Novels by มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko

ภพตะวันไม่ได้ล้มเลิกการเรียนมหาวิทยาลัย แต่หนทางที่จะก้าวเข้าสู่แวดวงธุรกิจเดียวกับที่พ่อเคยทำจำเป็นต้องมีประสบการณ์ที่ไม่มีสอนในมหาวิทยาลัย อีกทั้งเงินเก็บที่เขามีอยู่ ต่อให้ขอทุนการศึกษาได้ ก็ไม่เอื้อให้เขาเป็นนักศึกษาเต็มตัวได้อย่างสบายใจ “อายุเท่าไรแล้ว” “สิบแปดครับ” “เด็กเกินไป ทำงานแปบๆ ก็ขอออกทุกคน” “ให้โอกาสผมลองทำงานดูเถอะครับ” “ตำแหน่งเต็มแล้ว นายหน้าตาดีนะ ไม่ลองหางานรับจ๊อบกินข้าวเป็นเพื่อนดูล่ะ” 

หลังจากจัดการงานศพเสร็จเรียบร้อย คุณลุงก็มาหา ท่านเป็นคนมีเสน่ห์และเป็นมิตรน่าคบหา บุคลิกภูมิฐานน่าเชื่อถือ เค้าโครงใบหน้าอ่อนโยนใจดี คุณลุงแสดงความเสียใจสุดซึ้งขณะแจ้งให้เขาย้ายออก “ก็อย่างที่รู้ ร้านนี้เป็นของกงสี มีชื่อพ่อเธอร่วมเป็นเจ้าของด้วย ฉันต้องรีบขายทิ้งก่อนที่กรมบังคับคดีจะพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าของใหม่จะเข้ามาแล้ว รีบเก็บของออกไปซะให้เรียบร้อย อะไรที่ทิ้งไว้จะถูกทิ้งหมด” “แล้วสมบัติทุกชิ้นที่โอนมาฝากใส่ชื่อคุณลุงล่ะครับ” “อยากได้ก็ไปฟ้องเอา” คุณลุงเริ่มฉุนเฉียว “ฉันอุตส่าห์ยอมเสี่ยง รับฝากเงินในบัญชีกับที่ดินเอาไว้ คิดแต่ได้ฝ่ายเดียวเชียวนะ บอกตามตรงว่าฉันไม่คิดจะเอาของของพ่อเธอไว้เองหรอก เก็บไว้ก็อึดอัดใจ แต่ถ้าโอนคืนให้แกตอนนี้ เจ้าหนี้ตามฟ้องยึดไปหมดแน่ ฝากไว้ที่ฉันนี่แหละปลอดภัยแล้ว

บทที่ 1 น้ำตา เมื่อวานบรรยากาศในบ้านไม่ดีเลย พ่อกับแม่ยังคงทำตัวตามปกติ แต่ภพตะวันรู้สึกได้ถึงแรงตึงเครียดประหนึ่งสายธนูที่ถูกน้าวสายจนตึงเปรี๊ยะ หากกดแรงเข้าไปอีกเพียงนิด สายธนูก็จะขาดสะบั้น ภพตะวันนึกย้อนถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่พ่อกับแม่แอบไว้ไม่ให้เขารู้ อย่างเช่น หมายศาลที่เจ้าพนักงานนำมาแขวนไว้หน้าร้าน พ่อกับแม่บอกว่าไม่มีอะไร พ่อบอกว่าช่วงนี้ยุ่งๆ เพราะต้องติดต่อหาทนาย “ได้ปิดร้านพักผ่อนสักวันสองวันก็ดีเหมือนกัน พ่อมัวแต่ยุ่งเลยไม่ได้ทำกับข้าวดีๆ ให้หนูกินเลย วันนี้เลิกเรียนแล้วก็รีบกลับนะ พ่อจะทำกุ้งอบวุ้นเส้นของโปรดให้กิน” “ได้ครับ” ภพตะวันยกมือไหว้พ่อกับแม่ก่อนจะไปโรงเรียน เขาจำได้แม่นว่าเป็นเช้าวันอังคารที่สิบห้าสิงหา ไม่มีคำเตือน ไม่มีอะไรบ่งบอกล่วงหน้าทั้งสิ้น จะทำอย่างไรถึงจะช่วยพ่อกับแม่ได้นะ... ภพตะวันกำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้าอยู่ในห้องเรียนคาบบ่าย เนื้อหาที่ครูกำลังสอนไม่ได้เข้าสมองเลย และแล้วครูจากฝ่ายปกครองก็ขึ้นมาตามเขาที่ห้อง “นายภพตะวัน กิตติธารา ออกมาพบค

