ซื้อมาประดับบารมี

"ทำไมพี่ไม่ใส่เสื้อแขนยาวคุมหน่อยอ่า อากาศก็ร้อนยังจะใส่แค่เสื้อยืดอีก"

"ชิ! มาถึงก็บ่นเลยน้องใครเนี่ย แน่ะ! ขนาดบ่นยังใจดี ถอดเสื้อแขนยาวให้สาวใส่คลุมอีก ใช่พ่อไมโคเวฟของพี่ไหมน๊า"

"ไม่ต้องมาอวยเลย แล้วนี้พี่กินข้าวเที่ยงหรือยัง ผมหิวอ่า เราแวะหาอะไรกินก่อนไหม"

น้องชายเธอก็เอาแต่ยิ้มและส่ายหน้ากับความชอบอวยน้องตัวเองตลอด จนเขาเขินหน้าแดง

"เอาดิ กินก๋วยเตี๋ยวไหม"

"งั้นผมเจอร้านไหนน่ากินเราแวะเลยนะ เดี๋ยวมื่อนี้ผมเลี้ยงเอง"

"แสดงว่าเงินที่ให้ไปเหลือแน่ ๆ งั้นก็จัดไป พวกเรารีบไปเหอะพี่หิวมากแล้ว"

“ไปแล้วนะ ระวังตกนะครับจับดี ๆ ”

เธอและน้องชายแวะร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางกลับบ้าน พออาหารมาเสริฟด้วยความหิวเธอก็กินอย่างอร่อยไม่พูดไม่จา

แคร่ก ๆ

“พี่จะรีบอะไรขนาดนั้นเนี่ย ค่อย ๆ กินครับ อ้อ!..แม่บอกว่าติดต่อพี่ไม่ค่อยได้พี่ช่วยรับสายแม่หน่อยสิ”

“พีคุยกับแม่นั้นแหละดีแล้ว พีก็รู้พี่ไม่อยากคุยกับแม่ พอคุยทีไรยังไม่ถึงนาทีก็ทะเลาะแล้ว พี่ไม่อยากอารมณ์เสียใส่แม่นะ”

“ครับ เอาแบบนั้นก็ได้”

“ค่าเทอมพี่ต้องจ่ายเมื่อไรนะคุ้น ๆ ว่าใกล้แล้วนะ”

“เดือนหน้าครับ ผมจะพยายามขอแม่กับพ่อมาช่วยพี่จ่ายนะ”

“ หึ! พีก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่ได้หรอก ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่หาค่าเทอมไว้ให้เราเอง รีบกินเถอะพี่อยากกลับไปพักแล้ว”

“ผมอยากลองขอดูก่อน ถ้าได้เงินมาอย่างน้อย ๆ พี่ก็จะได้ไม่ต้องทำงานหนักเอาไว้ผมเรียนจบผมจะรีบหาเงินมาเลี้ยงพี่คืนนะครับ”

“ได้สิ พูดไม่หยุดแบบนี้พี่ขโมยลูกชิ้นแล้วนะ”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ติ้ง! ติ้ง!

แชทมาร์ค: ถึงห้องยัง?

แชทมาร์ค: กินข้าวเที่ยงยัง?

แชทมาร์ค: น้องมึงมาถึงยัง?

แชทมาร์ค: ให้กูไปส่งไหม

แชทมาร์ค: เงียบ..

