Dihapus

Cerita "เมื่อฉันตาย พี่ชายกลายเป็นบ้า" tidak tersedia lagi di sini.

สมน้ำหน้าพี่ชายนางเอก

2026-01-05 12:36:32

Tentang Buku

ความเสียใจหลังตาย การเสียใจภายหลัง อารมณ์ครอบครัว ความรักทรมาน โหดเหี้ยม

พี่ชายเกลียดฉัน เกลียดจนอยากให้ฉันตายไปซะ ฉันถามเขาทั้งน้ำตา “ฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่หรือไง?” เขาหัวเราะเสียงเย็น “ฉันไม่มีน้องสาว” คืนวันนั้น ฉันถูกรถที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวชนตาย แต่พี่ชายกลับกลายเป็นบ้า

Novel Terkait

แสงจันทร์ที่ลับไปในตาเธอ

FictionÂ·ดาวตก

สิบปีก่อน ฉันตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว สิบปีต่อมา กู้จั๋วให้ชู้มาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับฉัน หลังจากกล่อมฉันเข้านอนทุกคืน กลางดึกก็ไปคลุกคลีอยู่กับชู้ แม้แต่ลูกชายของฉันยังแอบเรียกชู้ว่าแม่ พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว และยังเตรียมวางแผนไปจากพวกเขาด้วย

8.1K Dibaca2025-09-08 11:57:53

จากไปหนึ่ง พรากถึงสาม

FictionÂ·ปลาน้อย

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว

6.5K Dibaca2026-03-13 13:18:06

รักเรานั้นร่วงโรย

FictionÂ·หลางเทียนเป๋ายุ๋น

"คุณอัน ยืนยันจะเปลี่ยนชื่อใช่ไหมคะ? ถ้าเปลี่ยนชื่อแล้ว ทั้งวุฒิการศึกษา เอกสารรับรอง รวมถึงพาสปอร์ต จะต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดนะคะ" อันหนิงพยักหน้า "ยืนยันค่ะ" เจ้าหน้าที่ยังคงโน้มน้าวต่อ "ผู้ที่บรรลุนิติภาวะแล้วเปลี่ยนชื่อจะมีขั้นตอนที่ยุ่งยากมากทีเดียว อีกอย่างชื่อเดิมของคุณก็เพราะมากอยู่แล้ว เก็บไปคิดดูอีกทีดีไหมคะ?" "ไม่คิดแล้วค่ะ" อันหนิงเซ็นชื่อลงไปบนเอกสารยินยอมเปลี่ยนชื่อ "รบกวนด้วยนะคะ" "โอเคค่ะ ชื่อที่เปลี่ยนใหม่คือ...เซี่ยงหยวน ถูกต้องนะคะ?" "ใช่ค่ะ" เซี่ยงหยวน บินออกไปยังที่ที่ไกลแสนไกล

17.7K Dibaca2025-02-20 14:24:41

สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน

FictionÂ·ยูคาลิปตัสแดนใต้

หลังจากแกล้งตายได้สามปี สองแม่ลูกตระกูลเสิ่นก็บุกมาหาผมถึงประตูบ้าน เพื่อที่จะหลุดพ้นจากพวกเธอ ผมถึงกับถือมีดขู่ฆ่าตัวตาย จนกระทั่งลูกสาววัยเจ็ดขวบยื่นมือไปจับเครื่องช่วยหายใจของพ่อผม เสิ่นชิงเสวี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ พูดจาขู่เสียงสั่น "อาอวี้ นายจะยอมให้พ่อขาดใจตาย หรือจะยอมกลับมาเป็นสามีฉันอีกครั้ง นายเลือกเอาเอง!" ผมโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำได้แค่วางมีดลงแล้วยอมจดทะเบียนสมรสใหม่กับเธอ เมื่อก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง ผมก็กลายเป็น "สามีและพ่อที่ดี" อันสมบูรณ์แบบที่สุดของตระกูลเสิ่น ตอนที่น้องชายบุญธรรมอารมณ์ไม่ดีและต้องการให้เสิ่นชิงเสวี่ยอยู่เป็นเพื่อน ผมก็รีบหลบไปนอนโรงแรมทันที แม้กระทั่งตอนที่กระเพาะอาหารทะลุจนปวดต้องผ่าตัด ผมก็ไม่เคยโทรหาเธอเลยสักสาย ตอนที่ลูกสาวเลือกทาน และอยากกินอาหารฝีมือคุณอา ผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินทางไปรับเฉินจิ่งมาพักที่บ้านด้วยตัวเอง แม้แต่ในวันเกิดของผม เฉินจิ่งจู่ ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมาพร้อมบอกว่า "อิจฉาพี่จังเลย มีทั้งคนรักและลูกที่ดีขนาดนี้ ไม่เหมือนผมเลย ไม่เคยได้รับของขวัญวันเกิดดี ๆ กับเขาบ้างเลย" ผมถอดสร้อยข้อมือหินทิเบตเทียนจูบนข้อมือตัวเองใส่มือเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลูกปัดสีแดงฉานสวมอยู่บนข้อมือขาวหมดจดของเฉินจิ่ง ดูสวยสดมาก แต่เสิ่นชิงเสวี่ยกลับตาแดงขึ้นมาทันที คว้ามือผมไว้แล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด "ซ่งอวี้ นี่มันคือของหมั้นแทนใจที่ฉันเคยคุกเข่ากราบทุกละสามก้าวที่ทิเบตเพื่อขอมาให้นายนะ!"

