได้แล้วค่อยคืนอำนาจให้” ซุนหานเอ่ยมาถึงตรงนี

“หนิงเอ๋อร์สิ่งนี้มาอยู่กับลูกได้อย่างไร”เขาจำได้ว่าไม่ได้มอบอะไรให้ลูกน้อยนอกจากไม้แกะสลัก แล้วกล่องใส่โอสถคุณภาพสูงขนาดนี้มาอยู่ข้างกายลูกน้อยได้อย่างไรเฟยอี้หนิงมองกล่องในมือบิดาก็ได้แต่อุทานว่า แย่แล้ว ในใจ จะอธิบายกล่องใส่โอสถนี้กับบิดามารดาอย่างไรดีเห็นลูกน้อยจ้องกล่องในมือหน้าซีด เฟยหมิงพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล“หนิงเอ๋อร์ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นลูกจะยังเป็นลูกของพ่อกับแม่เสมอ”ลูกตนเองถูกวิญญาณร้ายสิงสู่หรือไม่ มีหรือพวกเขาจะดูไม่ออก ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนที่ลูกสาวมีสติกลับมาพูดคุยกับพวกเขาได้อีกครั้งบรรยากาศและกลิ่นอายรอบตัวลูกน้อยไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งสัญชาตญาณของเขายังไม่เคยกรีดร้องให้ระวังเด็กน้อยตรงหน้าด้วยเหตุนี้เขาจึงมั่นใจว่าลูกน้อยยังคงเป็นลูกน้อยของเขา และไม่ใช่แค่เฟยหมิงที่มั่นใจเหมยซีที่เดินเข้ามาใกล้ก็มั่นใจว่าเด็กตรงหน้าคือลูกของนางไม่ต่างกัน เพราะนอกจากเหตุผลที่เหมือนกันกับสามีแล้วยังมีอีกหนึ่งเหตุผลหลักที่ทำให้นางมั่นใจว่าเด็กคนนี้ยังคงเป็นลูกของนางอยู่เฟยอี้หนิงเม้มปาก ไม่แน่ใจว่าควรพูดเรื่องราวของนางให้พวกท่านฟังหรือไม่ ทว่าส่วนลึกใ

เฟยอี้หนิงผุดลุกขึ้นนั่ง ก้าวลงจากเตียงเดินมาหน้าบ้าน พลันเห็นบิดามารดากำลังช่วยกันกำจัดวัชพืชคนละไม้ละมือ“ท่านพ่อ ท่านแม่” เอ่ยเรียกเสียงสดใส ก้าวเข้ามาหาทั้งสองคน“หนิงเอ๋อร์ตื่นแล้วหรือลูก” เหมยซีปล่อยหญ้าในมือ เช็ดมือกับเสื้อพลางเดินมาหาลูกน้อย “หิวหรือไม่ แม่หาอะไรให้กิน”เฟยอี้หนิงมองมารดาส่ายหัวเล็กน้อย “ยังไม่หิวเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่กำลังจัดการเถาวัลย์พวกนี้อยู่ใช่ไหมเจ้าคะ หนิงเอ๋อร์ช่วย”ว่าพลางเดินเข้าไปช่วยบิดาดึงเถาวัลย์ออกจากพื้นทั้งสองมองลูกน้อยนิ่งราวกับต้องการตรวจสอบให้มั่นใจว่าลูกน้อยของพวกเขากลับมามีจิตวิญญาณแล้วจริง ๆ ก่อนจะหันไปสนใจเถาวัลย์มากมายภายในบ้านต่อ“มีใครอยู่หรือไม่?”ขณะที่พวกเขากำลังช่วยกันคนละไม้ละมือ หน้าบ้านพลันเกิดเสียงเรียก ครั้นหันไปมองก็เห็นว่าเป็นสตรีชราผู้หนึ่ง อีกฝ่ายมองผ่านประตูพัง ๆ เข้ามาด้านในกวาดตามองสำรวจอย่างโจ่งแจ้งเฟยอี้หนิงไม่ค่อยชอบใจสายตาของหญิงชราผู้นี้นักแต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะยังไม่รู้เจตนาของอีกฝ่าย“ท่านยายมาหาพวกข้ามีอะไรหรือ?” เหมยซีเดินออกไปรับหน้า เผยยิ้มบางเบาสตรีสูงวัยหันกลับมาสบตายิ้มแย้ม “ข้าเห็นว่าบ้านหล