Bet on you เดิมพันร้ายเล่ห์รักราม

Bet on you เดิมพันร้ายเล่ห์รักราม

last updateLast Updated : 2026-02-10
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
52Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใคร...แต่เธอคือข้อยกเว้น (ไม่มีนอกกายนอกใจ) *เมื่ออยู่ ๆ เธอก็ถูกยัดเหยียดให้เป็นของเดิมพันการแข่งขันรถอย่างไม่รู้ตัวโดยฝีมือ "แฟนเก่า" เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวและอยากเอาชนะราชาของสนามแต่เหมือนว่าทุกอย่างจะผิดคาดเมื่อไม่มีใครสามารถโค้นตำแหน่งราชาสนามของเขาได้* เธอต้องตกเป็นของเขาทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จัก แต่ทว่าเขากลับรู้จักเธอดีกว่าใครทั้งหมด --เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ฉันอยากได้...แต่จะเป็นคนสุดท้ายที่ฉันได้--

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ราชาดริฟท์เหล็ก

Amelia’s POV

“Amelia, can you step aside and let your sister be my bride at the wedding?”

My fiancé smiled and looked me in the eyes just three days before the wedding.

The smile was as perfect as usual.

But his words hit like a lightning bolt, tearing through my chest.

I couldn’t believe what I heard.

I had loved him for years—how could he just throw me away?

*****

"I still can’t believe I’m marrying Tristan," I whispered, staring into the mirror.

My blonde curls were elegantly styled, my makeup flawless—every detail perfect. I was ready to finally try on the wedding dress, which I spent months designing.

That’s the last step before I marry my fiancé, Tristan. Our wedding is in 3 days.

A moment I have dreamed of for so long.

Before I could bask in the dream of becoming Tristan’s wife, my phone rang. It was the bridal boutique.

"Miss Amelia," the manager’s voice was polite but uneasy. "I just wanted to confirm… Mr. Tristan Lancaster picked up the wedding gown about an hour ago."

What?

That made no sense. Tristan had left all the wedding arrangements to me—he was always too busy. Why would he suddenly collect the dress?

I called him three times, but no one answered.

Something was... wrong.

I grabbed my keys and drove to Tristan’s estate. I needed to find out why he changed my plans without even telling me.

"Tristan?" I called as I stormed into the foyer.

And then I saw them.

Tristan stood beneath the golden chandelier, impossibly handsome as always. But standing beside him, laughing softly with one hand gently resting on his chest, was—

Victoria. My stepsister.

My stomach twisted violently.

That gesture… that intimacy—was that appropriate between my fiancé and my sister?

But the true blow came next.

Victoria was wearing my wedding gown.

My gown.

I forced a smile to Tristan, "I heard you brought my wedding dress back early." I suppressed all the disbelief in my heart. "Did something happen? "

Victoria turned slowly. Her wide, doe-like eyes shimmered with guilt.

My alarm bells screamed. That expression had always meant trouble—Victoria knew how to play innocent far too well.

Tristan, on the other hand, looked eerily calm. Like a man who had rehearsed this moment down to the last line.

"Amelia," he said gently, "I’ve been waiting for you."

Waiting for me? What did that mean?

"Sorry, I know this is all too sudden... but I have no choice." He took my hand, his tone sincere. "You’ve always understood me better than anyone—you're going to support me, right?"

I couldn’t give him an answer right away. In all the years I’d known him, he had never spoken to me like this. I didn’t know what was coming.

"What happened?" I asked softly.

"Our wedding... let’s call it off for now."

For a moment, I couldn’t comprehend what he was saying. His tone was too casual, too composed.

"What… are you saying?" I whispered.

He sighed and looked between Victoria and me. "Your sister came to me with a request."

"Victoria?" My step-sister, a girl who had been cruel to me since we were young. But why would she make a request to my fiance?

"She doesn’t have much time left." Tristan’s voice softened. "Victoria is terminally ill. The doctors say she may not live to see the end of the year. Her final wish is to be a bride having a dream wedding."

He smiled at me."You’re the kindest person I’ve ever met in my life. I know you wouldn’t have the heart to say no."

My chest tightened, but not with grief—more like rage twisting its claws around my ribs.

No. No way. This was so like her.

"You’ve got to be kidding me," I let out a bitter laugh. "She was downing tequila shots three nights ago and flirting with half the bar. She looked very healthy to me."

I looked Tristan in the eyes. "She's manipulating your compassion. You should trust me; we're about to become husband and wife, aren't we?"

Unexpectly, the smile that Tristan always wore vanished. He furrowed his brow, as if I had said something malicious.

"Amelia, I saw her at the hospital yesterday—she was undergoing treatment. Do you know that they stuck a needle that thick into her arm, and she didn’t make a sound?" 

"And she has been enduring that kind of torment for a month now."

Then what I saw just a few days ago... was a fake Victoria?

I opened my mouth to say something, but Tristan beat me to it.

