ตอนที่ 8/2

"ว้าย!" ชมจันทร์เกือบล้มหงายหลัง ถ้าไม่มีมือหนารีบคว้าเอวบางเอาไว้ จนร่างกายของเราทั้งคู่แนบชิดสนิทกัน

"เป็นไรไหม" ผู้การสันต์ถามด้วยความเป็นห่วง

"มะ..ไม่จ้ะ!" ชมจันทร์หัวใจจะวาย ค่อยๆ ผละออก จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่

"มีอะไร" เดินตามเขาขนาดนี้คงมีเรื่องอยากคุย

"ผู้การโกรธชมหรือจ๊ะ"

"โกรธเรื่อง?" 

"ไม่รู้จ้ะ ก็ผู้การเดินหนีชม"

"ฉันแค่จะเดินเข้ามานั่งในบ้าน ทำไมถึงคิดว่าฉันโกรธ" หน้าตาเขามันเป็นยังไง หรือเหมือนยักษ์มารขนาดนั้น จนทำให้ชมจันทร์คิดว่าเขาโกรธเธอ

"ชะ..ชมก็นึกว่าผู้การโกรธชมซะอีกจ้ะ"

"คนอะไรจะโกรธโดยไม่มีเหตุผล"

"แล้วทำไมผู้การถึงไม่รับบัตรจากชมล่ะจ๊ะ" เดินหนีไปเฉยๆ เป็นใครก็ต้องคิดเหมือนอย่างเธอ

"ฉันให้ อยากได้อะไรก็เก็บเอาไว้ซื้อ" ให้แล้วไม่รับคืน นี่เป็นวิถีของเขา แต่เขายังไม่เคยให้บัตรเครดิตกับใครสักที ชมจันทร์เป็นคนแรกที่เขาคิดว่าต้องมีไว้ให้เผื่อต้องจับจ่ายใช้สอย

"อะ..อ๋อ ขอบคุณจ้ะ แต่ชมต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะที่ครั้งนี้ชมใช้ไม่หมด สัญญาว่าคราวหน้าจะใช้ให้หมดวงเงินเลยจ้ะ"

"เจ็ดแสนยังไม่พอ?"

ชมจันทร์ส่ายหัว

"วงเงินมีหนึ่งล้านนี่จ๊ะ"

"แล้วทำไมต้องใช้ให้หมด?" ผู้การหนุ่มถามอย่างไม่เข้าใจ เขาบังคับชมจันทร์เหรอ ก็ไม่ เขายังจะคุยกับอีกฝ่ายเรื่องใช้เงินเยอะอยู่เลย

"ก็คุณหรั่งบอกว่าผู้การชอบคนที่ใช้เงินเป็น หมดได้หมดจ้ะ!"

ผู้การหนุ่มร้องอ๋อในใจ ทราบที่มาที่ไปของการใช้เงินครั้งนี้แล้วว่าทำไม

สาเหตุมันมาจากไอ้หรั่งนี่เอง เดี๋ยวมันจะโดนดี!

บอกชมจันทร์แบบนั้นได้ยังไง เขาไม่ได้มีรายได้วันละเป็นล้านนะ

คิดว่ารายได้จากการรับราชการมันรวยนักเหรอ หากที่บ้านไม่มีธุรกิจเขาไม่มีทางมีเงินเยอะขนาดนี้แน่นอน

"คราวหน้าชมสัญญาว่าจะเต็มที่กว่านี้จ้ะ จะไม่ทำให้ผู้การผิดหวังเลย" ชมจันทร์บอกยิ้มๆ ให้อีกฝ่ายสบายใจ

"ได้ เดี๋ยวจะหาเงินมาไว้ให้ถลุงเยอะๆ นะ" 

"ขอบคุณจ้ะ"

ผู้การสันต์มองอีกคนนิ่งๆ ยัง ยัง ไม่รู้ตัวอีกว่าเขาประชด

ใครกันจะได้ใส่เสื้อผ้าราคาตัวละเกือบล้านได้ขนาดนี้

ก็เขานี่ไง!

เดินไปหลังบ้าน ยื่นถุงเสื้อผ้าให้แม่บ้าน

"ค่ะผู้การ"

"ซักให้หน่อย ใส่คืนนี้นะ" เขาจะพาชมจันทร์ไปดินเนอร์