แชทมาร์ค: มึงอย่าบอกนะว่ามึงแอบไปรับงาน

แชทมาร์ค: กูให้เวลาอีก1 นาที ถ้าไม่ตอบกูจะบุกไปหามึงเดี๋ยวนี้เลย

แพงเธอมองข้อความแชทไลน์ที่เขาส่งมารัว ๆ โดยไม่ได้กดเข้าไปอ่าน เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังมีความสุขกับน้องชายของเธออยู่ ไม่อยากอารมณ์เสียเพราะเขา

“ผมว่าเรารีบกลับห้องดีกว่าเหมือนว่าฝนกำลังมายังไงไม่รู้”

“ไปสิ”

“พีพี่ว่าเราจอดหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ก่อนดีกว่านะ ฝนตกแรงมากเลย เดี๋ยวอันตราย”

“ครับ”

ยังไม่ถึงห้องใครจะคิดว่าฝนจะมาดักทางกลับบ้านเธอก่อนจะถึงคอนโด ทั้งฝนทั้งลมแรงอีก เธอกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางจึงให้น้องเข็นรถขึ้นฟุตบาทและหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ มีคนยืนหลบฝนด้วยอีกสองสามคน

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

“เกือบจะถึงแล้ว สรุปเราก็เปียกเป็นลูกหมาอยู่ดี”

“เอามือถือกับกระเป๋าตังใส่ถุงพลาสติกก่อนเร็วครับ ยังจะขำอีก”

“พี่แพงได้กลิ่นดินไหม ผมชอบนะฝนที่ตกกระทบพื้นดินแล้วกลิ่นมันลอยมา”

“อีกหน่อยมันจะไม่ใช่แค่กลิ่นดินแล้วจ้ะ มันจะเป็นกลิ่นท่อน้ำขยะลอยมาฉะนั้นพี่ไม่ชอบ”

“พี่แพง! ระวัง”

ฟุ๊บ

ยังไม่ทันที่เธอได้หลบน้ำจากข้างถนนที่โดนรถวิ่งบนท้องถนนด้วยความเร็วบวกกับปริมาณน้ำฝนที่เริ่มมีน้ำขังก็กระเซ็นมาฝั่งพวกเธอ น้องชายเธอที่เห็นก็รีบเอาตัวมารับแทนเธอ กลายเป็นว่าตอนนี้เสื้อผ้าเลอะไปด้วยน้ำสกปรกเต็มแผ่นหลังของเขา ซึ่งน้องชายเธอยังยิ้มหน้าบานราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้องชายเธอเป็นคนที่จิตใจดี ไม่เคยโกรธเกลียดใคร มองโลกในแง่ดีเกินไปจนเธอไม่มั่นใจว่าเขาจะมาสามารถอยู่ในสังคมที่โหดร้ายแบบนี้ได้ไหม

“ขับรถไม่เกรงใจคนข้างถนนเลยหรือไง บ้าจริง”

“เปียกเต็ม ๆ แฮร่ ๆ ”

“ยังจะมาอารมณ์ดีอีก ขอบคุณนะพี”

“ขอบคงขอบคุณอะไร ถ้าผมไม่ปกป้องพี่สาวผมจะปกป้องใครได้อีกหนาวไหมครับ”

“นิดหน่อยทนได้”

มาร์ค

“มึงเป็นไรมาร์ค ดูร้อนร้นจัง”

“กูกลับก่อนนะแม็ก พอดีมีนัด”

“วินยังมาไม่ถึงเลย มาร์คจะรีบไปไหน”

“ไว้รอบหน้านะเค้กเราขอตัวก่อน”

ขณะที่เขากำลังออกจากร้านอาหารวินก็เดินมาที่ร้านพอดี เขามองหน้าของมาร์คด้วยความงงงวยว่าเขาจะไปไหน แถมยังมีท่าทีที่เร่งรีบอีก

“ไปไหนกูเพิ่งถึงเองนะ”

“มีธุระต้องไปจัดการ กูขอตัวนะ”

