บทที่ 2 นายหัวศิลา 4

ไข่มุกร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นคล้องคอแกร่งไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น เรียวขาเนียนถูกบังคับให้อ้าออกเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ

แท่งเอ็นร้อนผ่าวถูกจ่อทาบทามไว้ที่ปากทางเข้าของร่องสวาทที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำรัก

ทว่า... เขายังไม่ยอมกระแทกกระทั้นเข้ามาในทีเดียว

นายหัวศิลากระตุกยิ้ม มือหนาบีบเคล้นสะโพกอวบอัดของเธอให้กดแนบลงมาเบาๆ ก่อนจะแกล้งใช้ส่วนหัวบากบานบดขยี้วนเวียนอยู่แถวเม็ดเสียว และสอดแทรกเข้ามาแค่ส่วนปลายตื้นๆ แล้วดึงถอนออก เข้าๆ ออกๆ อย่างเชื่องช้าและจงใจกลั่นแกล้ง

"อ๊ะ!... อื้อ... คุณศิลา..."

ไข่มุกสะดุ้งเฮือกยามที่ความใหญ่โตเข้ามารุกรานความคับแน่นแต่เพียงน้อยนิด แรงเสียดสีตื้นๆ ที่จู่โจมเข้ามาเป็นระลอกทำให้ร่างกายบอบบางบิดเร้าด้วยความเสียวซ่านที่ตั้งรับไม่ทัน รูรักตอดรัดต้อนรับส่วนหัวที่เข้าออกอย่างกระหายโดยอัตโนมัติ

“แฮ่ก... อ... อ๊ะ อื้อ...”

“ยังขี้อาย ไม่กล้าร้องครางออกมา ยังต้องฝึกอีกมากนะ”

นายหัวศิลาจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อด้วยแววตาเอ็นดู เขาตั้งใจจะฝึกฝนและปั้นแต่งร่างกายไร้เดียงสานี้ให้เคยชินกับความเร่าร้อนของเขาอย่างเต็มที่

"ทำไมล่ะ หืม? แค่นี้ก็ทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายแล้วเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำเย้าแหย่ริมหู ขณะที่เอวสอบยังคงขยับเข้าออกแค่ยอดลึงค์อย่างเนิบนาบ ยั่วเย้าให้ไข่มุกต้องแอ่นสะโพกตามโดยไม่รู้ตัว "อ้าปากครางหวานๆ ให้ฉันฟังหน่อยสิไข่มุก... หรือต้องให้ฉันกระแทกเข้ามาลึกๆ ถึงจะยอมส่งเสียงร้องดีๆ ออกมา?"

ความซ่านเสียวที่ถูกเร่งเร้าทีละนิดทำให้ไข่มุกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ลมหายใจหอบกระเส่าจนหน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหว เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นเสียงคราง แต่ความซาบซ่านที่ถูกแกล้งสอดใส่เข้าออกไม่ยอมให้สุดทาง ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้โหยหาความเต็มลำจนเผลอหลุดเสียงครางหวานหูลอดออกมาอย่างน่าอาย!

“ฮึกก... ฮืออ...”

ทว่า... นายหัวศิลากลับชะงักมือที่กำลังลูบไล้ไปตามสะโพกงอนงาม

ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าซีดเผือดและเนื้อตัวที่สั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำของหญิงสาว ยิ่งเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลนองหน้าและความบอบบางไร้เดียงสาที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น สัญชาตญาณดิบที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่กลับสะดุดกึก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก

ให้ตายสิ... ตัวสั่นเป็นลูกนกขนาดนี้ ขืนฝืนขยี้ตอนนี้ มีหวังได้ช็อกคาอกตายกันพอดี

นายหัวศิลาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ มือหนาที่บีบเอวบางอยู่ค่อยๆ คลายออก เขายอมปล่อยให้เธอยืนทรงตัวด้วยขาตัวเอง แม้ว่าอารมณ์ตัณหาที่ถูกปลุกเร้าจะยังค้างคาอยู่เต็มอกก็ตามทีเถอะ

ไข่มุกเซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ ลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงหยุดชะงักไป

นายหัวศิลาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปัดมือไล่ความหงุดหงิด "มองหน้าอะไรเล่า! วันนี้ฉันยังไม่ว่างหรอกนะ... ดูสภาพเธอตอนนี้สิ ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ขืนฝืนทำไป รสชาติคงจืดชืดสิ้นดี"

ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าให้กับแม่บ้านร่างท้วมที่ยืนรอคำสั่งอยู่มุมห้อง "พาคุณไข่มุกขึ้นไปพักที่ห้องพักรับรองชั้นบน เตรียมน้ำอุ่น อาหาร และเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เรียบร้อย... แล้วห้ามใครมารบกวนเธอเด็ดขาดจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า!"

"เจ้าค่ะ นายหัว" แม่บ้านรีบรับคำ เดินเข้ามาโค้งตัวผายมือเชิญไข่มุกด้วยความนอบน้อม

ไข่มุกยืนนิ่งอ้างว้าง มองนายหัวศิลาด้วยความประหลาดใจระคนโล่งอก ลึกๆ แล้วเธอนึกไม่ถึงว่าเจ้าพ่อผู้ดิบเถื่อนและขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมคนนี้ จะยังมีมุมที่ยอมยั้งมือให้เธอได้ตั้งตัว

นายหัวศิลาหันกลับมามองหน้าหญิงสาวอีกครั้ง ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปาก "พักผ่อนซะให้เต็มที่เถอะไข่มุก... เก็บแรงเอาไว้ให้ดี เพราะพรุ่งนี้... ฉันจะทบต้นทบดอกจากเธอชนิดที่เธอไม่มีวันได้พักหายใจ"

สิ้นคำพูดประกาศิต นายหัวศิลาก็กลับเข้าห้องทำงานส่วนตัว ปล่อยให้ไข่มุกยืนหอบหายใจระคนหวาดผวาอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่เธอจะยอมก้าวตามแม่บ้านขึ้นไปยังห้องพักด้านบน เพื่อเตรียมรับชะตากรรมที่หลีกหนีไม่พ้นในวันพรุ่งนี้