ANMELDENสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ห้อง ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) 20:30น. “คุณป๊าขาาาาาาา^_^”ทันทีที่ประตูห้องทำงานของคุณป๊าเปิดออกฉันก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปโผกอดผู้เป็นพ่ออย่างคิดถึง ฉันไม่ได้เจอท่านมาหลายวันแล้วน่ะเนี่ย “เป็นไงลูกเหนื่อยไหมกับชีวิตนางแบบของลูก? ”คุณป๊าลูบผมฉันอย่างเอ็นดูน้ำเสียงของท่านยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ “นิดหน่อยค่ะแต่สนุกมากกว่า^_^” “ก็ต้องสนุกสิ…เราได้ใช้ชีวิตอิสระหนิ^_^” “ก็หนูไม่เคยได้เลยหนิคะ”ฉันว่าเสียงแผ่วพลางออดอ้อนคุณป๊า “แล้วต่อจากนี้ไปหนูจะยอมได้เหรอลูก? ”คุณป๊ามองหน้าฉันด้วยสายตาเป็นห่วง เพราะงานนี้มันอันตรายมากจริงๆเพราะลูคัสไม่ใช่บุคคลธรรมดาแต่เขาเป็นบุคคลที่ทางการต้องการตัวมากที่สุด “ได้สิคะเพื่อคุณป๊าและพี่เทเลอร์งานแค่นี้จิ๊บๆๆค่ะ^_^”จะว่าไปก็ไม่ใช่เพราะสองคนนี้ทีเดียวหรอก เพราะฉันเองก็อยากจะเข้าไปใกล้ชิดพี่ลูคัสด้วยเหมือนกัน “งั้นป๊าขอให้หนูดูแลตัวเองดีๆนะลูก” “รับทราบครับท่าน ผบ.ตร.^_^”ฉันว่าพลางทำท่าตะเบ๊ะอย่างหนักแน่นเหมือนชายชาติตำรวจ ใครๆก็ว่าทำไมฉันไม่สอบตำรวจจะได้เดินตามทางของคุณป๊าและพี่ชาย ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อใจฉันมันไม่รัก “ทะเล้นจริงๆ^_^”คุณป๊าขยี้ผมฉันเล่นอย่างเอ็นดู และท่านก็เชื้อเชิญให้ฉันนั่งลงและเริ่มคุยถึงแผนที่ฉันจะต้องทำดังต่อไปนี้ งานที่ฉันได้รับมอบหมายคือเข้าไปทำงานที่ผับของลูคัสและต้องทำให้ลูคัสเลือกฉันไปเป็นนางแบบโปรโมทของเขาให้ได้และทำทุกวิธีทางให้ลูคัสไว้ใจฉันและฉันต้องคอยสืบความเคลื่อนไหวและรู้ทุกงานของลูคัส และคอยรายงานคุณป๊าฉันทุกอย่างทุกเรื่อง “ยากไปไหมลูก? ” “ไม่เลยค่ะ…แค่นี้เองแล้วจะให้หนูเริ่มงานเมื่อไหร่ดีคะ? ” “คืนนี้ยิ่งดีเพราะลูคัสมันกำลังมองหาสาวสวยไปโปรโมทสถานที่กามารมณ์ของมันอยู่ ลูกต้องเดินเข้าไปสมัครและต้องทำให้มันลือกลูกให้ได้” “ไม่มีปัญหาค่ะคุณป๊า^_^” “งั้นหนูขอตัวเลยนะคะ^_^” “โชคดีลูก” ห้องทำงานลูคัส ผับZC ลูคัส วริทร์…. “นายครับนาย” “หืม? ”ผมละสายตาจากวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพยามเย็นขึ้นไปมองหน้าลูกน้องคนสนิทของผม “ผู้หญิงล็อตนี้เด็ดๆทั้งนั้นเลยครับ” “ฉีดยาให้พวกมันและทำให้พวกมันติด”ผมสั่งลูกน้องไปพลางทำสายตาโรคจิตไปด้วย “ครับนาย” “อืมเลือกสวยๆเด็ดๆสดๆเข้าตู้เพื่อรอรับพวกไอ้แก่ตัณหากลับในค่ำคืนนี้” “รับทราบครับนาย”เมื่อลูกน้องผมเดินออกไปแล้ว ผมก็หันมาให้ความสนใจวิวตรงหน้าของผมต่อ นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้กลับมาที่นี้ นานเท่าไหร่แล้วที่ผมเลือกเดินเส้นทางนี้ ทำไงได้ครับก็พวกผู้หญิงไม่ชอบคนดีหนิพวกเธอชอบคนเลวๆ สวัสดีครับ ผมชื่อ ลูคัส ชื่อจริง วริทร์ เลิศไพศาสอายุ35ปี ยังโสดอยู่ครับ เพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ หรือคนที่โดนใจจริงๆหรืออาจจะเป็นเพราะผมยังคงกลัวการรักใครอยู่มั้งครับ กลัวความเจ็บปวด กลัวโดนทิ้งเพราะคำว่าดีเกินไป แต่พอผมเลวสาวๆก็ยิ่งชอบผมกันใหญ่ ผู้หญิงชอบผู้ชายเลวๆสิน่ะ พรึบ โพล๊ะ “ลูคัสคะ!”