Dihapus

Cerita "เมื่อฉันตาย พี่ชายกลายเป็นบ้า" tidak tersedia lagi di sini.

Thanatcha Thanatcha

สมน้ำหน้าพี่ชายนางเอก

2026-01-05 12:36:32

พี่ชายเกลียดฉัน เกลียดจนอยากให้ฉันตายไปซะ ฉันถามเขาทั้งน้ำตา “ฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่หรือไง?” เขาหัวเราะเสียงเย็น “ฉันไม่มีน้องสาว” คืนวันนั้น ฉันถูกรถที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวชนตาย แต่พี่ชายกลับกลายเป็นบ้า

Novel Terkait
ฉันกับแฟนแต่งงานในวันเดียวกัน

ฉันกับแฟนแต่งงานในวันเดียวกัน

Fiction·เฉิงหรูอี้

วิดีโอที่แฟนขอเลขาสาวแต่งงานกลายเป็นไวรัลบนโลกออนไลน์ ทุกคนต่างพูดกันว่าโรแมนติกและซาบซึ้งใจมาก เลขาสาวโพสต์ข้อความสารภาพรักว่า【ในที่สุดก็ได้เจอคุณ โชคดีที่ฉันไม่ยอมแพ้ คุณหลี่คะ ชีวิตต่อจากนี้ไป ขอคุณนำทางด้วยนะคะ】 คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงเชียร์【ฟินมาก! เลขาสาวกับท่านประธานผูู้เผด็จการ คู่จิ้นของฉันนี่มันหวานที่สุดไปเลยยยย!】 ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงแค่ปิดหน้าเว็บอย่างเงียบๆ แล้วไปหาแฟนเพื่อขอคำอธิบาย แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนว่า “ช่วงไม่ได้ ถ้าฉันไม่แต่งกับเธอล่ะก็ เธอก็จะถูกครอบครัวบีบบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก” “แล้วเซี่ยเซี่ยล่ะ เธอต่างหากที่เป็นแฟนจริงๆของนาย นายไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ?” “โกรธแล้วจะทำอะไรได้? เซี่ยเซี่ยอยู่กับฉันมาเจ็ดปีแล้ว เธอไม่มีทางไปจากฉันได้หรอก” สุดท้าย ฉันกับเขาก็แต่งงานในวันเดียวกัน รถแต่งงานแล่นสวนกัน ขณะที่เจ้าสาวกำลังแลกช่อดอกกัน และในวินาทีที่เห็นฉันอยู่ในรถแต่งงานอีกคัน เขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

5.1K Dibaca2025-10-16 18:01:18

ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า

ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า

Fiction·แมวป๊อปคอร์น

ตั้งแต่ภรรยาสั่งทำโซฟาใหม่ที่ยาวและกว้างขึ้น เธอก็ไปนอนที่ห้องนั่งเล่นทุกคืน ทุกครั้งที่ผมอยากให้เธอกลับไปนอนในห้องนอนด้วยกัน เธอมักจะอ้างว่าเหนื่อยแล้วไล่ผมออกไป บางครั้งเธอถึงขั้นล็อกประตูห้องนอนจากด้านใน ห้องนั่งเล่นก็มีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังลอดออกมาอยู่เรื่อยๆ จนถึงเช้าเธอถึงจะเปิดประตูให้ผมเข้าไป ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ในวันที่เธอคลอดลูก เพิ่งออกมาจากห้องคลอดและยังไม่ได้ลงจากเตียง ผมไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะอุ้มลูกเท่านั้น แต่ยังขอหย่ากับเธอโดยตรงอีกด้วย เธอถามผมด้วยตาแดงก่ำ "เพียงเพราะฉันนอนบนโซฟาทุกคืน คุณก็จะหย่ากับภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกให้คุณงั้นเหรอ?" ผมตอบโดยไม่ลังเลว่า "ใช่!"

