บทที่ 4 ผู้หญิงของนายหัว 1

บทที่ 4 ผู้หญิงของนายหัว

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงประกายระยิบระยับบนผืนน้ำทะเลสีคราม ท่ามกลางบรรยากาศคึกคักและกลิ่นอายไอเค็มของทะเลอันดามัน ณ แพปลาขนาดใหญ่ใจกลางอาณาจักรธุรกิจของนายหัวศิลา

ไข่มุกแต่งตัวชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสบายๆ และกางเกงขายาว ก้าวเดินตามร่างสูงใหญ่ของนายหัวศิลา ไปติดๆ อย่างเงียบเชียบ หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน ความประหม่าและหวาดกลัวในตัวชายหนุ่มลดลงไปมาก เหลือเพียงความรู้สึกแปลกใหม่ที่ยังคงเกาะกุมหัวใจ

ทว่า... บรรยากาศรอบตัวนายหัวศิลาในเช้าวันนี้กลับไม่ได้ละมุนละไมเหมือนรอยยิ้มที่เขามอบให้เธอเมื่อคืนเลยสักนิด

ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากปัญหาใหญ่ที่กำลังกัดกินธุรกิจประมงและสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านในพื้นที่ นั่นคือปลาหมอคางดำ เอเลี่ยนสปีชีส์ตัวร้ายที่เข้ามาแย่งอาหารและทำลายระบบนิเวศในบ่อเลี้ยงและชายฝั่งจนเสียหายยับเยิน เสียงสบถและคำสั่งดุๆ ที่ตวาดใส่ลูกน้องเพื่อเร่งจัดการปัญหาดังลอยมาเป็นระยะ

ลูกน้องนับสิบชีวิตต่างพากันหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะกลัวจะโดนหางเลขจากอารมณ์คุกกรุ่นของนายหัว

ไข่มุกที่ยืนมองสถานการณ์อยู่เงียบๆ คอยสังเกตความเคร่งเครียดบนใบหน้าของชายหนุ่ม สมองเล็กๆ เริ่มขบคิดหาทางช่วยบรรเทาความหงุดหงิดและเผื่อว่าจะช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้บ้าง จนกระทั่งประกายความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

หญิงสาวรวบรวมความกล้า ก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่กำลังยืนเท้าสะเอวสั่งการลูกน้องอยู่ แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ

"คุณศิลาคะ..."

นายหัวศิลาหันขวับมามองด้วยความหงุดหงิด อ้าปากเตรียมจะเอ็ดตะโรสั่งสอนตามนิสัยเดิมที่มักจะหงุดหงิดใส่คนรอบตัวเวลาธุรกิจมีปัญหา "อะไรอีกเล่าไข่มุก ฉันกำลัง..."

แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่คำดุจะหลุดออกจากปาก ภาพรอยยิ้มและสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืนก็แวบเข้ามาในหัว สมองสั่งให้เขาต้องเบรกอารมณ์ตัวเองอย่างกะทันหัน

นายหัวศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิด ใบหน้าที่บึ้งตึงเมื่อครู่ถูกบังคับให้คลายลงอย่างทุลักทุเล เขาปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างเขาจะทำได้

"ว่าไงล่ะ... มีอะไรเหรอ ถึงมาสะกิดตอนฉันกำลังหัวเสีย" นายหัวศิลาเอ่ยถามเสียงเบาลง ผิดวิสัยจนลูกน้องที่ยืนอยู่รอบๆ ถึงกับหูผึ่ง

ไข่มุกกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจที่เขาไม่ดุใส่เธอเหมือนเคย ก่อนจะเอ่ยความต้องการออกไป "เอ่อ... ถ้าปลาหมอคางดำพวกนี้มันสร้างปัญหาและไม่มีใครอยากได้... มุกขอพวกมันได้ไหมคะ?"

"ห๊ะ? เธอจะเอาปลาพวกนี้ไปทำอะไร?" นายหัวศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง

"มุกคิดว่า...จะลองทำอะไรสักอย่างดู ถ้ามันเวิร์ก มุกจะนำเสนออีกทีค่ะ" ไข่มุกอธิบายด้วยดวงตาเป็นประกายความตั้งใจ

นายหัวศิลานิ่ง ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขายื่นมือหนาไปยีหัวทุยของเธอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู

"ตามใจ... อยากได้เท่าไหร่ ขนไปให้หมดเลย เดี๋ยวฉันสั่งคนจัดเตรียมให้อย่างดี" นายหัวศิลาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของบรรดาลูกน้องและคนงานแพปลาที่ยืนรายล้อม พวกเขาต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เฮ้ย! นั่นนายหัวดุ คนที่ยังกับหมาคนนั้นจริงเหรอวะ?

