Bet on you เดิมพันร้ายเล่ห์รักราม

Bet on you เดิมพันร้ายเล่ห์รักราม

last updateLast Updated : 2026-02-10
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
52Chapters
4.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใคร...แต่เธอคือข้อยกเว้น (ไม่มีนอกกายนอกใจ) *เมื่ออยู่ ๆ เธอก็ถูกยัดเหยียดให้เป็นของเดิมพันการแข่งขันรถอย่างไม่รู้ตัวโดยฝีมือ "แฟนเก่า" เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวและอยากเอาชนะราชาของสนามแต่เหมือนว่าทุกอย่างจะผิดคาดเมื่อไม่มีใครสามารถโค้นตำแหน่งราชาสนามของเขาได้* เธอต้องตกเป็นของเขาทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จัก แต่ทว่าเขากลับรู้จักเธอดีกว่าใครทั้งหมด --เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ฉันอยากได้...แต่จะเป็นคนสุดท้ายที่ฉันได้--

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ราชาดริฟท์เหล็ก

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Rachaneewan Chaimungchuan
Rachaneewan Chaimungchuan
สนุกมากๆค่ะรอเรื่องใหม่นะคะ
2026-02-23 00:33:51
1
1
52 Chapters
บทที่ 2 หนุ่มวิศวะใฝ่เรียนรู้...??
@คณะวิศวกรรมศาสตร์ปึก!เอกสารปึกใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ชายหนุ่มที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เงยขึ้นมองเจ้าของเอกสารพลางขมวดคิ้วเป็นปม ริมฝีปากหนาบู้ยไปที่เอกสารแล้วเลิกคิ้วอย่างตั้งคำถาม“ชีทคาบหน้า หัวหน้าเซคฝากเอามาให้”แฮค เพื่อนรักว่าเสียงเรียบนิ่งพร้อมนั่งเอนกายข้าง ๆ พลางชะโงกใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้ใช้สอดส่องสายตาไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่รามจดจ่อตั้งแต่ต้นคาบยันอาจารย์ปล่อย จนเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สรุปไอ้เพื่อนเวรมันมาเข้าเรียนหรือมานั่งเล่นโทรศัพท์กันแน่ แล้วบอกว่าเทมอนี้จะตั้งใจเรียน...แต่ดูการกระทำตอนนี้เถอะ ตั้งใจส่องสตอรี่สาวชัด ๆ“มึงเอาไปเล่นเองเลยอะ”รามชำเลืองสายตามองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ รีบยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนอย่างประชดประชัน จนแฮดต้องไหวไหล่เบา ๆ พร้อมเค้นหัวเราะใจลำคออย่างเย้ยหยัน“วันหลังไม่ต้องติดฟิล์มกันเสือกนะ ลำบากกูชะโงกหน้าเข้าไปดู” แฮคว่าน้ำเสียงหยอก“แล้วมึงจะเสือกเรื่องกูทำไมละ?”“ก็แค่สงสัย...ทำไมไม่จีบเค้าสักที ปอดแหกหรอวะ?”“รอจังหวะอยู่...ใกล้เลิกกับแฟนละ”“แฟน?”“ไอ้แดนไง”“แดน...ที่ชอบท้ามึงแข่งรถอะนะ?”แฮคขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย ไ
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
บทที่ 3 จุดแตกหัก
“ว่าไงแดน?” (ที่รัก มีให้ยืมสักสามพันไหม?) “สามพัน เอาไปทำไม วันก่อนฉันพึ่งโอนให้ไม่ใช่หรอแดน” คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเมื่อแฟนหนุ่มที่เธอรักนักรักหนาใช้เงินอย่างกับใบไม้ใบหน้า (หุ้นเค้าติดดอยอะ หมุนเงินไม่ทัน) “แดน ที่ฉันเอาเงินให้คือให้นายไปซื้อข้าวกินนะ ไม่ใช่ให้เอาไปลงทุน” (ที่รักกก ช่วยเค้าหน่อยนะ ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย...เดี๋ยวทางสนามจะจัดแข่งรถ เค้าจะลงแข่งเอาเงินรางวัล) “เหอะ! มันจะเท่าไหร่กันเชียว” ไอริเค้นหัวเราะให้กับความเพ้อพกของแฟนหนุ่ม แดน คือรักแรกของไอริ ทั้งสองคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ก็เข้าสู่ปีที่สามแล้วช่วงแรกทุกอย่างก็ราบรื่นดี ฝ่ายชายดูแลเธอราวกับเจ้าหญิง แต่ไม่นานมานี้แดนนั้นเริ่มเปลี่ยนไปเขามีเวลาให้น้อยลง คุยกันได้ไม่นานก็มักจะลงเอยด้วยการทะเลาะ ปัญหาต่าง ๆ เริ่มต้นขึ้นนับตั้งแต่แดนก้าวเข้าสู่วงการเทรดหุ้น มีเงินเท่าไหร่ก็เทใส่พอร์ตลงทุนทั้งหมดทำราวกับว่าชีวิตนี้ไม่ต้องกินต้องใช้เงิน แล้วพอเงินหมดก็กลายเป็นไอรินี่แหละที่เดือดร้อนโอนไปให้เขาใช้ เงินแต่ละเดือนของเธอต้องเจียดแบ่งให้แดนอย่างกับต้องหาเลี้ยงผู้ชาย เธอไม่ได้ว่าการเทรดหุ้นเป็นเรื่องไม่ดีหรอก