6.7K Dibaca2026-08-13 16:17:03

ดุจน้ำค้างรุ่งสางกับแสงจางริบหรี่

FictionÂ·แสงสว่าง

คนในหนานเฉิงต่างรู้กันดีว่า เวินซูเยว่กับฉีเหย่เป็นคู่ที่ขึ้นชื่อว่าเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของฉีเหย่ที่เป็นเพียงในนาม เวินซูเยว่ตั้งกฎ “ข้อห้ามสามข้อ” ให้เขาไว้ : ห้ามเขาแข่งรถ ห้ามกลับบ้านดึกและยิ่งห้ามไปหาเซี่ยอวิ๋นซู ผู้เป็นรักแรกในใจของเขา แต่เขากลับทำตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ไม่ไปแข่งรถจนขับวนถนนภูเขารอบหนานเฉิงก็ออกไปดื่มในคลับทั้งคืนจนเมาไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังในวันเกิดของเธอ ตั้งใจพาเซี่ยอวิ๋นซูไปจูบกันใต้พลุไฟที่สว่างเต็มท้องฟ้า เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียด ทุกคนต่างรอดูละครฉากใหญ่ เพราะพวกเขาเดาว่าด้วยนิสัยของเวินซูเยว่ ผู้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง เมื่อเห็นภาพจูบที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วนั้น เธอต้องบุกไปอย่างเอาเรื่อง แล้วลากตัวผู้ชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับบ้านแน่ หลังภาพนั้นถูกแชร์ว่อนบนโลกออนไลน์เพียงหนึ่งชั่วโมง เวินซูเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นจริง แต่เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว หรือบังคับพาเขากลับบ้าน เพียงเดินเข้าไปยืนต่อหน้าฉีเหย่อย่างสงบ แล้วเอื้อมมือออกไป เสียงเบาจนเหมือนจะสลายไปในอากาศ “ฉีเหย่ เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันเคยให้ผ้าคุ้มครองกับนาย ตอนนี้…คืนให้ฉันได้ไหม” ในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนได้ยินแม้เข็มตกกระทบพื้น ฉีเหย่ถึงกับชะงักไป เผลอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่ห้อยเครื่องรางสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ต้องเข้าห้องไอซียูและกู้ชีพอยู่ทั้งวันทั้งคืน และตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นก็คือเวินซูเยว่