8.7K Dibaca2026-06-24 13:37:29

คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป

คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป

Fiction·มู่เหอ

ฉันเคยปั่นหัวนักศึกษาชายคนหนึ่ง พอเขาตกหลุมรักฉัน ฉันก็บอกเลิกเขาทันที ต่อมาเมื่อเขาประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง เขากลับแต่งงานกับฉันที่ฐานะทางบ้านตกต่ำลง ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคน ใครๆ ต่างก็บอกว่าฉันโชคดี แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ทุกคืนเขาจะพาผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ากลับมาที่บ้าน ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟายไม่โวยวาย เขากลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และจงใจทำให้หลิวหรานซึ่งเป็นรักแรกของเขาตั้งท้อง ฉันมีสีหน้าเรียบเฉย เขาจึงดันตัวฉันไปชิดกำแพง "ซูซิงม่าน ตกลงว่าเธอรักฉันบ้างไหม?" ต่อมา ฉันกับหลิวหรานน้ำคร่ำแตกพร้อมกัน ฉันคุกเข่าลงกับพื้นยอมรับว่าตัวเองรักเขา และอ้อนวอนขอให้เขาไปส่งที่โรงพยาบาล เขากอดฉันแน่นด้วยความดีใจ "ฉันรู้แล้ว! ยัยคนโกหก" จากนั้นเขาก็ผลักฉันออกอย่างแรง อุ้มหลิวหรานขึ้นมา แล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "เดี๋ยวค่อยไปส่งเธอที่โรงพยาบาล ความเจ็บปวดจากการคลอดลูกนี่แหละคือบทลงโทษที่ฉันมีให้เธอ!"

24.1K Dibaca2026-06-26 18:07:32

จากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน

จากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน

Fiction·กัมมี่

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป

6.2K Dibaca2025-10-31 14:52:54

แฟนออนไลน์ฉันเป็นเจ้านาย

แฟนออนไลน์ฉันเป็นเจ้านาย

Fiction·มู่หือ

จู่ ๆ แฟนออนไลน์ของฉันก็ส่งรูปมื้อเที่ยงมาให้ ในรูปคือสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ และยังคงมีควันร้อนลอยกรุ่นอยู่ [ที่รัก ผมกินมื้อเที่ยงอย่างว่าง่ายแล้วนะ ขอคำชมหน่อยสิ~] ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับไปว่า "เก่งมาก" แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นตัวหนังสือสีแดงสะดุดตาสองสามบรรทัดพิมพ์อยู่ตรงขอบจานเข้าเสียก่อน— ไมค์เทคโนโลยี ภายในใจของฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที มันช่างบังเอิญจนน่าเหลือเชื่อเพราะบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ก็ใช้ชื่อนี้เหมือนกัน ฉันอึ้งอยู่กับที่ สมองขาวโพลนไปหมด ไม่จริงน่า แฟนออนไลน์ที่ฉันคบมาปีกว่าดันอยู่ข้าง ๆ ฉันงั้นเหรอ

9.8K Dibaca2026-05-24 17:46:42

ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี

ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี

Fiction·เสี่ยวหลีฮวา

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปี ฉันเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าเครื่องหนึ่งในตู้เซฟของลู่จิ่งเซิน รหัสผ่านคือวันเกิดของแฟนคนแรกของเขา ด้านในนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำอันหวานแหววในอดีตของพวกเขา แต่ในอัลบั้มรูปปัจจุบันของเขา กลับไม่มีรูปฉันเลยแม้แต่สักรูป “หลินซี แอบส่องเรื่องส่วนตัวคนอื่น มันสนุกนักเหรอ?” ฉันหันไปมองผู้ชายที่อยู่นอกประตู โดยไม่เอะอะโวยวายอะไรเลย แค่พูดอย่างเฉยชาว่า “เราหย่ากันเถอะ” ลู่จิ่งเซินฟอร์แมตโทรศัพท์ต่อหน้าฉัน สีหน้าเฉยเมย ไร้ซึ่งอารมณ์ให้คาดเดา “ตอนนี้โอเคแล้ว?” เขาถามฉัน “ยังจะหย่าอยู่ไหม?” ฉันพยักหน้าอย่างจริงจัง “หย่า”