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
บทที่ 4 ของเดิมพันที่ล้ำค่า
--3 วันผ่านไป— @สนามแข่งรถอีลีท ภายในอู่ซ่อมรถประจำสนาม กลิ่นน้ำมันและเสียงเครื่องยนต์ดังคลออยู่เบา ๆ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปวิศวะนั่งยองข้างรถคันโปรดของตัวเอง โดยในมือหนาถือประแจไว้แน่นงัดกับยางล้อรถอย่างขะมักเขม้นเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นตามท่อนแขนอย่างชัดเจน อีกทั้งเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามขมับบ่งบอกถึงอากาศที่ร้อนอบอ้าว ยิ่งทำให้คนใจร้อนอย่างรามหงุดหงิดขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่สมอารมณ์ แคร่ง! “แม่ง!” เท้าใหญ่เตะเข้ากับกล่องเครื่องมือเสียงดัง เขาถอนหายใจแรงด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเบนสายตามองล้อรถตัวเอง ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเฮงซวยหรือโคตรจะเฮงซวยกันแน่ เมื่อเช้าน้ำมันรถก็หมดกลางทางจนต้องโทรตามให้เพื่อนมารับ แล้วตอนเย็นยางดันมารั่วกลางทางอีก โชคดีหน่อยที่ใกล้ถึงสนามแข่งเขาเลยเข็นมาซ่อมที่อู่ของสนาม แต่ดันงัดยางออกยากฉิบหาย! ไม่ใช่ไม่มีแรงนะเว้ยแต่แม่งแข็งจัด “ให้ช่วยไหม?” ในขณะที่รามกำลังจัดการอารมณ์ของตัวเอง อยู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นเขาจึงเงยเหลือบดวงตาคมมองต้นเสียงพลางขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย “เดี๋ยวกูช่วย” แขกไม่ได้รับเชิญขยับมานั่งยองลงข้างรามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายต
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more
บทที่ 5 กฎเดิมพัน
พรึ่บ! กระดาษขนาด A4 แผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะไม้เก่า ตามด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินธรรมดา เจ้าของกระดาษแผ่นนั้นปรายตามองก่อนจะบู้ปากส่งสัญญาณให้แดนที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย “อะไร?” แดนเอ่ยถามเสียงเรียบ ขณะหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านทีละบรรทัดด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตากวาดผ่านตัวอักษรช้า ๆ อย่างพินิจ รามที่เห็นดังนั้นจึงขยับตัวไปนั่งพิงโต๊ะไม้เก่าอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าในแววตาคมคู่นั้นกลับฉายแววมั่นใจราวกับเขาคือผู้ชนะเกมนี้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มแข่งเลยด้วยซ้ำ “กฎการใช้ของเดิมพัน” “เหอะ! ปริ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” แดนเค้นหัวเราะพลางเหลือบสายตามองคนตรงหน้า ก็เมื่อกี้พึ่งตกลงกันเสร็จว่ารามจะเข้าร่วมแข่งขัน นี่เขาเผลอแปบเดียวก็เปิดโอกาสให้รามไปร่างสัญญามาเลยรึไง “สด ๆ ร้อน ๆ อ่านสะ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง” จะบอกว่ารามมั่นใจเกินไปก็คงจะใช่ เพราะตั้งแต่เข้าวงการแข่งรถบิ๊กไบค์มา รามไม่เคยแพ้ใครและก็จะไม่มีวันแพ้ด้วย -สัญญาการเดิมพันมีอายุ 6 เดือน เท่านั้น -ผู้ที่ชนะจะได้ของเดิมพันเป็นของตัวเองโดยปริยาย ห้าม! แย่งหรือต่อรองใด ๆ ทั้งสิ้น -ผู้ชนะมีสิทธิ์ในตัวของเดิมพันทุกอย่าง -ห้า
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 6 รางวัลผู้แพ้
