All Chapters of เมียเด็กผู้การแสนร้าย (ผู้การสันต์:ชมจันทร์): Chapter 1 - Chapter 10

"ตาจ๋า ยายจ๋า ไม่รักชมแล้วหรือไง ทำไมถึงทำกับชมแบบนี้ "เด็กสาววัยสิบแปดปีร้องห่มร้องไห้ กอดเอวยายตัวเองที่นั่งบนแคร่ไม้ใต้ถุนบ้านยกสูงหนึ่งชั้นหลังเล็ก สร้างบนพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งงานราวกับฟ้าผ่ากลางใจก็ไม่ปาน อยู่ดีๆ ยายกลับบอกให้เธอเก็บเสื้อผ้าเพราะจะมีคนมารับ สาวความไปมา ยายถึงยอมบอกว่าจะส่งเธอไปอยู่ที่อื่น ไปทำหน้าที่เมียของผู้ชายคนหนึ่งไม่ถามเธอก่อนเลยว่าอยากไปหรือเปล่า แบบนี้เรียกมัดมือชกกันชัดๆ!"เอ็งอย่าพูดแบบนั้นสิชมเอ๊ย เลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กทำไมยายจะไม่รักเอ็งล่ะ" ได้ยินหลานสาวพูดแบบนี้สะเทือนใจไม่น้อย แต่เธอก็ว่าเลือกทางเดินที่ดีที่สุดให้หลานแล้วนะ"รักแล้วทำไมให้ชมไปอยู่ที่อื่นจ๊ะ ทำไมต้องให้ชมไปเป็นเมียใครก็ไม่รู้ด้วย" เงยหน้าขึ้นมองหญิงชราวัยเจ็ดสิบปีอย่างขอคำอธิบาย เธอเพิ่งสิบแปดปีเองนะ แต่ยายจะให้เธอมีสามีเสียแล้ว"หรือยายขายชมให้ผู้ชายคนนั้นจ๊ะ" มันถึงปุบปับขนาดนี้"ไม่ใช่แบบนั้นไอ้ชม เอ็งอย่าเพิ่งเข้าใจยายผิดไป ยายเนี่ยเหรอจะกล้าทำแบบนั้นกับเอ็ง""แล้วทำไมยายต้องให้ชมไปอยู่กับเขาด้วย""เอ็งจะได้เรียนสูงๆ ไงลูก แก่ตัวมาจะได้ไม่ลำบากเหมือนพ่อกับแม่เอ็ง"ลูกสาวและลูก

"ก็ใช่น่ะสิ เขาดูแค่รูปถ่าย เขาก็บอกว่าจะเอาเอ็งทำเมีย เอ็งคิดดูนะ ผู้การสันต์เป็นโสดมาตั้งหลายปี แล้วทำไมจู่ๆ เขาถึงอยากได้เอ็งไปเป็นเมีย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพึงพอใจเอ็ง""ไม่มีเมียแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอีหนูนี่จ๊ะยาย" ก็ยายบอกเองว่าผู้การสันต์ส่งเสียคนอื่นๆ เรียนหนังสือเหมือนกัน มันก็ต้องมีบ้างแหละ รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน"ไม่ๆ ถึงผู้การสันต์จะส่งเสียเลี้ยงดูเด็กเยอะ แต่ไม่เคยมีใครได้เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์นั่น ส่งเสียคือส่งเสีย ผู้การสันต์แค่ชอบทำบุญ ยายยืนยันว่าผู้การสันต์ไม่มีใครแน่นอน เพราะฉะนั้นเอ็งอย่าปล่อยให้โอกาสครั้งนี้หลุดลอยไปนะลูก""..""เชื่อยาย ไปเก็บเสื้อผ้า อย่าให้ผู้การรอนาน"ชมจันทร์ไม่มีอะไรจะแย้งแล้ว ในเมื่อสายตาของยายเธอมุ่งมั่นมากอีกอย่าง นี่คงเป็นหนทางที่จะทำให้สองตายายหมดห่วงจำต้องเดินกลับหลังขึ้นบ้านไปเก็บเสื้อผ้าตามที่ยายบอก"บ้านเราหลังเล็กหน่อยนะจ๊ะผู้การ" เดินกลับมาส่งยิ้มให้ผู้การสันต์ที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ ส่วนลูกน้องที่ติดตามมาด้วยกว่าสิบชีวิตยืนอยู่ไม่ไกล"ครับ ไม่เป็นไร" เอ่ยแล้วมองสำรวจตัวบ้าน ถึงจะหลังเล็กแต่ค่อนข้างสะอาดอยู่ ดูก็รู้ว่าคนที่บ้านปัดกวาดเช็