หลังจากเรื่องวันนั้นแล้วภพตะวันก็นึกว่าป้าสะใภ้คงไม่กล้ามาแขวะอะไรเขากับแม่อีกแล้ว แต่หารู้ไม่ว่าป้าแจ่มจันทร์เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เมื่อเจอหน้ากันก็เหมือนจะพยายามใช้คำพูดจิกกัดทุกวิถีทางหนักขึ้นกว่าเดิม ภพตะวันจึงเรียนรู้สัจธรรมอย่างหนึ่งว่านิสัยคนเราเปลี่ยนยากเหลือเกิน “หน้าตาพอใช้ได้แบบนี้คงจะมีสาวติดเยอะแยะล่ะสิ ระวังนะ ถ้าพลาดทำสาวท้องขึ้นมาขายขี้หน้าแย่ เหมือนแม่แก เขาก็ท้องก่อนแต่งเหมือนกัน แต่ก็อย่างว่าบ้านเขากำลังถูกฟ้องล้มละลาย สาวที่ไหนเขาจะเอา ว่าไง มีแฟนแล้วยังล่ะ” “เก็บคำถามนี้ไว้ให้คุณพ่อคุณแม่ของภพถามบ้างดีกว่าครับ ไว้ภพตัดสินใจมีแฟนเมื่อไหร่จะเรียนแจ้งให้คุณป้าทราบนะครับ” ภพตะวันพูดยิ้มๆ ทีเล่นทีจริง แม่ก็แอบกระตุกแขนเสื้อปรามไว้ แต่คนจ้องจะเหยียดก็ไม่สนใจ เอาแต่ถามเรื่องส่วนตัวที่ไม่ควรถาม พอได้คำตอบแล้วก็วนกลับมาเหยียดไม่จบ ถามราคาเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าที่เขากับแม่ใส่บ้างล่ะ ถามกระทั่งว่าถ้าพ่อกับแม่เขาจะหย่ากันเพื่อแบ่งสมบัติหนีหนี้ ภพตะวันจะว่าอะไรไหม “ภาระหนี้ร่วม ต่อให้โอนทรัพย์สินเป็นของสามีหรือภร

จากใจนักเขียน สวัสดีนักอ่านทุกท่าน ก่อนอื่นขอขอบคุณที่เลือกหยิบผลงานเรื่องนี้นะคะ หนูภพตะวันกับป๋าวารุณดีใจแน่นอน ด้วยความที่ปุ๋มชอบเขียนแนวนายเอกแกร่ง ฉลาดและแสบนิดๆ บวกกับได้ไอเดียเกี่ยวกับการทำธุรกิจหลายๆ อย่าง ก็เลยวางโครงเรื่องไว้ว่า เด็กธรรมดาที่มีชีวิตติดลบ จะใช้เวลาเพียงครึ่งปีสร้างเครดิตจนสามารถกู้เงินพันล้านได้อย่างไร ปุ๋มหวังว่าทุกท่านจะมีความสุขที่ได้อ่านผลงานเรื่องนี้ของปุ๋มจนจบนะคะ ^^บทนำ ประกาศผลคะแนนสอบของโรงเรียนปรากฏชื่อ ภพตะวัน กิตติธารา อยู่ในลำดับที่หนึ่ง ซึ่งเป็นชื่อที่บรรดานักเรียนที่กำลังยืนดูลำดับคะแนนของตนเห็นแล้วต่างบุ้ยปาก “ไอ้ภพตะวันอีกแล้ว” “ก็แน่สิ TCAS[1] คะแนนเต็มของเขาสูงที่สุดในประเทศเลยนะ เจ้านั่นน่าขนลุกเป็นบ้า” “เมื่อก่อนเรียนนานาชาติ ค่าเทอมเดือนละห้าแสน แต่บ้านล้มละลายถึงต้องลดตัวมาเรียนโรงเรียนบ้านๆ กับพวกเรานี่ไงล่ะ” “เป็นเจ้าชายสูงส่งปานนั้น แล้วทำไมถึงทำตัวหิวเงินน่าเกลียดขนาดนี้ ไม่เหลือคราบคุณชายเลยสักนิด” เสียงพ