ลูกน้องต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความทึ่ง บ้างก็ส่งสายตาแซวกันไปมาในใจ ต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า... สงสัยเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลอันดามันคนนี้ จะพ่ายแพ้ให้กับความสวยและความน่ารักของสาวตัวเล็กคนนี้เข้าอย่างจัง จนกลายเป็นคน "เกรงใจเมีย" ไปเสียแล้ว!

เมื่อได้ปลาหมอคางดำน้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมมาอยู่ในมือตามที่ต้องการ ไข่มุกก็ใช้ความเป็นกันเองขอร้องให้พี่ๆ คนงานในแพปลาช่วยจัดการชำแหละ ขอดเกล็ด ควักไส้ และแล่เอาแต่เนื้อปลาขาวๆ ออกมาให้เรียบร้อย พร้อมกับจดรายการวัตถุดิบเครื่องแกง สมุนไพร และเครื่องปรุงรสส่งให้กับป้านา เพื่อให้ช่วยสั่งซื้อและจัดหาเตรียมไว้ให้ที่ครัวใหญ่ของคฤหาสน์

พอทุกอย่างพร้อมสรรพ ไข่มุกก็ลงมือเข้าครัวปรุงอาหารจากเนื้อปลาหมอคางดำหลากหลายเมนู โดยมีบรรดาแม่บ้านและคนในพื้นที่คอยช่วยแนะนำเคล็ดลับและปรับสูตรให้เข้ากับรสชาติจัดจ้านแบบคนใต้แท้ๆ

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งใกล้เที่ยง กลิ่นหอมฉุยของเครื่องแกงและอาหารทะเลก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องอาหารใหญ่ บนโต๊ะอาหารตอนนี้เต็มไปด้วยเมนูหน้าตาน่ารับประทานจากปลาหมอคางดำฝีมือไข่มุกละลานตาไปหมด ไม่ว่าจะเป็น แกงไตปลา รสชาติจัดจ้านถึงใจ ฉู่ฉี่หอมมันกะทิ และ ทอดมันเนื้อเหนียวหนึบเคี้ยวเพลิน

เมื่อนายหัวศิลาและบรรดาลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาในห้องอาหาร ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นอาหารละลานตาบนโต๊ะ

"ทำอะไรกินกันเนี่ย กลิ่นหอมฟุ้งไปถึงข้างนอกเลย" นายหัวศิลาเลิกคิ้วถามด้วยความสนใจ นั่งลงที่หัวโต๊ะโดยมีไข่มุกยืนยิ้มรับอยู่ข้างๆ

"ฝีมือคุณไข่มุกเลยค่ะนายหัว เห็นว่าเอาปลาหมอคางดำพวกนั้นมาทำ เมนูกลิ่นหอมน่ากินมาก!" แม่ครัวคนหนึ่งรีบบอกด้วยความทึ่ง “เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้แต่ฝีมือทำครัวน่าจีบไปเปิดร้านอาหารเลยนะคะ”

“มีอะไรบ้างล่ะ”

ไข่มุกพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะผายมือแนะนำทีละเมนูด้วยความภูมิใจ "มุกทำหลายอย่างเลยค่ะ มีแกงไตปลา ฉู่ฉี่ แล้วก็ทอดมันปลาค่ะ... อ้อ แล้วก็รบกวนทุกคนช่วยชิมและออกความเห็นให้ด้วยนะคะ แต่อย่าเพิ่งเรียกว่าปลาหมอคางดำเลยค่ะ ฟังดูน่ากลัวและไม่น่ากินเอาเสียเลย มุกคิดว่าเราน่าจะเปลี่ยนชื่อเรียกมันเสียใหม่ เอาเป็น 'ปลานิลทอง' ดีไหมคะ? ฟังดูแพงและน่าอร่อยขึ้นเยอะเลย"

ทุกคนพากันหัวเราะชอบใจกับไอเดียตั้งชื่อใหม่ของเธอ นายหัวศิลายิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู พยักเพยิดอนุญาตให้ทุกคนลงมือชิมได้