"ยายเธอบอกแบบนั้น?" ผู้การสันต์แปลกใจเมื่อได้ยิน "ทะ..ทำไมหรือจ๊ะ" ชมจันทร์หน้าเสีย ทำไมเขาดูไม่เชื่อล่ะ หรือว่ายายเธอโกหก"ฉันจะส่งเธอเรียนจนจบ หรือจนกว่าเธอจะพอใจ แต่เธอไม่ต้องมาเป็นเมียฉัน ไม่ต้องตอบแทนอะไรทั้งนั้น""ผู้การหมายความว่ายังไงจ๊ะ""หมายความตามที่พูด""แล้วไหนยายบอกว่าผู้การอยากได้ชมมาเป็นเมียไงจ๊ะ" หรือยายเธอพูดเองเออเอง"ฉันคิดว่ายายเธอคงเข้าใจอะไรผิด""...""วันนั้นตากับยายเธอมาขอพบฉัน ฉันก็ให้เข้ามาพบ ประเด็นแรกที่ยายเธอบอก อยากให้ฉันส่งเธอเรียนต่อ ฉันดูเกรดการเรียนของเธอแล้วมันดี ฉันก็อยากสนับสนุน""ประเด็นที่สอง ตากับยายเธอจะยกเธอให้เป็นเมียฉันเพื่อเป็นการตอบแทน ซึ่งฉันบอกปฏิเสธไปแล้วว่าไม่เป็นไร เพราะทุกคนฉันเพียงแค่ส่งเรียนแต่ไม่ได้เอาทำเมีย""แต่วันนั้นยายเธอไม่ยอมกลับบ้าน ฉันจึงต้องรับปากว่าจะเอาเธอทำเมีย ยายเธอถึงยอมกลับไป"ชมจันทร์ได้ยินแบบนั้นตกใจมาก ทำไมยายเธอถึงทำแบบนี้นะ ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าเขาชอบเธอน่าอายจริงๆ"ยังไงเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้วเธออย่าคิดมากเลย เพื่อความสบายใจของตากับยายเธอ เธอจะได้อยู่ที่นี่จนกว่าจะเรียนจบ เธออยากเรียนถึงระดับไหนฉันจะส่ง เ

"วิทยาลัยคันคายจ้ะ""ที่เดิม?" ผู้การสันต์เลิกคิ้ว "จ้ะ""เรียนในตัวจังหวัดได้นะ ฉันส่งเธอเรียนได้" วิทยาลัยคันคายมีสอนแค่ระดับปวช.-ปวส.เท่านั้น เผื่อชมจันทร์คิดว่าเขาหวงเงินเขาไม่ต้องส่งเสียพ่อแม่เพราะที่บ้านทำธุรกิจ อีกอย่างเขาไม่มีลูกที่ต้องเลี้ยงดูก็มีแค่คนที่เขาอุปการะส่งเสียพอให้เงินมีทางออก หยิบยื่นโอกาสให้กับคนอื่น และช่วยเหลือสังคมอยู่เสมอเป็นสิ่งที่เขาชอบทำ"ชมอยากอยู่ใกล้ตากับยายจ้ะ""อืม ตามใจ" ทั้งคู่นั่งทานข้าวต่อเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรกัน กระทั่งคนตัวเล็กอิ่มก่อน ไม่รู้ว่าต้องรอเขาไหม จึงนั่งรอเงียบๆ"อิ่มแล้วก็ไปเถอะ"ชมจันทร์พยักหน้าแล้วลุกจากเก้าอี้ มือเรียวหยิบจานข้าวตัวเองเตรียมเอาไปเก็บด้วย"ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่บ้านมาเก็บ"ชมจันทร์พยักหน้าช้าๆ วางลงที่เก่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ พอถึงเตียงนอนทิ้งตัวอย่างปล่อยตัวปล่อยใจที่นี่ดูสุขสบายก็จริง แต่เธอคิดถึงบ้านมาก คิดถึงสองตายาย ว่าแล้วโทรหาสักหน่อยนอนหรือยัง (โหลๆ) "ตา ยาย!" ชมจันทร์โบกมือผ่านกล้อง ดี๊ด๊าดีใจเมื่อพบว่าตากับยายยังไม่นอน (เป็นไงบ้างลูก เอ็งกินข้าวยังไอ้ชม) "กินเสร็จแล้วจ้ะยาย เมื่อกี้นี้

"ผู้การอย่าโกรธผมนะครับ""เรื่อง?""รับปากมาก่อนสิครับว่าผู้การจะไม่โกรธผม" "อืม!" มันทำให้เขาอยากรู้แล้วนี่ "...คุณนายก็เสียไปนานหลายปีแล้ว ผู้การยังคิดที่จะรักษาสัญญานั้นอยู่อีกหรือครับ" วันที่คุณนายเสียชีวิต เขาเป็นหนึ่งคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด ประตูห้องนอนไม่ได้ถูกปิดสนิท เขาได้ยินเสียงสนทนาของคนทั้งคู่เล็ดลอดออกมาจากในห้องนอน ว่าก่อนตายคุณนายสั่งเสียผู้การสันต์ไว้ว่าอย่างไรบ้าง"กูไม่ใช่คนประเภทรับปากส่งๆ" "แต่ผู้การเพิ่งรับปากส่งๆ กับตายายของคุณชมไปเองนะครับว่าจะรักและดูแลเธอไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่""มึงจะให้กูนอกใจภาหรือไง""ไม่ใช่แบบนั้นครับ" หรั่งถอนหายใจเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง"ตอนคุณนายมีชีวิตอยู่ ผู้การก็ทำหน้าที่สามีได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง พอคุณนายเสียไป ผู้การก็เอาแต่มอบความสุขให้กับคนอื่นๆ จนลืมดูแลความสุขของตัวเอง ผมว่าคนเราไม่ควรยึดติดกับอดีตนะครับ หากคุณนายมองอยู่ตลอดคงรับรู้ได้ว่าตั้งแต่คุณนายจากไปไม่มีวันไหนที่ผู้การของพวกผมมีความสุขเลยสักวัน""รู้ดี!" มองเขม่นไปทางลูกน้อง ท่าทางของเขามันดูอมทุกข์ขนาดนั้นเลยหรือไง"ผมพูดความจริงครับ ต่อหน้าผู้คนภายนอกผู้ก