“อะ...อะไร ทำอะไรครับ? หมายความว่ายังไง? ปะ...ปล่อยมือคุณออกไป”พีรเทพฉวยโอกาสขยำตั้งนานแล้ว ไอ้แว่นต้วมเตี้ยมเหมือนหอยทากถึงจะหลุดคำพูดออกมาได้ แต่ยิ่งแกล้งลูบ เขาก็รู้สึกอยากจะค้นหามากขึ้น ถึงแม้ว่าเจ้าแว่นจะพยายามซ่อนตัวเองใต้คราบเงอะงะ ใส่เสื้อตัวใหญ่ๆ เพื่อจะได้ปิดบังร่างกาย แล้วก็ใส่รองเท้าส้นเตี้ย แต่ว่าสัดส่วนแข็งแรงสมส่วนของมันก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมกริบของเขาไปได้หรอกนะ“ซ่อนรูปเหมือนกันนี่... นึกว่าจะผอมกะหร่องเสียอีก ทำไมไม่แต่งตัวสักหน่อยล่ะ” พีรเทพกระซิบและแกล้งลงน้ำหนักมือมากขึ้น มืออีกข้างรวบเอวกาโตะไว้จนตัวชิดติดกัน จากนั่นก็รอดูปฏิกิริยาสนุกๆ“ก้นนายน่ารักไม่เบา เล่นเวทมากี่ปีแล้ว”กาโตะตาเหลือก แน่ล่ะสิ... อยู่ดีๆ ก็ถูกจู่โจมเหมือนอย่างที่เคยโดนในอดีตทำให้เขาหวาดผวา กาโตะหน้าซีด ใต้เสื้อคลุมอาบน้ำนั่น ไอ้คุณพีไม่ได้ใส่อะไรเลยและอะไรบางอย่างกำลังบ่งบอกให้รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง“เคยโดนตอกรึยัง”พีรเทพกระซิบถาม คราวนี้กาโตะยอมรับแล้วว่ากำลังอ้าปากพะงาบๆ ตัวแข็งทื่อเป็นก้อนหิน

บทที่ 3 คุณชายพีรเทพพีรเทพไม่สนใจพวกโบกหน้าทาปากจนหนาเตอะหรอก มองตรงไหนก็เจอแต่ซิลิโคนอาบเครื่องสำอาง มันน่ากลัวเกินไป หนำซ้ำรอบตัวของเขามีผู้หญิงมากมายเกินกว่าจะสนใจจำชื่อ มีแต่เจ้าหน้าเด๋อใส่แว่นนี่แหละที่เขาจดจ่อ นับวันรอชำระแค้นทุกลมหายใจเข้าออกกาโตะ... ชื่อนี้ต่างหากที่เขาจะจำให้ขึ้นใจอิงฟ้ากรี๊ดลั่นอย่างขัดใจ ป้าทีวีพูลเห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบไปอยู่ข้างๆ คุณหญิง แต่แววตาระริกระรี้ที่มีเรื่องเก็บไปซุบซิบเจ้านายมันๆ อีกแล้ว ป้าสมรก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ออกจะน่ารำคาญด้วยซ้ำที่คอยรายงานเรื่องแย่ๆ ทุกอย่างของเขาให้แม่รู้ แต่ตอนนี้มีอะไรบางอย่างที่ทำให้พีรเทพกำลังจะกลายเป็นคนซอกแซกเหมือนป้าสมร นั่นก็เพราะไอ้แว่นเฉิ่มเชยนี่ไง ถึงมันพยายามจะปัดมือเขาออกจากแก้ม แต่พีรเทพยักไหล่ไม่สนใจขณะกำลังดึงเข็มขัดเจ้าแว่นไว้ไม่ให้หนีเจ้าแว่นคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พีรเทพสนใจ และเจ้านี่ก็พยายามสุดขีดที่จะทำให้เขาเผ่นแนบด้วยภาพลักษณ์ไร้รสนิยม นั่นยิ่งกระตุ้นให้พีรเทพอยากรู้ว่านายกาโตะกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้แว่นตาหนาเตอะนั่น พีรเทพถึงขนาดจ้างคนให้ควานหาตัวเจ้านี่แล้วก็ขุดหลุมสร้างกับดักรออย่างใจเ