@สนามแข่งรถอีลีทภายในพื้นที่กว้างใหญ่คละคลุ้งไปด้วยไอควันและกลิ่นน้ำมันเครื่อง ผู้คนที่เสียงเงินซื้อบัตรเพื่อมาเข้าชมการแข่งขันรถมอเตอร์ไซต์ต่างจับจ้องสายตาไปยังสนามพร้อมส่งเสียงโห่เสียงดังลั่นสร้างความตื่นเต้นไปทั้งสนามบรื้นน บรื้นน~ท่ามกลางสายฝนโปรยลงมากลับมีเสียงเครื่องยนต์ดังคำรามอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้จะมีอุปสรรคมากมายแต่ชายหนุ่มทั้งสองกลับมุ่งมั่นจะเอาชนะให้ได้ ราวกับว่าการแข่งขันในครั้งนี้คือเส้นทางชี้ชะตาของพวกเขาเลยทีเดียว ใครพลาดคือคนที่แพ้ในขณะที่ในสนามเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชัยชนะ ทว่าข้างสนามบนอัฒจรรย์กลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงใยจากหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาคู่สวยมองรถมอเตอร์ไซต์ของแฟนหนุ่มไม่คลาดสายตาพลางยกมือเล็กขึ้นมากุมเอาไว้บริเวณหน้าอกแล้วภาวนาในใจ...ขอให้แดนปลอดภัยด้วยเถอะยิ่งใกล้เข้าเส้นชัยร่างบางที่คอยเชียร์ก็เริ่มนั่งไม่อยู่กับที่ เอาแต่ชะเง้อมองหาไม่อยากให้คาดสายตาแม้วินาทีเดียว สายฝนก็ตกลงมาเริ่มกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ นึกเป็นห่วงแฟนหนุ่มจับใจเธอกลัวถนนลื่นจนเกิดอุบัติเหตุ ด้วยความเร็วและแรงของรถขนาดนั้นหากล้มมาก็คงจะเจ็บหนักเอาการเหมือนกันปึ่ง!!เสียงพลุควันดังข
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 7 คนของราม
“หวังว่ามึงจะลูกผู้ชายพอ...เดิมพันที่มึงวางเป็นของกูแล้วว่ะ ไอ้แดน ฮึ!”สิ้นน้ำเสียงน่าเกรงขามราวกับผู้มีอำนาจเหนือกว่าก็กระตุกยิ้มเย้ยหยันชายตรงหน้าทันที คนหมดหนทางสู้หันไปมองแฟนสาวที่มองชายทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความงุนงง“มะ...หมายความว่าไงแดน?”เสียงหวานสั่นเครือสะท้านไปถึงหัวใจ สมองของเธอขาวโพนเมื่อพอจะเดาออกว่าที่รามพูดออกมาเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไรตุ๊บ!แดนไม่ได้ตอบคำถามเป็นคำพูดแต่เขาตอบด้วยการกระทำ มือหนาดันร่างบางของแฟนสาว (ที่เคยรัก) อย่างแรง จนเธอเซไปกระทบกับร่างแกร่งของผู้ชนะการแข่งขันในวันนี้รามที่มือไวกว่าสิ่งใดรีบประคองเธอไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นก่อนจะตวัดสายตาเฉียบคมมองแดนอย่างเอาเรื่อง“ไอ้ควาย! ผู้หญิงตัวแค่นี้มึงจะผลักแรงหาพ่อมึงรึไง!” รามแผดเสียงดังอย่างไม่พอใจ“ก็มึงอยากได้ไม่ใช่หรอ นี่ไง เอาไปสะ”แดนว่าแล้วหลบสายตาของหญิงสาว ถามว่ารู้สึกผิดบ้างไหม...คงตอบได้ทันทีเลยว่า ไม่! ที่เขาไม่กล้าสบตาเธอเป็นเพราะอับอายมากกว่า อายที่ต้องเสียทุกอย่างให้กับคนอย่างราม อายที่เธอต้องมาเห็นเขาในสภาพไอ้ขี้แพ้อย่างที่เธอเคยบอก“เหอะ! มึงเห็นเงินสำคัญขนาดนั้นเลยหรอวะ?”แดนที่เห็นไอริ
last updateLast Updated : 2026-01-11
Read more
บทที่ 8 คนที่อยู่ข้าง ๆ
ปึ่ง!!เสียงประตูบานใหญ่ปิดกระแทกดังลั่น ราวกับประกาศชัดเจนถึงอารมณ์เดือดดาลของคนเห็นแก่ตัวที่เพิ่งเดินหันหลังออกไป ทิ้งแฟนสาวที่คบกันมานานเกือบสามปียืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ ในสมองขาวโพลนร่างกายชาไปทั้งตัวจนแทบจะไม่รู้สึกมีเพียงหัวใจที่เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกไอริทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ปล่อยหยาดน้ำตาเอ่อล้นจากดวงตาอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังราวกับโลกทั้งใบพังทลายตรงหน้า‘เลิกกัน’ งั้นหรอ? คำพูดที่หลุดออกจากปากเขายังคงสะท้อนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดเดียว ทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปง่าย ๆ แบบนี้ ไอริยกมือขึ้นสองข้างปิดใบหน้าตัวเอง พยายามกลั้นเสียงสะอื้นแต่ก็ไม่อาจหยุดความเจ็บปวดนี้ได้พรึ่บ!