ตอนที่3

“ซี๊ดดดดดด”ผมซู๊ดปากขึ้นเมื่อมือนุ่มๆอุ่นๆได้สัมผัสกับแผงอกที่เต็มไปด้วยหมัดกล้ามที่เปลือยเปล่าของผมแล้วนิ้วเรียววนยอกเย้าไปกับหัวนมของผมทั้งสองข้างอย่างยั่วยวนตอนนี้ลำกายใหญ่ของผมได้ขยายตัวตื่นขึ้นมาแล้ว

“อ๊าาาาาห์”และผมต้องครวญครางขึ้นมาอีกครั้งเมื่อปลายจมูกของเธอแนบชิดไปกับต้นคอของผมและลากปลายจมูกพร้อมสูดดมต้นคอของผมไปด้วย

“อื้อออออ”ผมกัดริมฝีปากล่างอย่างนึกหมั่นเขี้ยวเมื่อมือนุ่มของเธอได้ไตร่ลงมาถึงลำกายใหญ่ของผมแล้วและเธอก็จัดการลูบไล้ลำกายใหญ่ของผมผ่านกางเกงผ้าเนื้อดีของผม

“พร้อมแล้วหนิคะลูคัส”เสียงทั้งหวานทั้งกระเส่าของเธอกำลังทำให้ผมตกอยู่ในภวังค์ของยาเสพติดที่ทำให้ผมมีความสุขไปชั่วขณะ ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งค่อยๆลอยเข้ามาในความคิดของผม ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของเธอทำให้ผมเผลอยิ้มตาม

“นิดา”ผมพึมพำชื่อของผู้หญิงเจ้าของใบหน้าในความคิดของผม

พรึบ

“ใครคะนิดา!!”นาตาชาผลักร่างของผมออกจากเธออย่างแรงทำให้ผมตื่นจากภวังค์ทันที ผมหันขวับกลับไปมองหน้าเธอตาเขี้ยวปัดพร้อมจะระเบิดแล้วอารมณ์ผมในตอนนี้

“คุณกำลังนอกใจชาเหรอคะ? ”เธอมองผมด้วยแววตาสั่นไหวแววตาของเธอมันเต็มไปด้วยความหึงหวงชนิดที่รุนแรงมาก ผมก็มองหน้าเธอและจัดการติดกระดุมเสื้อของผมไปด้วย

“ทำไมคุณถึงไม่พูดกับชาละคะ”

“ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ”ผมพูดเสียงเรียบใส่เธอ เธอก็มองหน้าผมพลางมองผมด้วยแววตาสั่นไหวเธอกำลังจะบีบนำ้ตาใส่ผมอย่างงั้นเหรอ บังเอิญว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่แพ้นำ้ตาผู้หญิงว่ะ ยิ่งมารยาผู้หญิงนี้ไม่ต้องพูดถึงผมไม่หลงกลเด็ดขาด!!

“แต่ชาไม่ยอมนะคะ..ชารักคุณคะชาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ”เธอว่าพร้อมกับวิ่งเข้ามาสวมกอดเอวผมจากทางด้านหลังในขณะที่ผมกำลังจะเดินออกจากที่ตรงนั้น

พรึบ

“แต่ผมอยู่ได้......ถ้าไม่มีคุณ”ผมพูดเสร็จก็พยายามแกะมือของเธอออกจากเอวสอบของผมอย่างนึกรำคาญที่เธอตื้อผมจนน่าเบื่อไม่เคยมีใครกล้ายุ่มย่ามกับผมได้ถึงเพียงนี้เลย

“ชารักคุณนะคะลูคัส”

“รักอะไรในตัวผมเหรอ? ”คำถามของผมทำให้คนด้านหลังเงียบไปเลย และมือของเธอก็ค่อยๆคลายกอดจากผมลง ผมก็กระตุกยิ้มที่มุมปากขึ้น เธอคงจะรักเงินผมหรือไม่ก็รักความเลวของผมสินะ ผมเลวมากและผมก็เคยส่งเธอไปโดนรุมโทรมด้วยนะเธอยังจะรักผมอยู่อีกอย่างงั้นเหรอ

“เงินผมเหรอ? ”

“เท่าไหร่ดีล่ะถึงจะทำให้คุณหายไปจากชีวิตของผมได้”

“ละลูคัส”เสียงสั่นเครือของเธอไม่ได้ทำให้ผมนึกสงสารเธอแต่อย่างใดซึ่งกลับกันทำให้ผมนึกสมเพชเธอมากกว่าที่พร่ำบอกว่ารักผมอย่างนู่นอย่างนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอยอมนอนกับผม คนบ้าอะไรจะรักกันแค่เพียงเจอหน้ากันไม่ถึงสิบนาทีเนี่ยนะ

“ผมมีสองทางให้คุณเลือก”ผมบอกเธอและผละออกมาจากเธอเดินตรงไปยังโต๊ะนั่งทำงานของผม เธอก็ค่อยๆเดินมาหาผมมือทั้งสองข้างของเธอกุมกันไว้สายตาจับจ้องมองมาที่ผม

พรึบ

“ละลูคัส!”เธอเรียกผมเสียงกระตุกเมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับวัตถุสีดำที่ผมหยิบออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะของผมขึ้นมาวางลงตรงหน้าเธอ

“ทางเลือกที่หนึ่งคือคุณเดินออกไปจากชีวิตผมพร้อมกับเงินสดตามจำนวนที่คุณต้องการและทางเลือกที่สองคือออกไปจากชีวิตผมโดยถาวรและไม่ได้อะไรกลับไปเลยสักอย่างเดียว”ผมว่าพลางลูบนิ้วลงไปที่ปลายกระบอกปืนพกด้วยสายตาหลงใหลหวานเยิ้มตามฤทธิ์ของยาที่ผมเสพและจัดการหยิบปืนขึ้นมาชักเพื่อเตรียมพร้อมจะลั่นไก ใครจะว่าผมเลวก็เชิญเพราะผมชอบคำนั้น ยิ่งเลวมากเท่าไหร่ยิ่งดี

“นับ1”

“2”

“3”

“4”ผมนับเลขอย่างช้าๆ เธอก็ทำสายตาเลิ่กลั่กเพราะเธอเสียดายชีวิตที่สุขสบายสินะ

“5”

“6”ผมยกปืนสั้นขึ้นเล็งปลายกระบอกปืนไปทางเธอตรงกับหน้าอกของเธอพอดิบพอดี ระยะห่างแค่นี้ผมไม่พลาดแน่

“ชาขอเลือกทางที่หนึ่งค่ะ!!”เธอตอบผมมาพร้อมกับหลับตาปี๋ ผมก็กระตุกรอยยิ้มและหยิบเช็คเงินสดขึ้นมา

“กี่บาท? ”

“ยะยี่สิบล้านค่ะ”

“ผมให้ห้าสิบล้าน”ผมพูดไปพร้อมกับเซ็นเช็คไปด้วย

พรึบ

“ขะขอบคุณค่ะ"เธอเอื้อมมือมาหยิบเช็คไปพร้อมกับเอ่ยขอบคุณผมด้วยท่าทางกลัวๆ ผมก็ไหวไหลเล็กน้อยให้เธอและทำท่าให้เธอออกไปจากห้องผมได้แล้ว เธอก็ค่อยๆเดินออกไปจากห้องผม ผมก็เลิกมองแผ่นหลังของเธอและเอนหลังพร้อมกับหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ผมเลวพอรึยัง หรือผมต้องฆ่านาตาชาด้วยรึเปล่าถึงจะเรียกว่าผมเลว….