เสียงแหลมจนแสบเเก้วหูของนาตาชาเอ่ยเรียกหาผมมาแต่ไกลทำให้ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้นจากยัยคนนี้สักที “เมื่อไหร่คุณจะใช้โทรศัพท์สักทีล่ะคะรู้ไหมกว่าชาจะติดต่อคุณได้เนี่ยมันยากเย็นแค่ไหน!!”เธอบ่นยาวเหยียดจนน่ารำคาญ ผมก็ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกดื่มโดยไม่สนใจเธอ เพราะการที่ผมนอนกับเธอถึงสองครั้งมันก็มากไปแล้วสำหรับสิทธิ์นั้นของเธอ “ลูคัสคะ”เมื่อเธอเห็นว่าพอเธอแผงฤทธิ์ใส่ผมแล้วทำให้ผมสนใจเธอไม่ได้ เธอจึงเปลี่ยนมาเป็นออดอ้อนผมแทนโดยการมายืนซ้อนหลังผมและจัดการใช้มือเรียวของเธอลูบไล้ไปตามแผงอกของผมผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบางของผม ผมก็กลอกตามองบนอย่างนึกเบื่อหน่ายกับรสชาติเดิมๆถึงเธอจะเป็นผู้หญิงที่ร้อนแรงและรู้ไปหมดทุกอย่างว่าผมชอบอะไรและอะไรทำให้ผมต่อกับเธอได้อีกหลายยกก็ตาม “เรามาสนุกกันดีกว่าไหมคะ”เสียงกระเส่าเอ่ยแนบชิดปลายหูผมพร้อมกับขบเม้นติ่งหูของผมทำให้ถึงกับซีดปากขึ้นเพราะฤทธิ์ของยาที่ผมเพิ่งเสพบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ร่างกายของผมร้อนรุ่มและนึกมีอารมณ์ขึ้นมา ผมหลับตาพริ้มยืนเฉยๆให้ร่างบางทำหน้าที่ปลุกอารมณ์ของผม มือหนาของเธอทั้งสองข้างลูบไล้ผ่านเสื้อของผมและจัดการปลดกระดุมของผมออกจนหมดทุกเม็ด“มองหน้าเจ๊แบบนี้…มีอะไรจะถามรึเปล่าจ๊ะ?”เธอมองฉันอย่างรู้ใจ ฉันก็ยิ้มให้เธอและยื่นมือไปจับมือเธอมากุมไว้และมองเธอด้วยสายตาเศร้าหมองเพราะฉันต้องการใครสักคนชี้ทางออกให้ฉันสักที“เจ๊เคยแอบรักใครไหมคะ?”“แอบรักเหรอคะ?”เธอว่าพลางมองหน้าฉันอย่างสงสัย“อย่าบอกนะคะ..ว่าคนอย่างน้องเจแอบรักผู้ชาย….โอ้มายก๊อด!!”เธอว่าอย่างตกใจพลางยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปากตัวเอง“ทำไมเหรอคะ?”ฉันกระพริบตาถี่รัว“ผู้หญิงสวยๆแบบคุณน้องเนี่ย…ต้องมีแต่ผู้ชายมาต่อแถวให้เลือกสิคะถึงจะถูก”พี่เขาว่าอย่างติดตลกเหมือนเธอจะไม่เชื่อว่าฉันกำลังแอบรักใครสักคนอยู่จริงๆ“นั้นสินะคะ^\^”ฉันยิ้มกว้างออกมาและปล่อยมือเจ๊แกให้เป็นอิสระและหันไปส่องกระจกต่อและยิ้มให้กับตัวเอง ฉันเป็นผู้หญิงแกร่ง ฉันเป็นผู้หญิงเก่ง ฉันเป็นผู้หญิงอึด ฉันจะลงแข่งให้เต็มที่จนสุดแรงถ้ามันไม่ไหวจริงๆฉันจะยอมถอยและเดินออกไปจากสนามเอง......“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะคะน้องเจ^_^”“ค่ะ^_^”ฉันเดินตามเจ๊ไปที่ห้องแต่งตัวก็พบกับบิกีนี่สีขาวถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ บิกีนี่ที่ฉันจะใส่ในวันนี้ก็คือ เกาะอกที่ปิดแค่ส่วนหน้าอกและกางเกงก็ปิดแค่จิมิโชว์เนินก้นทั้งสองข้าง ฉันยิ้มห
