บทที่ 4 ผู้หญิงของนายหัว 2

ช่วงแรก บรรดาลูกน้องต่างมองหน้ากันเลิกลั่กด้วยความไม่มั่นใจ เพราะฝังใจว่ามันคือปลาเอเลี่ยนตัวร้ายที่สร้างปัญหา แต่พอได้ตักชิมคำแรกเข้าไปเท่านั้นแหละ... ดวงตาทุกคู่ก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตะลึง! เนื้อปลาสดๆ ที่ผ่านการปรุงอย่างพิถีพิถันไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิด แถมยังเนื้อแน่น หวาน นุ่ม และเข้ากันได้ดีกับเครื่องแกงรสจัดจ้านอย่างไม่น่าเชื่อ

"เฮ้ย! อร่อยวะพี่! ไม่คิดเลยว่าปลาบ้านี่จะอร่อยขนาดนี้!" ลูกน้องคนหนึ่งอุทานออกมาเสียงดังด้วยความทึ่ง ตักข้าวเพิ่มทันที

เสียงชมดังระงมไปทั่วโต๊ะ ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนเกลี้ยงจาน นายหัวศิลาเองก็ตักชิมต้มยำและฉู่ฉี่ฝีมือเธอด้วยความประทับใจไม่แพ้กัน ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยความทึ่งในความสามารถที่ซ่อนอยู่

ไข่มุกยิ้มกว้างแก้มปริด้วยความโล่งใจและดีใจที่ทุกคนชอบฝีมือของเธอ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ เธอเอ่ยบอกทุกคนด้วยความตื่นเต้น "รอก่อนนะคะ... เดี๋ยวพรุ่งนี้มุกจะลองเอาเนื้อปลาแดดเดียวทอดให้ชิมกัน รับรองว่าอร่อยเด็ดไม่แพ้กันแน่นอนค่ะ! ถ้าเวิร์ก มุกจะปรับสูตรอีกนิด ก็น่าจะทำให้ปลานิลทองกลายเป็นสินค้าใหม่ได้ค่ะ"

นายหัวศิลานั่งมองรอยยิ้มสดใสและท่าทางคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงของหญิงสาวมาโดยตลอด ตั้งแต่เธออยู่ในครัวจนกระทั่งมานั่งร่วมโต๊ะ เขาไม่เคยเห็นมุมที่เปล่งประกายและมีความสุขแบบนี้ของเธอมาก่อนเลย นับตั้งแต่เธอถูกบังคับให้มาเหยียบที่เกาะแห่งนี้

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยความสงสัยระคนทึ่ง "ไข่มุก... เธอทำอาหารเก่งขนาดนี้เลยงั้นรึ? ไหนบอกว่าเป็นคุณหนูไฮโซไง"

ไข่มุกสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับผิด ก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มเขินอาย ก่อนจะตอบอ้อมแอ้มด้วยเสียงเบาหวิว

"เอ่อ... คือว่า... จริงๆ แล้ว..." ไข่มุกเหลือบตามองนายหัวศิลาเล็กน้อย "มุกเรียนจบด้านการทำอาหาร... เป็นเชฟค่ะ..."

คำตอบนั้นทำให้นายหัวศิและทุกคนในห้องอาหารถึงกับอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน!

รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าหวาน ไข่มุกก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก ความไม่มั่นใจในตัวเองที่ถูกฝังหัวและสั่งสมมานานผุดขึ้นมาเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง เมื่อนึกถึงคำพูดดูถูกเหยียดหยามของกรณ์ที่คอยเป่าหูมาตลอดว่าสิ่งที่เธอรักมันไร้ค่าและเป็นแค่เรื่องไร้สาระ

"จริงๆ แล้ว... ที่ครอบครัวไม่ค่อยสนับสนุนเท่าไหร่ ก็เพราะพี่กรณ์คอยบอกว่าการเป็นเชฟมันไร้สาระ และทำให้ครอบครัวรู้สึกแย่..." ไข่มุกยิ้มฝืนๆ ออกมาด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ ในใจ "มุกเคยพยายามลองเรียนบริหาร เรียนธุรกิจตามที่พี่ชายบอกแล้วนะคะ แต่มันไม่ใช่ตัวมุกเลยสักนิด... มุกไม่มีความสุขเลย หัวใจมันรักแต่การได้ยืนหน้าเตา ได้จับตะหลิว และคิดเมนูอร่อยๆ ให้คนอื่นกินมากกว่า"

นายหัวศิลานั่งมองแววตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจของหญิงสาว ความรู้สึกบางอย่างแปลบปนเข้ามาในอก เมื่อรู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มและฝีมืออันโดดเด่นนี้ เธอต้องผ่านการโดนลดทอนคุณค่าขนาดไหน

ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่อบอุ่นผิดจากทุกที

"ที่พ่อแม่หรือพี่ชายเขาห้าม อาจจะเป็นเพราะงานในครัวมันทั้งหนัก ทั้งเหนื่อย และลำบากมากสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอก็ได้... พวกเขาอาจจะแค่มองว่ามันหนักเกินไป เลยเป็นห่วงในแบบของเขา" นายหัวศิลาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาจริงจังและชื่นชมไปให้ "แต่เธอก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วนี่ ว่าเธอเรียนจบมาได้ และทำมันออกมาได้ยอดเยี่ยมขนาดไหน... ฝีมือระดับนี้ จะไปดูถูกว่าไร้ค่าได้ยังไง"

คำพูดที่เจือความเข้าใจและยอมรับในตัวตนของเธอจากปากเจ้าพ่อผู้ดิบเถื่อน ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาเยียวยาดวงใจที่บอบช้ำ

ทันใดนั้นเอง ประกายไฟแห่งความหวังและความมั่นใจก็พรั่งพรูขึ้นในดวงตากลมโต ดำมืดไปด้วยความตื่นเต้นและหลงใหลในสิ่งที่รัก แววตาของไข่มุกกลับมามีชีวิตชีวาและสุกสกาวเป็นประกายขึ้นมาทันที

"จริงด้วยค่ะ!" ไข่มุกเงยหน้าขึ้นพูดเสียงใส ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "ที่นี่มีวัตถุดิบอาหารทะเลสดๆ ส่งตรงจากทะเลเพียบเลย! ทั้งกุ้ง หอย ปู ปลา แถมยังมีโจทย์เรื่องปลาหมอคางดำที่มุกเอามาแปรรูปได้อีกเพียบ!"

ไฟฝันและจิตวิญญาณความเป็นเชฟในตัวเธอลุกโชนขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม ท่าทางกระฉับกระเฉงและกระตือรือร้นเหมือนเด็กน้อยที่เจอของเล่นชิ้นโปรด ทำให้ความหม่นหมองเมื่อครู่หายวับไปกับตา

นายหัวศิลาถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอย่างที่ลูกน้องไม่เคยเห็นมาก่อน เขายกมือขึ้นยีหัวทุยของเธอเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"ให้มันได้อย่างนี้สิ... ไหนๆ ก็มาอยู่กับฉันแล้ว อยากจะโชว์ฝีมือทำเมนูอะไรอีก จัดการได้ตามสบายเลยนะเชฟไข่มุก เดี๋ยวฉันจะให้คนเตรียมวัตถุดิบและอำนวยความสะดวกให้เธอทุกอย่างเอง!"