ไม่นานร่างบางที่นั่งอยู่กับพื้นก็ถูกพยุงขึ้นอย่างอ่อนโยนด้วยมือหนาของคนที่อยู่เหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น ดวงตาสวยที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นสบกับดวงตาคมของชายหนุ่ม คิ้วเรียวหนาขมวดเป็นปมอย่างไม่ชอบใจ ก็มันเหี้ยขนาดนั้นจะร้องไห้หามันทำไมวะ!“ลุกขึ้น...อย่าทำตัวน่าสมเพชให้มันเห็น”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและน่าเกรงขามทำให้ไอริส
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
บทที่ 9 นายชอบฉันเหรอ
ผ่านไปหลายนาที ไอริยังคงนั่งปาดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนเงียบ ๆ เสียงสะอื้นแผ่วลงแต่ยังไม่หยุดเสียทีเดียวอีกด้านของโซฟา รามนั่งกอดอกพิงพนักเบือนหน้ามองเธอแล้วถอนหายใจแรง ๆ ออกมาเฮือกแล้วเฮือกเล่า ความหงุดหงิดปนรำคาญใจทำให้เขาสบถกับตัวเองในใจว่า ‘เชี่ย…เมื่อกี้กูไม่น่าถามเลยจริง ๆ!’เพราะคำถามโง่ ๆ อย่าง “ไม่ร้องไห้แล้ว?” ที่หลุดออกไปแบบไม่คิดหน้าคิดหลังนั่นแหละดันกลายเป็นคำถามจุดชนวนที่ไปตอกย้ำให้ยัยคนขี้แยตรงหน้านี้ ปล่อยโฮอีกยกใหญ่จนเขาแทบอยากมุดโซฟาหนี“10!...9…8…”อยู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ไอริรีบหยิบเสื้อช็อปของรามผืนเมื่อกี้มาเช็ดหน้าแล้วหันไปมองต้นเสียงพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย“ฝึกนับเลขหรอ?” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กลับเหน็บแนบประชดประชันอยู่นัยที“เมื่อกี้ฉันบอกว่าไง...ให้เวลาร้องไห้แค่สิบนาที ตอนนี้เกินมาสิบห้านาทีแล้ว” รามว่าพร้อมชี้ไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่เธอ “อีกสิบวินาที ถ้าเธอยังจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้...ฉันจะจัดการให้เอง” รามว่าพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย“สิบวิเอง ความรู้สึกที่มันแตกสลายไปแล้วมะ....”“5...4...3...”น้ำเสียงทุ้ม
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
บทที่ 10 ปลดปล่อย
“ขึ้นไป”สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกหญิงสาวพร้อมพยักพเยิดใบหน้าอย่างออกคำสั่ง ไอริเหลือบมองรถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ข้าง ๆ สลับกับชายหนุ่มอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจส่ายหน้าเป็นพันลวันถึงเธอจะไม่ใช่ลูกคุณหนูแต่ก็ไม่เคยนั่งซ้อนท้ายรถมอเซอร์ไซต์คันใหญ่คันโตแบบนี้เลยสักครั้ง“เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับเอง”เธอพูดพลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา ตั้งใจจะเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถ ทว่ายังไม่ทันได้แตะหน้าจอ โทรศัพท์ในมือก็ถูกคนตัวสูงแย่งไปครอง ก่อนจะยัดใส่กระเป๋ากางเกงของเขาอย่างหน้าตาเฉย“อะ อ้าวว...กรี้ดด!!”ไม่ปล่อยให้ความสงสัยค้างคา รามรีบอุ้มร่างเล็กขึ้นไปนั่งคร่อมเบาะมอเตอร์ไซค์ทันที เรียวแขนเล็กรีบตวัดโอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติด้วยความกลัวว่าจะพลัดตก“ปล่อย!”เพราะไอริกอดคอเขาไม่ปล่อยสักทีเลยโดนเอ็ดไปหนึ่งที“ก็ฉันไม่เคยนั่งรถคันใหญ่แบบนี้นี่! ปกติซ้อนแต่เวฟ125” ไอริว่าเสียงหง่อยช้อนสายตามองรามพร้อมกะพริบปริบ ๆ“ไอ้แดนไม่เคยให้ซ้อนรึไง?”“ฮึ! มันบอกว่ากลัวรถเปื้อน”“เหอะ! คบกับมันได้ไงตั้งสามปี” รามพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมให้เธอพร้อมจัดสายรัดให้พอดีไม่หลวมไม่แน่นจนเกิ
last updateLast Updated : 2026-01-13
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status