เขาไม่รอคำตอบของเพื่อน เขาก็เดินจ้ำอ้าวไปที่รถของตัวเองทันที เขาส่งข้อความทางไลน์ไปหาเธอหลายข้อความปรากฏว่าเธอไม่ยอมอ่านข้อความใด ๆ ของเขาเลย เขายิ่งหัวร้อนกว่าเดิม เขายอมรับว่าเขาติดเธอเอามาก ๆ แทบจะอยากสิงร่างเธอ 24 ชั่วโมง เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกพวกนี้มันก่อตัวไปตั้งแต่เมื่อไร ถึงเธอจะเย็นชากับเขาแต่เขาก็ยังเลือกที่จะอยากอยู่กับเธอ ช่วงพักหลังมานี้เขาเองก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมรับงานแค่กับเขาคนเดียว เพื่อที่เขาจะได้เลี้ยงและมีอะไรกับเธอแค่คนเดียว ใครจะคิดว่าขนาดเขาจองและเลือกเธอแค่คนเดียวตลอดขนาดนี้ เธอยังแอบไปรับงานลับหลังเขาอยู่บ้าง บางครั้งเขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้บ้างเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทะเลาะกับเธอ แต่พักหลังมานี้เขากำลังคิดอยู่ว่าจะพยายามให้เธอรับงานแค่เขาคนเดียวได้ยังไง เธอจะได้ไม่ต้องไม่ยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก เขาขับรถจากห้างมุ่งหน้าไปที่คอนโดเธอ แต่ระหว่างทางฝนก็ตกหนักทำให้รถติด เขาบังเอิญมองไปที่ริมถนน เห็นเธอกับผู้ชายคนหนึ่งน่าจะเป็นน้องชายของเธอที่จอดรถริมทางหลบฝนอยู่ พวกเขาดูอารมณ์ดี หัวเราะต่อกระซิกแม้จะเปียกกันทั้งคู่ก็ตาม เขาตั้งใจจะลงรถไปรับเธอขึ้นมาบนรถ แต่ท้องถนนประเทศไทยฝนตกทีไรรถติดชิบหายทุกที พอฝนซาลงพวกเขาก็ขับรถออกไปทันที เขาคิดว่าพวกเธอน่าจะขับรถกลับคอนโด จากที่เขาหงุดหงิดเธอกลายเป็นว่าเขาเริ่มจะหงุดหงิดรถติดแทน เกือบจะสี่ชั่วโมงที่เขาติดอยู่บนท้องถนน เขามาจอดรถใต้คอนโดของเธอและรีบกดโทรไปหาเธออีกครั้งทันที

ตู๊ดดด ตู๊ดดดด

“มึงซื้อมาประดับบารมีหรือไงวะ มือถือนะเว้ยไม่ใช่เครื่องราง รับสักทีสิวะ”

เขาโทรหาเธออยู่นานน่าจะสิบสายได้เธอก็ยังไม่รับสายเขาสักที แต่มีเหรอที่เขาจะยอมแพ้

ติ๊ด

“ทำไมพี่ต้องโทรมาหาแพงขนาดนี้ด้วยคะ”

“แล้วทำไมมึงไม่รับสายกูสักที”

“แพงอาบน้ำอยู่ค่ะ”

“มึงเห็นข้อความกูมึงก็ไม่อ่าน มึงตั้งใจหลบหน้ากูใช่ไหมแพง”

“พี่มาร์ค! เข้าใจคำว่าเวลาส่วนตัวไหมคะ”

“ไม่รู้เว้ย ตอนนี้กูอยู่ข้างล่างคอนโดมึง มึงมารับกูขึ้นไปหน่อย”

“พี่จะบ้าหรอคะ แพงอยู่กับน้องแพง”

“กูไม่เอามึงต่อหน้าน้องมึงหรอกแพงเร็ว ๆ กูเงียน”

“ไม่ได้ค่ะ แพงไม่อนุญาต”

“งั้นมึงก็ลงมาหากูตอนนี้”

“ทำไมแพงต้องเชื่อพี่”

“ได้! 15,000 จบไหม”

“.. ”

“ลงมาแพง! อย่าให้กูหาวิธีขึ้นไปที่ห้องมึงได้ ถ้ามึงไม่อยากเดือดร้อน”

“เฮ้ออ..1 ชั่วโมงนะคะ”

“รีบลงมาก่อน”

“ค่ะ”