“พี อย่าทำตัวเสียมารยาทกับหนูกาโตะนะ เขาเป็นแขกของแม่และก็กำลังจะกลับแล้ว” คุณหญิงปภาดาเริ่มอารมณ์ไม่ดีที่ลูกชายจอมเจ้าปัญหาทำตัวไม่สุภาพ แต่ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบจากพ่อและแม่อย่างลงตัวก็ไม่สนใจฟังแต่อย่างใด เรื่องจะปล่อยให้เจ้าแว่นนี่หลุดมือกลับออกไปสบายๆ ล่ะก็... ฝันไปเถอะ!“เจ้านี่เป็นคนของผมแล้ว... นี่แหละที่ผมตามหา”เขายืนกรานอย่างคนลุแก่อำนาจ ก่อนจะขยี้ผมที่กาโตะปราดเจลมาอย่างดีเละไปหมด อิงฟ้าเห็นแบบนั้นก็เข่นเขี้ยว ทำท่าจะถลันเข้ามาตบ แม้ว่ายัยซาตานจะควบคุมอารมณ์ไว้ แต่มองตาขวาง กาโตะจึงนวดขมับของตัวเองแรงๆ และพยายามระดมเซลล์สมองคิดอีกครั้งว่าเคยรู้จักเขาตอนไหนกันแน่ รวมทั้งคุณหญิงปภาดาเองก็ไม่ค่อยสบายใจนักที่ลูกชายทำท่าเหมือนจะลากเขาไปในนาทีใดนาทีหนึ่งนี้“ลูกเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะทำอะไรก็คิดถึงฐานะของตัวเองด้วย เดือนนี้นักกายภาพบำบัดลาออกไปสองคน แล้วก็ห้าวันมานี้พีปฏิเสธคนที่มาสมัครงานทุกคน แม่เหนื่อยจะประกาศรับสมัครงานแล้ว คนนี้แม่ขอไว้สักคน ห้ามแกล้งหนูกาโตะ ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด รับปากแม่สิ”“ผมตามหาเจ้าเป็ดขี้เหร่นี่เพราะว่าเรามีเรื่องที่จะต้องสะสางกันต่างหา

“อยากได้สิ! แล้วก็ต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้นด้วย”เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากข้างหลัง ท่วงท่าของเขาขณะย่างเท้าเข้ามาเหมือนสิงโตที่กำลังบาดเจ็บ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มข้นดูเจิดจ้าขึ้นเมื่อสบตากาโตะ เปลือกนอกผู้ชายคนนี้ดูเป็นสุภาพบุรุษ มีรอยยิ้มน่ารักและทำให้ผู้หญิงอายุเกินสิบห้าหน้าแดงได้ทั้งที่เขายืนอยู่เฉยๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่ฉากหน้าที่ปีศาจร้ายคนนี้ซุกซ่อนความดิบเถื่อนไว้กาโตะเซถอยขณะได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แล้วก็ไม่ใช่กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่ตกแต่งอยู่ในห้อง แต่เป็นกลิ่นของเขาเอง กลิ่นผู้ชาย!ประสบการณ์ตอนที่โดนรุ่นพี่ลวนลามก็ย้อนกลับมาทันที อ๊าก... น่ากลัว ความร้อนวูบวาบในร่างกายตื่นขึ้นในฉับพลัน แต่บอกไม่ถูกว่ากาโตะกลัวเขาเหมือนอย่างที่กลัวผู้ชายทุกคน หรือว่าอยากจะเข้าไปซุกตัวในอ้อมแขนแข็งแรงนั่นกันแน่ ดูจากเหงื่อพร่างพราวกับกล้ามเนื้อสวยงามเพียงปราดเดียว กาโตะก็รู้ทันทีว่าเขาเพิ่งกลับมาจากห้องออกกำลังกาย“ค...คุณไม่ควรออกกำลังกายหนักในช่วงนี้นะครับ”“ก็มันน่าเบื่อ ไม่มีอะไรทำนี่ ขับรถก็ไม่ได้ ปาร์ตี้ก็อดไป คิดว่าเป็นเพราะใครกันล่ะ?” เขาทำราวกับว่าเป็นความผิดข