7.2K Dibaca2026-06-09 11:41:30

เธอแกล้งลืม ผมกลับลืมจริง

FictionÂ·เข่ออ้ายตัว

ผมตามตื๊อเพื่อนสนิทของพี่สาวอยู่นานถึงสามปี ในที่สุดเธอก็ยอมคบกับผมแบบลับๆ แต่หลังจากคบกันแบบลับๆมาห้าปี ขณะที่ผมกำลังเตรียมจะขอเธอแต่งงาน ผมกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับเพื่อนๆเข้าเสียก่อน “รักแรกของเธอกำลังจะกลับประเทศแล้ว แล้วแฟนตัวแทนคนนั้นของเธอจะจัดการยังไง?” “ตอนเลิกกันก็หาเหตุผลดีๆไว้ล่ะ อย่าให้เรื่องมันจบไม่สวย ไม่อย่างนั้นถ้าพี่เจียงรู้ว่าน้องชายตัวเองถูกรังแก เธอไม่ปล่อยเธอไว้แน่” หลังจากนิ่งคิดอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจ “งั้นก็แกล้งทำเป็นความจำเสื่อมสิ ลืมเรื่องห้าปีนี้ไปซะ ยังไงเราก็คบกันแบบลับๆอยู่แล้ว ไม่มีใครรู้หรอก” ลืมก็ดีเหมือนกัน ลืมไปซะจะได้ไม่ต้องเจ็บอีก คืนนั้น ผมจึงไปหานักสะกดจิตที่เก่งที่สุดเพื่อลบความทรงจำตลอดแปดปีนี้ออกไป แต่พอผมลืมเธอได้จริงๆ ผู้หญิงที่เคยเย็นชาและสงบนิ่งมาตลอดกลับเสียสติขึ้นมา เอาแต่พร่ำขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ผมนึกถึงเธอให้ได้

5.8K Dibaca2026-09-18 11:19:44

สุขที่ไม่อาจเอ่ย

FictionÂ·ผ่าน

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า “คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?” ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่ เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!” คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย แต่ฉันปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง

16.8K Dibaca2025-10-22 15:10:19

สุดทางไม่มีเธอ

FictionÂ·ปลาน้อย

“เลขาเซี่ยครับ ใบลาออกของคุณท่านประธานฉีเซ็นอนุมัติแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตว่าคนที่ลาออกคือคุณ ให้ผมช่วยเตือนเขาหน่อยไหมครับ?” เมื่อได้ยินข้อความจากปลายสาย เซี่ยอวี่จือก็ค่อยๆ ลดสายตาลง “ไม่เป็นไรค่ะ เอาตามนี้แหละ” “แต่คุณทำงานเป็นเลขาข้างกายท่านประธานฉีมาตั้งสี่ปีแล้วนะครับ เขาพอใจในตัวคุณที่สุด และขาดคุณไม่ได้ที่สุด เรื่องลาออกนี่ คุณจะไม่ลองพิจารณาดูอีกสักหน่อยจริงๆ เหรอครับ?”ฝ่ายบุคคลพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่เซี่ยอวี่จือกลับทำเพียงยิ้มบางๆ

60.2K Dibaca2026-04-01 10:51:38

คำลาแสนหนาวเหน็บ

FictionÂ·แมกไม้และม่านหมอก

คืนก่อนวันเดินทาง ซูร่างแท็กหาฉันในกลุ่ม "เธอเช็กตั๋วเครื่องบินของเธอหน่อยนะ" ฉันกดเปิดรายการคำสั่งซื้อ ขึ้นแสดงว่ายกเลิกตั๋วแล้ว เวลายกเลิกตั๋วคือเมื่อสามวันก่อน ยังไม่ทันได้พิมพ์ตัวอักษร ข้อความในกลุ่มก็เด้งขึ้นมาติดๆ กัน เย่หมั่ง: [ฉันลงเดิมพันกับซูร่าง ว่าก่อนเดินทางเธอจะเปิดดูรายการคำสั่งซื้อไหม ฉันเดิมพันว่าเธอไม่เปิดดู ผลคือเขาดันบอกให้เธอเช็กเอง ฟาวล์นี่นา!] ซูร่าง: [พอเหอะ ยังไงเธอก็แพ้อยู่ดี เธอเพิ่งมารู้เอาป่านนี้นี่ไง รีบกดจองใหม่เถอะ แค่ไม่มีที่นั่งติดกันแล้วก็เท่านั้น] พวกเขาคุยกันอย่างอารมณ์ดี เหมือนครั้งก่อนที่เดิมพันกันว่ากี่วันฉันถึงจะรู้ว่าห้องพักโรงแรมเปลี่ยนจากห้องเตียงคู่เป็นห้องพักสามคน แล้วฉันต้องนอนเตียงพับ และเหมือนครั้งก่อนนู้นที่เดิมพันกันว่าฉันจะสังเกตเห็นไหมว่าหอศิลป์แห่งเดียวในตารางเดินทางถูกเปลี่ยนเป็นห้องปริศนาแหกคุก ทุกครั้งที่ฉันบอกว่าถือสา คำตอบรับของพวกเขาก็เหมือนเดิมเสมอ "เธอไม่พูดแล้วพวกเราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าเธอใส่ใจ" ทว่าพวกเขาไม่เคยเอ่ยปากถามเลยสักครั้ง ฉันไม่ได้กดจองตั๋วใหม่ เปิดแอปพลิเคชันอีกแอปหนึ่ง ค้นหาตั๋วเครื่องบินไปไอซ์แลนด์เที่ยวบินหนึ่ง ชมแสงเหนือในอุณหภูมิลบสิบห้าองศา ตัวคนเดียว บางทีอาจจะกำลังพอดี