5.5K Dibaca2026-04-14 10:29:28

วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว

วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว

Fiction·เสี่ยวมู่เจิน

ฉันมีภาวะบกพร่องทางการได้ยินเล็กน้อย หูขวาได้ยินไม่ค่อยชัด ตั้งแต่เด็กจนโต เสิ่นเยี่ยนมักจะชอบยืนอยู่ทางด้านขวาของฉันเสมอ เขาบอกว่า “ทำแบบนี้เวลาคนอื่นนินทาเธอ ฉันจะได้ยินก่อน” ต่อมาพวกเราหมั้นกัน การ์ดเชิญงานแต่งงานพิมพ์เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าฉันโชคดีที่มีเพื่อนสนิทวัยเด็กคอยปกป้องดูแลมาสิบกว่าปี จนกระทั่งซ่งฉิงย้ายเข้ามาทำงานที่บริษัทของเสิ่นเยี่ยน หล่อนนั้นทั้งสวยและโดดเด่นสะดุดตา เวลาพูดจามักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก หล่อนจ้องมองเครื่องช่วยฟังของฉันอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามเสิ่นเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม “เธอเป็นแบบนี้ ตอนกลางคืนจะได้ยินที่คุณพูดคำหวานใส่หรือเปล่าเนี่ย?” ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงทันที แต่เสิ่นเยี่ยนกลับเพียงแค่ขมวดคิ้ว “ซ่งฉิงปากไวไปหน่อย เธอก็อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย” ในวันซ้อมพิธีแต่งงานวันนั้น ฉันยืนอยู่ด้านนอกประตู และได้ยินเสียงซ่งฉิงกำลังอ่านคำปฏิญาณของฉันด้วยรอยยิ้ม “เสิ่นเยี่ยน ฉันยินดีที่จะเป็นหู เป็นไม้เท้า และเป็นภาระติดตัวนายไปตลอดชีวิต” ผู้คนทั่วทั้งห้องหัวเราะครื้นเครงกันยกใหญ่ เสิ่นเยี่ยนเองก็หลุดขำออกมาเช่นกัน “อย่าไปแก้บทส่งเดชสิ เดี๋ยวเธอได้ยินเข้าจะพลอยรู้สึกแย่อีก” ซ่งฉิงเอ่ยถามขึ้น “งั้นคุณยังจะแต่งงานกับเธออยู่อีกเหรอ?” เสิ่นเยี่ยนนิ่งเงียบไปสองวินาที “การ์ดเชิญก็แจกออกไปหมดแล้ว ไม่แต่งแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ” ฉันยืนอยู่ตรงสุดปลายทางเดิน ในมือถือร่มคันที่เขาให้มา ซึ่งตอนนี้ยังมีหยดน้ำไหลหยดลงมา ฝนหยุดตกแล้ว ทว่าจู่ๆ ฉันกลับไม่อยากเดินเข้าไปข้างในอีกต่อไปแล้ว

5.3K Dibaca2026-08-15 14:22:52

ผิดสัญญารักเพื่อนสมัยเด็ก

ผิดสัญญารักเพื่อนสมัยเด็ก

Fiction·ไอศกรีม

ตอนที่พ่อแม่โทรมาบอกว่า ให้ฉันไปดูหน้าคู่ดูตัวของเพื่อนสมัยเด็กที่บ้านของเขานั้น เจ้าเพื่อนสมัยเด็กคนนี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายฉัน ฉันนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น จึงกระซิบพูดเบาๆ ว่า "สวี่ซิงเหอ พวกเขาบอกว่าจะหาคู่ดูตัวให้นายด้วยล่ะ" เขาครางรับ "อืม" ในลำคออย่างงัวเงีย ก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปกอด "ซินซินเด็กดี เดี๋ยวเธอช่วยหาชุดให้ฉันสักชุดนะ แล้วก็ช่วยเซ็ตผมให้ฉันด้วย" พอเห็นฉันตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน สวี่ซิงเหอก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับแค่นหัวเราะ: "เดี๋ยวนะ เป็นอะไรไป? เราสองคนก็เป็นแค่คู่นอนกันไม่ใช่เหรอ เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันจะแต่งงานกับเธอจริงๆ หรอกนะ?"