ละ...ลูกชาย? ลูกชายของคุณหญิงไม่สบายหรือครับ?” กาโตะเหวอ เพราะนึกว่าจะต้องดูแลคนชราที่เคลื่อนไหวไม่ถนัดเสียอีก“ใช่จ๊ะ เมื่อครึ่งปีก่อน พีรเทพรถคว่ำเกือบเอาชีวิตไม่รอด กระดูกหน้าแข้งหัก ตอนนี้เขาลุกเดินได้แล้วล่ะจ๊ะ กำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นให้หายดี แต่หลายเดือนมานี้ลูกชายฉันอารมณ์แปรปรวน ไล่คนดูแลออกไปสองคนแล้ว เอาแต่ใจจริงๆ” คุณหญิงสวมแว่นสายตา ค่อยๆ อ่านเอกสารผลการเรียนและใบรับรองจากอาจารย์ที่ปรึกษาที่กาโตะเตรียมมา“เอ่อ... ลูกชายของคุณหญิงเป็นคนแบบไหนเหรอครับ?”“ปกติก็เป็นคนนิ่งๆ นะ แต่เวลาหงุดหงิดนี่อย่างกับพายุหมุนเลยล่ะจ๊ะ เขาต้องอยู่เฉยๆ ที่บ้านมาหลายเดือนก็เลยฉุนเฉียว หนูกาโตะมั่นใจว่าจะรับมือได้ไหมล่ะ?” คุณหญิงจะพูดเบาๆ ถามสั้นๆ ง่ายๆ และตรงไปตรงมาเสมอ ภายหลังกาโตะก็ไม่เคยได้ยินคุณหญิงผู้อ่อนโยนเกรี้ยวกราดขึ้นเสียงใส่ใครเลย “นามสกุลของหนูคุ้นๆ อยู่นะ”“ครับ... คุณพ่อคุณแม่แล้วก็ญาติผู้ใหญ่หลายท่านรับราชการครับ” พอตอบออกไปแบบนั้น อิงฟ้าก็เบ้ปากทันที แต่คุณหญิงท่านพยักหน้าแล้วยิ้มอ่อนโยน“ฉันพอจะนึกออกแล้ว หนูกาโตะเป็นลูกสาวคุณราตรีนี่เอง แหม... เรียนเก่งใช้ได้เลยนะจ๊ะเนี่ย คุณพ่

เธอชื่ออิงฟ้า เพิ่งเรียนจบจากเมืองนอกมาหมาดๆ มารดาของหล่อนเป็นเพื่อนรักเก่าแก่ของคุณหญิงปภาดา ท่านจึงเอ็นดูรักอิงฟ้าเหมือนลูกเหมือนหลานมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นอิงฟ้าจึงสนิทสนมกับทุกคนในบ้านและวางท่าเหมือนเจ้านายคนหนึ่งของบ้านพรหมเทพแห่งนี้“คุณผู้หญิง คุณหนูอิงฟ้าคะ... หมอนพาคนดูแลคุณชายมาให้พิจารณาค่ะ”“มาแล้วเหรอหมอนวดคนใหม่ ความจริงแล้วไม่เห็นต้องจ้างหมอนวดมาให้เกะกะเลยนะคะ อิงมาเยี่ยมพี่พีทุกวัน ช่วยนวดให้ได้อยู่แล้ว”“อิงฟ้า... อย่าเสียมารยาทสิจ๊ะ พี่พียังเดินไม่ถนัด ถ้าไม่มีนักกายภาพบำบัดมาช่วยฝึกกล้ามเนื้อแล้วเมื่อไหร่จะหายล่ะจ๊ะ หมอนยกน้ำมาต้อนรับแขกด้วย”คุณหญิงปภาดาปรามอิงฟ้าอย่างอ่อนโยน ท่านมียศศักดิ์เป็นถึงเจ้านายราชสกุลแต่ก็ไม่เคยถือตัว ทุกคนจึงเกรงใจและให้เกียรติคุณหญิงมาก กาโตะนึกชื่นชมว่าคุณหญิงยังสะสวยทั้งที่ล่วงเข้าสู่วัยกลางคนนานแล้ว ท่านแต่งตัวง่ายๆ แต่ดูสง่างาม พร้อมต้อนรับแขกผู้มาเยือนได้โดยไม่ต้องวิ่งไปเปลี่ยนชุด เขาจึงแอบโล่งใจที่คุณหญิงปภาดาไม่ใช่คุณหญิงที่ชอบชี้นิ้วตวาดแว้ดๆ ทำทรงผมตีโป่งแต่งหน้าหนาเตอะเหมือนอย่างในละครทีวี แต่ถ้ายัยอิงฟ้าล่ะก็... ใช่เลยกาโตะล