“อย่างเธอเนี่ยนะ….กินไปสองจานยังไม่อ้วนเลยมั้ง”“อ้วนสิค่ะ….พุงยื่นออกมาหน้าอายตายเลย”ฉันว่าอย่างกลัวและนึกจินตนาการถึงตอนที่ฉันเคยอ้วนและใส่บิกีนี่เล่นน้ำที่สระของสถานที่ท่องเที่ยวผู้คนต่างพากันหัวเราะเยาะฉันและล้อฉันกันใหญ่เลย นั่นยิ่งทำให้ฉันเลิกอ้วนและหันมาออกกำลังกายอย่างหนักไม่กินข้าวกินแต่น้ำและออกกำลังกายอย่างเดียวจนร่างกายไม่ไหวช็อคหมดสติเข้าโรงพยาบาลไม่รู้ตั้งกี่รอบแหนะ^_^ กว่าจะสวยมันไม่ง่ายเลยจริงๆนะ“อ้วนๆสิน่ารักจะตาย^_^”“น่ะน่ารักจริงเหรอคะ?”ฉันถามพี่ลูคัสไปอย่างอึ้งๆที่พี่ลูคัสบอกว่าคนอ้วนน่ารัก^///^“น่ารักเหมือนพะยูนเกยตื้นน่ะสิฮ่าๆๆๆๆๆ”เสียงหัวเราะและหน้าตานั้นน่าเอาอะไรยัดซะจริงๆคนบ้า!15:50น.โรงแรม VV VIP…เจแปน เจติมา…..“คุณเจติมาใช่ไหมคะ?”“ใช่ค่ะ”“เชิญทางด้านนี้ค่ะ…”“ค่ะ”ฉันรับคำพนักงานแล้วก็เดินตามหลังเธอที่นำทางเพื่อจะพาฉันไปยังห้องแต่งตัวสินะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงแรมVV VIPโรงแรมหรูหราระดับห้าดาวที่ดูเหมือนเพิ่งจะเปิดตัวได้ไม่นานอยู่ในช่วงโปรโมทด้วยล่ะมั้งที่นี้มีหลายชั้นมาก ซึ่งฉันเองก็รู้จำนวนชั้นไม่แน่นอนเพราะไม่ได้ดูเลย และที่เขาเลือกที่นี้ให้เป็นงานโช
“งั้นพี่ลูคัสรอเจตรงนี้นะคะ….เดี๋ยวเจไปบอกป้าแม่บ้านก่อน”“เพิ่งมา….ทำไมรู้ว่าที่นี้มีแม่บ้าน?”“ก็เห็นชั้นนี้ทั้งชั้นเป็นห้องพักเหมือนพวกโรงแรม….เลยคิดว่าต้องมีคนคอยทำอาหารอยู่แน่ๆเลยค่ะ^_^" “อืม….ก็ฉลาดดีหนิ”นี่เป็นคำชมใช่ไหม?“เจไปก่อนนะคะ”ฉันว่าและเดินออกมาทันทีหลังจากได้รับคำอนุญาตจากพี่ลูคัสแล้ว ฉันก็เดินออกมาจากห้องมุ่งหน้าไปยังลิฟต์แต่ในจังหวะนั้น ห้องแรกข้างลิฟต์ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับชายชุดดำสองคนที่หิ้วปีกของผู้หญิงที่สภาพเละเทะผมเผ้ารุงรังเนื้อตัวมีแต่รอยถลอกจากการถูกซ้อมแน่ๆฉันมั่นใจ ที่นี้มันคือที่อะไรกันแน่ ซ่องที่ที่มอบความสุขทางเพศหรือที่ปลดปล่อยอารมณ์ของผู้ชายที่คิดจะทำอะไรกับผู้หญิงก็ได้อย่างงั้นเหรอพรึบชายสองคนนั้นหิ้วร่างของผู้หญิงผ่านหน้าฉันไปลงลิฟต์อีกตัวฉันมองจนพวกนั้นเข้าลิฟต์ไปและฉันถึงกดเรียกลิฟต์และเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้นล่างเพื่อนำอาหารไปให้พี่ลูคัส“ห้องครัวอยู่ทางไหนคะ?”ฉันเอ่ยถามชายชุดดำที่ยืนตรงนิ่งอยู่ที่หน้าลิฟต์ เขาไม่ได้ตอบฉันแต่ชี้นิ้วไปทางทิศซ้ายของไนต์คลับที่นี้ ฉันก็พยักหน้ารับรู้และเดินไปตามทางที่เขาชี้ไปสายตาก็ไล่มองป้ายชื่อห้องไปด้
