ของเล่นที่ติดใจ

เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถขัดใจเขาได้อีกอย่างเธอก็ไม่ได้มีเรียนหรือไปที่ไหนต่อ เธอจึงเลือกที่จะบีบบังคับเขาด้วยการขอเงินเพิ่ม เธอยังแอบหวังลึก ๆ ว่าเขาจะปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับข้อเสนอ เพราะเธอรู้สึกว่าช่วงนี้เธอเหนื่อยที่จะต้องรับมือกับเขาเต็มทนแต่อย่างเขาซ่ะอย่างมีเหรอจะไม่สู้ราคา เขาพาเธอมาถึงคาเฟ่เที่ยงนิด ๆ ภายในร้านคาเฟ่สีขาวที่ตกแต่งด้วยดอกไม้น่ารัก ๆ จากนั้นเขาก็พาเธอไปเจอเพื่อน ๆ ของเขา

“ สวัสดีค่ะพี่วิน พี่เค้ก พี่แม็ก พี่โบว์”

“หึ! นี่มันบังคับแพงมาหรือเปล่าเนี่ย”

“ ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ”

พี่วินหันมาถามเธอด้วยความเอ็นดู พี่เขาคงรู้สึกว่าช่วงหลัง ๆ มานี้เพื่อนของเขาจะไม่ปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระเท่าไหร่ และเขาก็พอรู้ว่าเธอเริ่มจะทนไม่ไหวกับเพื่อนของเขาแล้ว ส่วนพวกเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ก็มีชอบเธอบ้างไม่ชอบบ้างแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรมากมาย

“ มึงจะกินอะไรก็เดินไปสั่งซ่ะ แล้วก็ไปนั่งตรงโต๊ะโน่นรอกูก่อน“

“ ค่ะ”

จากนั้นเธอก็เดินไปสั่งเครื่องดื่มและเค้กพร้อมกับครัวซองก่อนจะเดินไปอีกมุมหนึ่งของร้านนั่งกินเงียบ ๆ คนเดียวระหว่างรอเขาคุยกับเพื่อน ระหว่างที่เธอนั่งรอเสียงสนทนาของพวกเขาก็ดังลั่นร้าน เธอทนไม่ไหวจึงขอตัวเขาไปที่ห้องน้ำหลังร้าน

ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิมของตนเอง

แม็ก: กูถามมึงจริง ๆ เถอะไอ้มาร์คสรุปมึงชอบน้องพะแพงใช่ไหม มึงถึงหิ้วน้องเขาไปไหนมาไหนด้วยตลอดขนาดนี้

“ กูไม่ได้ชอบ! พูดอะไรบ้า ๆ มันก็แค่ของเล่นที่กูติดใจเท่านั้น ไม่คิดอะไรถึงขั้นนั้นเว้ย”

โบว์: เราเห็นด้วยนะมาร์ค นายไม่ควรเอาผู้หญิงขายบริการคนนั้นมาเป็นแฟน รู้ถึงไหนอายถึงนั้น

เค้ก: คนที่อายไม่ได้มีแค่น้องพะแพงหรอกนะ นายก็ด้วยชอบซื้อเองไม่ใช่หรอ มันก็คือความพอใจทั้งสองฝ่าย อย่ามาทำเป็นเลือกหน่อยเลยคนซื้อกับคนขายมันก็พอ ๆ กันนั้นแหละ พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้”

วิน: แล้วเมื่อไหร่มึงจะปล่อยน้องเขาไปสักทีไอ้มาร์ค ถ้ามึงไม่ได้คิดอะไรกับน้องเขาจริง ๆ

“ กูยังสนุกอยู่ เบื่อเมื่อไหร่กูก็เลิก มึงไม่ต้องกังวลหรอกและมึง! ไอ้วินช่วงนี้กูไม่ต้องการให้มึงใช้บริการแพงอีกจนกว่ากูจะเบื่อแพงมึงห้ามยุ่งมึงเข้าใจไหม

วิน: เอ่อ อีกไม่นานกูก็ไปฝึกงานแล้ว กูคงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้กับมึงหรอกนะ แล้วมึงอ่ะ จะฝึกงานแล้วมึงยังไม่เลิกใช้บริการน้องเขาอยู่อีก

“ไม่รู้ ถ้ากูเจอของที่ดีกว่ากูก็คงเลิก ยิ่งถ้าที่ฝึกงานใหม่มีสาว ๆ ออฟฟิศแซ่บ ๆ สวย ๆ ให้กูได้ลองบ้าง กูอาจจะหยุดก็ได้เว้ย ฮ่า ฮ่า ”

ทุกคำพูดของเขาและเพื่อน ๆ เขา เธอได้ยินทั้งหมดเธอเองก็เตรียมใจกับคำพูดถากถางและเย้ยหยันพวกนี้มาอยู่แล้ว แต่พอได้ฟังแบบนี้ตรง ๆ แม้จะไม่ต่อหน้าเธอเองก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดพวกนี้อยู่ดี เธอใส่หูฟังและกลับไปนั่งที่เดิมแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน สายตาพี่มาร์คและเพื่อนๆของเขาก็มองมาทางเธอเพียงไม่กี่วิ ก็ไม่ได้สนใจเธออีกจากนั้นก็ซุบซิบคุยกันต่อ พวกเขาก็มองเธอเป็นอากาศแบบเดิม เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหวก่อนจะตัดสินใจโทรหาน้องชายของเธอ

