Novel & Cerita ความเสียใจหลังตาย

เดรฟนั่งคอตก มือกุมขมับอย่างหมดอาลัยตายอยาก ช่วงเวลาที่เสียใจและโดดเดี่ยวมันทำให้เดรฟคิดได้แล้วว่าที่ผ่านมาเคยทำไม่ดีกับอีกคนไว้ยังไงบ้าง และนั่นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเกลียดตัวเองจนแทบให้อภัยตัวเองไม่ได้ แต่จะมาสำนักผิดตอนนี้ตอนที่ไม่มีเธออยู่มันก็สายไปเสียแล้ว เขาไม่ส ามารถทำอะไรได้เลยนอกจากจมอยู่กับอดีตและความรู้สึกผิดแบบนี้

เอเดรียนนิ่งเงียบไป กรามของเขาบดเข้าหากันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน “เธอเกลียดฉัน มาร์คุส โรสแมรีไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว นายเองก็รู้ดี” มาร์คุสถอนหายใจยาวก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“So this is heartache? (นี่คือความเสียใจใช่มั้ย?) So this is heartache? (นี่คือความเสียใจใช่มั้ย?) hiroi atsumeta koukai wa, (ความเศร้าที่ฉันแบกรับมายาวนาน) namida e to kawari oh baby (ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา)

กิตติภพบอกทั้งที่น้ำตายังไหล เพียงแค่คิดถึงคืนวันที่เคยสูญเสียคนตรงหน้าไปเมื่อครั้งอดีต หัวใจของเขาก็เจ็บร้าวระบม “คุณเคยมีความสุขดี เมื่อคิดว่าฉันตายไปแล้ว...ก็ให้ถือซะว่าฉันตายไปจากชีวิตของคุณแล้ว” เธอบอกโดยไม่ก้มลงมองคนที่พยายามเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้

ไม่รู้ว่าเวลานี้นางเสียใจบ้างหรือเปล่า นางจีคิดว่านางเสียใจ เพราะคนอย่างนาง จะรู้จักคำว่าเสียใจก็ต่อเมื่อชีวิตของตนเองตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น น่าเสียดายที่ความเสียใจเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุดเพราะจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องในอดีตได้อีก

มนสิชาตวัดสายตามอง จ้องมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อทั้งดีใจ ทั้งโกรธ แต่ก็เกลียดไม่ลง “มาในฐานะหวัง จางเหว่ย หรือเจเลนคะ แค่คำว่าขอโทษมันช่วยเอาความเสียใจ ตลอด 6 เดือนที่ผ่านมากลับมาไม่ได้หรอกนะ พี่รู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหนกับการที่ต้องเห็นคน ถูกระเบิดตายไปต่อหน้าต่อตา แล้วคน คน นั้นก็คือพี่ ทุกคนเข้าใจว่าพี่ตายไปแล้ว แต่วันนี้มันคืออะไร หุ่นโคลนนิ่งเหรอ” “แต่ที่พี่ ทำไปทั้งหมด มันก็มีเหตุผลนะ”

ฉันน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ตอนนี้ฉันนึกเสียใจจริง ๆ นึกเสียใจที่ได้เจอกับจางเฉิง ทั้งยังนึกเสียใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น และยิ่งนึกเสียใจที่ฉันทะเลาะกับพ่อก่อนตาย

"บอกแล้วไงให้เจียมตัว" “ฉันได้ลูกแล้วตอนนี้เธอเป็นอิสระ อยากไปอยู่ไหนทำอะไรก็แล้วแต่เธอ” (เขารีบหย่ากับเมียอุ้มบุญเพื่อไปแต่งงานกับคนรักที่กำลังตั้งท้อง)

เขาดื้อดึงตามอยู่ข้างกายเธอ พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเรื่องความเสียใจหลังจากเธอตายไปในชาติที่แล้ว เรื่องความเจ็บปวด เรื่องบ้านที่ว่างเปล่าซึ่งเขาต้องเผชิญเพียงลำพัง และความสิ้นหวังตอนที่เลือกจบชีวิตตามเธอไป “อันหราน เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเสียใจแค่ไหน ทุกวันที่มองกล่องอัฐิขอ งเธอ มันเหมือนฉันอยู่ในนรก”

เจ็บปวดเจียนตายเป็นเช่นไร ไม่มีใครรู้ซึ้งไปมากกว่าผู้ที่ได้สัมผัส ซึ่งครั้งหนึ่งพราวจันทร์เคยได้พานพบกับความรู้สึกนี้มาแล้ว และติดอยู่กับมันนานมากกว่าจะหลุดพ้นมาได้ เธอรู้ดีว่าทรมานแค่ไหน จึงไม่อยากกลับไปเจ็บอีก เลยเลือกที่จะหักใจเสียแต่ตอนนี้ ตอนที่ความรู้สึ กยังไม่ถลำลึกมากเกินไป เพราะรู้ว่าตนทำเลวไว้มาก ภวินท์จึงไม่คาดหวังให้พราวจันทร์ตอบรับความรู้สึกเขาในเวลานี้ “ไม่เป็นไร พี่รอได้ ไม่ว่านานแค่ไหน พี่ก็จะรอพราวเปิดใจให้พี่อีกครั้ง แล้วครั้งนี้พี่สัญญา พี่จะไม่ทำให้พราวเสียใจอีก”