6.3K Dibaca2025-12-02 11:14:58

กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง

กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง

Fiction·ขนนกสง่างาม

เสิ่นป๋อโจวบินมาแปดปี จากผู้ช่วยนักบินไต่เต้าจนเป็นกัปตัน และฉันก็อยู่เคียงข้างเขามาตลอด ปีที่เขางานยุ่งที่สุด ฉันลาออกจากงาน คอยทำอาหารตามตารางบินของเขาทุกวัน ฉันเคยถามเขาครั้งหนึ่งว่า "สักวันพาฉันไปดูท้องฟ้าสูงหมื่นเมตรในมุมที่คุณเห็นได้ไหม แค่ครั้งเดียวก็พอ" เขาไม่แม้แต่จะหยุดคีบอาหาร "นั่นคือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่สวนสนุก" ฉันตอบว่าได้ หลังจากนั้นก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้อีก กระทั่งคืนนั้น ฉันนอนไม่หลับ แล้วไปเจออัลบั้มที่ล็อกไว้ในโทรศัพท์ของเขา ในอัลบั้มมีรูปกว่า 40 รูป ทั้งหมดเป็นภาพจากมุมมองในห้องนักบิน ทะเลเมฆ พระอาทิตย์ตก รุ้งคู่หลังฝน และทางช้างเผือกบนฟ้าสูงหมื่นเมตร ทุกรูปเคยถูกส่งให้คนคนเดียวกัน โดยตั้งชื่อไว้เป็นอีโมจิหมีน้อย รูปล่าสุดคือภาพท้องฟ้ายามเย็นเมื่อสามวันก่อน ดวงอาทิตย์ครึ่งดวงคล้อยอยู่ตรงปลายปีกเครื่องบิน เขาเขียนข้อความกำกับไว้ว่า "วันนี้ก็สวยเหมือนกัน ครั้งหน้าถ้าคุณมา นั่งที่นั่งผู้สังเกตการณ์ฝั่งขวา มุมนั้นสวยที่สุด" อีกฝ่ายส่งอีโมจิกอดกลับมา พร้อมข้อความสี่คำ "รอฉันลาพักร้อนก่อนนะ" ฉันวางโทรศัพท์กลับไว้ที่เดิม ไม่เปลี่ยนรหัส ไม่ลบอัลบั้ม พอฟ้าสาง ฉันก็ชงกาแฟเหมือนทุกวัน แล้วนั่งดื่มอย่างเงียบ ๆ จากนั้นเปิดคอมพิวเตอร์ เขียนใบลาออก แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปต้าหลี่ แปดปีแล้ว ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจว่าจะไม่เฝ้ารอเวลามื้ออาหารตามเส้นทางบินของเขาอีก จะไม่เฝ้าบ้านที่ว่างเปล่า แล้วคอยเดาว่าตอนนี้เขาบินไปถึงที่ไหนแล้ว บนฟ้าสูงหมื่นเมตรของเขาไม่มีที่ให้ฉัน งั้นฉันก็จะหยั่งรากบนพื้นดิน แล้วเฝ้ามองท้องฟ้ายามเย็นของตัวเอง

8.9K Dibaca2026-08-05 15:59:26

ยามใบไม้ผลัดใบ

ยามใบไม้ผลัดใบ

Fiction·มู่หือ

ก่อนประจำเดือนมาหนึ่งวัน ฉันเห็นโน้ตในแอปเตือนความจำของคู่หมั้น [เธอน่าจะเป็นประจำเดือนพรุ่งนี้ เตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดใส่ไว้ในกระเป๋า] ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ประทับใจความเอาใจใส่ของคู่หมั้นมาก จนกระทั่งวันต่อมา ฉันปวดหน่วงๆ ที่ท้องน้อยจนหน้าซีด จึงไปหาผ้าอนามัยในกระเป๋าสะพาย แต่ในกระเป๋าไม่มีอะไรเลย เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาจากกางเกง พวกนักเรียนชี้มาที่ด้านหลังฉันแล้วหัวเราะคิกคัก ฉันนึกว่าเขาแค่ลืมเอาของพวกนั้นใส่กระเป๋า แต่ครูฝึกสอนที่เพิ่งมาใหม่ดันโพสต์ว่า [เพิ่งมาฝึกสอนก็เจอครูพี่เลี้ยงสุดหล่อแถมยังใจดีมาก! คิดไม่ถึงว่าเขาจะเตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดให้ฉันด้วย เดือนนี้ไม่ปวดประจำเดือนเลยอะ] พร้อมกับภาพยาแก้ปวดกับผ้าอนามัย แถมยังมีน้ำหวานด้วย ยานั่นเป็นยาที่ฉันมีติดบ้านไว้ตลอด เพราะฉันปวดประจำเดือนแทบทุกเดือน ส่วนผ้าอนามัยก็เป็นผ้าอนามัยยี่ห้อเดียวที่ฉันใช้แล้วไม่แพ้ ฉันล็อกหน้าจอมือถือ มองแหวนที่นิ้วกลางอยู่นานมาก จากนั้นก็ลุกขึ้นไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน เพื่อยื่นเรื่องขอไปทำวิจัยและดูงานที่ต่างประเทศ เจ็ดปีแล้ว เขาจำวันเกิดฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากนี้เขาไม่ต้องจำมันอีกแล้วล่ะ ......

5.4K Dibaca2026-07-24 14:40:30

Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status