“พี่ลูคัสคะ!”ฉันร้องเสียงหลงพลางจับแก้มของเขาและตบเบาๆเพื่อเรียกสติเขาแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขาหมดสติไปแล้ว สงสัยเขาเพิ่งฟื้นจากอาการน็อคยาสินะเพราะที่มือของเขายังคงมีสายน้ำเกลือที่ตอนนี้มีเลือดสีแดงสดไหลย้อนกลับขึ้นไปกับน้ำเกลือ“แกทำอะไรของแกเจแปน!”ฉันพูดอย่างนึกโมโหตัวเองและลุกขึ้นออกมาจากเตียงนอนของเขาและจัดการทำสายน้ำเกลือให้อยู่ในท่าทีดีกว่านี้และทำให้เลือดมันไหลย้อนกลับมาและไปหยิบผ้าเช็ดตัวและน้ำเย็นหน่อยๆมาเช็ดร่างกายของพี่ลูคัสที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติ่งอะไรทั้งสิ้น ยิ่งมองฉันก็ยิ่งสงสารและในจังหวะนั้นที่ฉันกำลังจะยกแขนข้างขวาของเขาออกก็พบกับรูปถ่ายของเด็กวัยรุ่นผู้ชายกับเด็กวัยรุ่นผู้หญิงสองคนที่นั่งยิ้มให้กล้องอยู่ เด็กวัยรุ่นสองคนนั้นคือพี่ลูคัสกับพี่ดาเมื่อตอนที่เขายังเรียนที่โรงเรียนมัธยมด้วยกันพรึบฉันเอื้อมมือไปหยิบรูปแผ่นนั่นมาก็เห็นเข้ากับข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือหยิกๆชุ่ยๆว่า ‘เราจะรักกันตลอดไป’ ลูคัส…..รัก…..นิดา“เราจะรักกันตลอดไปอย่างงั้นเหรอ?”ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าพี่ลูคัสและร้องไห้ออกมาและก็มีนำ้ตาไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยของเขาทั้งสองข้างเหมือนเขา
“ค่ะ…..ขอบคุณนะคะ”ฉันยกมือไหว้ขอบคุณอาเชา“พรุ่งนี้เจอกันที่โรงแรม”อาเชารับไหว้ฉันและเอ่ยเตือนการนัดหมายของเราในวันพรุ่งนี้ ฉันพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจและเดินออกมาจากร้านหรูนั่นอย่างไว โดยมีบอดี้การ์ดเดินคุมหน้าและคุมหลังฉันมา เขาเปิดประตูรถตู้คันสีดำเงาให้ฉันขึ้นไป ฉันก็เดินขึ้นไปและมีคนปิดประตูรถให้เสร็จสรรพและรถก็เคลื่อนตัวออกมาจากที่นั่นมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่พี่ลูคัสอยู่ ซึ่งไนต์คลับของเขาใช่ที่ที่ฉันเจอเขาครั้งแรกรึเปล่าก็ไม่รู้“คุณลูคัสอยู่ที่นี้ครับนายหญิง”เสียงสุภาพเอ่ยขึ้นหลังจากที่รถคันหรูนี้จอดลงที่หน้าตึกสีดำสนิทสามชั้นที่ที่นี้ถูกตกแต่งไว้อย่างหรูหราและมันไม่ใช่ที่เดียวกับที่ฉันไปเจอพี่ลูคัสครั้งแรก“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”ฉันเอ่ยขอบคุณคนขับรถและค่อยๆเดินลงจากรถลงมาที่มีคนคอยเปิดประตูรถให้อยู่“นายลูคัสนอนอยู่ที่ห้องพักชั้นสามครับนายหญิง”เมื่อฉันเดินเข้ามาในตัวของอาคารก็มีชายชุดดำเอ่ยขึ้น ฉันพยักหน้าเข้าใจและเดินตามแผ่นหลังของเขาขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสามเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกก็พบกับประตูห้องมากมายที่อยู่ที่ชั้นนี้ ที่นี้ไม่ใช่ที่ที่ฉันมาเมื่อครั้งก่อนแต่ที่นี้มันคือไนต์คลับสถาน