“ พีอยู่ไหน ตื่นหรือยัง”

“ กำลังกลับห้องครับ พี่แพงอยู่ไหน”

“ อยู่ที่ร้านคาเฟ่รุ่นพี่นะ”

“ ทำไมน้ำเสียงพี่ดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายหรือเปล่า พี่อยากให้ผมไปรับไหม”

“อืม ถ้าว่างก็ขับมอเตอร์ไซค์มารับพี่หน่อยสิ”

“ พี่ส่งโลเคชั่นมาเดี๋ยวผมไปรับตอนนี้เลยครับ”

“อืม”

ติ๊ด

หลังจากวางสายของน้องชายเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอเล่นเกมปลูกผักต่อไม่นานเขาก็เดินมานั่งข้างเธอก่อนจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปม

“ มึงไม่หิวข้าวหรอทำไมไม่สั่งข้าว”

“ ค่ะ แพงไม่ค่อยหิว”

“กูจะไปร้านอาหารกับเพื่อนที่ห้างมึงจะไปกับกูไหมหรือจะรอที่นี้”

“แพงให้น้องมารับแล้วพอดีแพงมีธุระ วันนี้แพงขอกลับก่อนนะคะ ส่วนค่าบริการที่โอนมาก่อนหน้านี้แพงจะโอนคืนให้พี่แล้วกัน”

“มึงหมายความว่ายังไง ทำไมมึงต้องให้น้องมึงมารับด้วย”

“แพงแค่เพลียค่ะ พี่มาร์คพี่เป็นคนถามแพงเองว่าแพงจะไปกับพี่ไหม แพงก็ตอบไปแล้ว ทำไมพี่ต้องชอบให้แพงอธิบายอะไรยาว ๆ ด้วยคะ”

"เอ้อ! มึงอยากไปมากมึงก็ไปเถอะ กูขออะไรมึงก็ไม่เคยยอมกูอยู่แล้วนิ"

(หึ! ขออะไรไม่เคยยอมอย่างงั้นเหรอที่ผ่านมาไม่ใช่อีแพงคนนี้เหรอ ที่สปอยจนพี่จะเสียคนอยู่แล้ว) เธอได้แต่พึมพำในใจก่อนจะกดมือถือเพื่อโอนเงินคืนให้เขา

"แพงโอนเงินคืนไปแล้วนะคะ พี่มาร์คลองเช็คดูนะคะว่าเงินเข้าหรือยัง"

เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาแล้ว เขาเองที่ทำอะไรไม่ได้ก็เอาแต่จ้องหน้าเธอ ก่อนทำหน้ามุ้ยด้วยความไม่พอใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่ลูบหัวเธอไปมาราวกับว่าเธอเป็นแค่ตุ๊กตา เธอทำเป็นไม่สนใจอะไรเขา จ้องไปแค่เกมในมือถือเท่านั้น

"มาร์คไปได้แล้ว โบว์หิวข้าวแล้ว"

"อืม รู้แล้ว ๆ กูไปก่อนนะแพงมึงถึงห้องแล้วก็ส่งไลน์บอกกูหน่อยแล้วกัน"

"ค่ะ"

เธอตอบเขาโดยไม่หันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเฮือกใหญ่และเดินไปหาเพื่อน ๆ หลังจากที่เธอเห็นว่าเขาออกไปข้างนอกแล้วเธอก็ลุกออกจากร้านไปรอน้องชายที่นอกร้านแทนเพราะเธอไม่อยากนั่งที่ข้างในร้านนาน ๆ

"แพงไม่ไปกับพวกพี่หรอ"

"อ้าวพี่วิน ไม่ดีกว่าค่ะพอดีแพงมีนัดแล้ว เดี๋ยวน้องชายแพงก็มารับแล้วค่ะ"

"เหรอ งั้นพี่รอเป็นเพื่อนนะ"

"พี่วินไม่รีบไปกับเพื่อน ๆ หรอคะ"

"พี่ขับมอไซต์ไปแปปเดี๋ยว พวกมันออกไปก็เจอรถติดอยู่ดี ว่าแต่แพงว่างรับงานไหมอาทิตย์นี้"

"อาทิตย์นี้หรอคะ ถ้าเร็วสุดก็วันอังคารแพงไม่มีเรียน เย็นวันจันทร์หรือวันอังคารทั้งวันก็ได้ค่ะ"

"งั้นพี่จองคืนวันจันทร์นะ"

"ได้ค่ะพี่วิน"

เธอกับเขาชอบนัดกันลับหลังมาร์คอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว ถ้าจะให้นับจริง ๆ ลูกค้าวีไอพีคนแรกของเธอก็คือวิน เขาพร้อมเปย์ไม่แพ้มาร์ค หากแต่นั้นคือเพื่อนสนิทที่เอาแต่ใจ ทำให้เขาและเธอต้องนัดแบบนอกรอบลับ ๆ เพื่อไม่ให้อีกคนจับได้ตามคำขอร้องของเขาซึ่งส่วนใหญ่เขาก็ชอบให้เธอไปอยู่เป็นเพื่อนบ้างกินข้าวดูหนังตามแต่อารมณ์ หลังจากนั้นไม่นานน้องชายเธอก็มาถึงพอดี

"แพงไปก่อนนะคะน้องชายแล้วค่ะ"

"ครับ"