9.6K Dibaca2026-08-29 12:27:59

ยามหิมะร่วงโรย

FictionÂ·นิจนิรันดร์

“คุณเจียง เราโทรมาจากหน่วยงานทำการุณยฆาตที่สวิตเซอร์แลนด์ ไม่ทราบว่าคุณได้ยื่นเรื่องทำการุณยฆาตในวันที่ 25 ธันวาคมใช่ไหม?” ขนตาของเจียงอี่ฮว่าสั่นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใช่” “โอเค คำร้องขอการุณยฆาตของคุณผ่านการอนุมัติแล้ว ทางเราให้เวลาครึ่งเดือน รบกวนเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วย” เพิ่งวางสาย ประตูห้องนอนก็เปิดออก เหลียงซิวหย่วนเดินเข้ามาพร้อมไอเย็นบนตัว เมื่อเห็นเธอ เขายิ้มแล้วชูกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงาม “ฮว่าฮว่า สุขสันต์วันเกิด” เจียงอี่ฮว่าหัวเราะ “วันเกิดฉันเมื่อวาน” เหลียงซิวหย่วนชะงักไป สีหน้าเหลอหลาและกระอักกระอ่วน “ขอโทษนะ ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมากเลย”

13.7K Dibaca2026-05-09 11:13:06

หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า

FictionÂ·หลากอารมณ์

ฉันขอร้องสามีไปหลายร้อยครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมตกลงว่าจะไปกับฉัน พาพ่อออกไปกลางทะเล เพื่อส่งท่านเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต แต่ฉันยืนอยู่ริมฝั่งทะเล อุณหภูมิในร่างของพ่อที่นั่งอยู่บนรถเข็นค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาของสามีเลย ผู้หญิงในดวงใจของเขาโพสต์ลงโซเชียล เป็นรูปที่พวกเขายืนดูเมฆอยู่บนทุ่งหญ้า “ขอแค่มีเธอ ก็ไม่ต้องการอะไรบนโลกใบนี้อีกแล้ว” ฉันเผลอกดไลก์ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่นานเขาก็ส่งข้อความมาถามทันที “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับชิงชิง ถ้ายังควบคุมมือตัวเองไม่ได้ก็หย่ากันไปเลย ! ” ฉันจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เขาเอาเรื่องหย่ามาขู่ฉัน ฉันฟังจนเบื่อแล้ว “ได้สิ หย่ากันเลย”

14.2K Dibaca2026-04-01 10:52:54

เมื่อเพลงจบ…ไม่อาจมีวันคืนดังเดิม

FictionÂ·นิจนิรันดร์

การเปิดห้องกับเพื่อนสมัยเด็กเป็นครั้งที่ 999 เขายังคงเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เช้าวันถัดมา จู้ซีเหยามีรอยจูบพราวทั่วเรือนร่าง เพียงขยับนิดเดียวก็ปวดระบมไปทั้งเอวทั้งหลัง บรรยากาศคลุมเครือในห้องยังคงอบอวล มือเรียวยาวของลู่โจวหนานโอบกอดเธอไว้ รับรู้ถึงความนุ่มอุ่นในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “พรุ่งนี้แต่งตัวให้เป็นทางการหน่อย ไปบ้านฉันด้วยกัน” ได้ยินดังนั้น จู้ซีเหยาก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม

5.8K Dibaca2026-05-09 11:15:17

Pindai kode untuk membaca di Aplikasi