“เขาไม่เคยหายไป....ในเวลาที่ฉันมองไปทางไหนก็จะมีแต่เขาอยู่”“เหอะ!ทำใจไว้บ้างก็ดีนะ…เพราะเท่าที่ฉันดู..เขาไม่ได้รักหรือให้ความสนใจในตัวของเธอเลยสักนิด..เจแปน”นี่เป็นการซ้ำเติมให้ฉันคิดได้สักที ฉันอยากจะหันไปขอบคุณพี่ดาที่ชี้ทางสว่างให้กับชีวิตของฉันแต่ฉันก็ทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะงานของฉันยังไม่เสร็จ“ซืดดดด”ฉันเอามือมาเช็ดน้ำตาและคราบน้ำตาให้ออกไปจากใบหน้าของตัวเองพร้อมกับสูดขี้มูกกลับเข้าไปในรูจมูกและพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองและยิ้มให้กำลังใจตัวเอง ฉันเคยผ่านเรื่องเลวร้ายกว่านี้มาตั้งเยอะ เรื่องแค่นี้ชิวๆๆสบายๆๆอยู่แล้ว^_^พรึบ“เหรอคะ?”ฉันทำน้ำเสียงที่คิดว่าสดใสมากที่สุดใส่พี่ดาไป เธอเองก็มีสีหน้าที่ตกใจว่าคำพูดของเธอทำอะไรฉันไม่ได้ “ถ้าเกิดว่าพี่ลูคัสเขายังรักคุณอยู่แล้ว….คุณล่ะคะยังรักเขาอยู่ไหม?”“เธอรู้เรื่องของฉันได้ยังไง?”พี่ดามองหน้าฉันอย่างสงสัยและร้อนรน เธอคงกลัวว่าฉันจะนำเรื่องนี้ไปบอกอาเชาสินะ ซึ่งฉันไม่ใช้วิธีขี้โกงแบบนั้นแน่นอน“เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องสงสัยว่าฉันรู้เรื่องของคุณกับพี่ลูคัสได้ยังไง…แต่ฉันไม่บอกเรื่องนี้กับคนอื่นแน่นอน…แค่คุณตอบคำถามของฉันก็พอ….ว่าคุณ”“ยังร
“ก็แค่เดินแบบชุดโป๊ๆ…ให้พวกอีเสี่ยลงพุงหน้าโง่จับจ้องและจับต้องไม่ต่างจากพวกอีตัว”เสียงกระแหนะกระแหนดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน ฉันที่ยืนล้างมืออยู่ที่อ่างล้างมือก็เงยหน้าขึ้นไปมองในกระจกก็เห็นพี่ดายืนกอดอกมองฉันอยู่ ใบหน้าของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เป็นมิตรกับฉันเลยสักนิด“นั่นคืองานของฉันค่ะ….ซึ่งฉั
ตื๊ดดดดดดด~เจแปน~ผมกดเบอร์โทรหาเจแปนเพื่อจะไปหาเธอให้เธอไล่ความทรงจำและความหวานของนิดาออกไปจากความคิดและใจของผม แต่ก็ไม่มีคนรับสาย ผมพยายามโทรหาเธออีกหลายครั้งมากแต่ก็เหมือนเดิม โทรติดแต่ไม่มีคนรับ ไม่รู้ว่าเธอไปไหนพรึบ ปึกตุ๊บ“โถ่เว้ย!!”ผมเขวี้ยงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูทิ้งอย่างหงุดหงิดและเบนพวงม
(ก็บัตรที่ลูกรูดอยู่มันของเป็นป๊าหนิฮ่าๆๆ)“อ้าวหนูลืมเลยถึงว่าเวลาเซ็นชื่อพนักงานมองหน้าหนูแปลกๆเพราะนามสกุลปลอมที่คุณป๊าให้หนูใช้นี่แหละค่ะ”ฉันว่าอย่างติดตลกและเราสองคนพ่อลูกก็คุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาพ่อลูก ที่พ่อเลี้ยงฉันตามใจเหมือนพี่ชายมากกว่าพ่ออีก เพราะพ่อของฉันต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ฉันท
วันต่อมากรุงเทพมหานคร…..13:30น.คอนโดเจแปน….เจแปน เจติมา……ตอนนี้ฉันมาถึงกรุงเทพแล้วด้วยเครื่องบินส่วนตัวของพี่ลูคัส ฉันโทรไปหาพี่ลูคัสแต่เขาก็ไม่รับสายฉันไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่ฉันจะโทรรายงานคุณป๊าก็ไม่ได้เพราะที่นี้เป็นคอนโดที่พี่ลูคัสซื้อให้ฉันอยู่ ซึ่งฉันคิดว่าที่นี้ต้องมีเครื่องดักฟังอยู่