"Don’t be so heartless. She’s your sister. " 

I stared at him, speechless. Victoria and my relationship had always been strained—was I supposed to cry for someone who had never truly been family to me?

"She wants to marry me. It's her final wish," Tristan said firmly. "I was shocked at first. She made this request suddenly." 

"But she’s your sister. If it were you, you wouldn’t turn her down, would you?" Tristan looked me in the eyes. 

"I..." The words on the tip of my tongue spoke volumes. Helping someone facing a death sentence was one thing, but giving up my wedding to another woman—that’s an entirely different matter. 

Especially when the person was Victoria—the one who had done nothing but hurt me.

"Amelia, please... it’s not a real wedding, and I’m not trying to steal your man," Victoria stepped forward, her voice trembling in perfect fragility. "I just want to feel like a bride before I go. Can you help me?"

I frowned. Tristan may not know Victoria well, but I recognized that expression on my stepsister’s face all too well.

Before I spoke, Tristan stepped forward and took my hand gently. "I know it’s not fair. But I have to do this. I can’t let her die with regrets."

He sounded like a damn knight pledging himself to a dying princess.

Victoria sniffled and collapsed into his arms, her tears falling too perfectly.

And I just stood there.

Forgotten.

Like the villain in someone else's love story.

How could I accept the truth that my love was throwing me away before our wedding?

"No… no, this isn’t real," I murmured. "Victoria was fine. She’s been out shopping, partying—she never said a word—this doesn't feel right. If all this is true, why didn't she talk to me first?"

"Amelia, I know you won't agree that you've never liked me. But I've always thought of you as my sister. Always." Victoria suddenly started crying and sobbing uncontrollably.

Tristan patted her on her shoulder softly and then glared at me. "You are so cold Amelia. She's dying."

My jaw clenched. I opened my mouth to speak again—but Tristan was already dismissing me.

"This is such a small thing, Amelia. A simple favor. You should grant it."

Then his tone shifted, casual and cutting. "Besides, I already gave her the dress. It looks amazing on her. You really outdid yourself—it’s perfect for our wedding."

He said it so easily. As if I were nothing more than a dressmaker for someone else's love.

I looked at the gown. They had altered it.

The embroidery I spent weeks perfecting had been replaced with sleek, modern lines. The neckline, the sleeves—all modified to fit her.

My hands trembled. "Why would you do this? Don’t you know I poured my heart and soul into that wedding dress?"

"Yes, I know, it's beautiful," Tristan said with a shrug. "But it needed a few changes to suit Victoria. Don’t take it personally."

Something inside me shattered.

I blinked back tears as grief clawed at my throat.

"Tristan, please. How could you treat me like this?" My voice was barely more than a whisper. "I loved you when I first met you. We've been together for years, we used to trust and understand each other. You should have known what this wedding meant to me."

I thought of all the years I had quietly given to him. 

I gave up my dream school to stay by his side.

I learned to cook, burned my hands for him, made his house a home.

I endured his worst—the silence, the tempers, the failures.

And now he handed our wedding… to her? To Victoria?

Tristan exhaled slowly, as if my heartbreak was merely an inconvenience.

"I know, Amelia. I know you’ve been… good to me," he said. "And of course I love you. "

He stepped forward and gently placed his hands on my arms. His face was still as perfect as the day we met, every feature as sharp and polished as ever. 

But now, all I saw was the coldness behind that smile.

"But Victoria is dying. I feel for her. I have to take care of her," he said, voice low and righteous, like some kind of hero in his own twisted fairy tale. "You’re not going to be selfish… are you?"

His words slithered under my skin like poison. He was still smiling, like this was some noble sacrifice I should thank him for.

"Let’s just be done with it," he said softly. "Amelia, you can no longer be my bride at our wedding. We still have time. I need to keep my promise. Victoria will be the bride."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Rachaneewan Chaimungchuan
Rachaneewan Chaimungchuan
สนุกมากๆค่ะรอเรื่องใหม่นะคะ
2026-02-23 00:33:51
0
0
52 Chapters
บทที่ 2 หนุ่มวิศวะใฝ่เรียนรู้...??
@คณะวิศวกรรมศาสตร์ปึก!เอกสารปึกใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ชายหนุ่มที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เงยขึ้นมองเจ้าของเอกสารพลางขมวดคิ้วเป็นปม ริมฝีปากหนาบู้ยไปที่เอกสารแล้วเลิกคิ้วอย่างตั้งคำถาม“ชีทคาบหน้า หัวหน้าเซคฝากเอามาให้”แฮค เพื่อนรักว่าเสียงเรียบนิ่งพร้อมนั่งเอนกายข้าง ๆ พลางชะโงกใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้ใช้สอดส่องสายตาไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่รามจดจ่อตั้งแต่ต้นคาบยันอาจารย์ปล่อย จนเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สรุปไอ้เพื่อนเวรมันมาเข้าเรียนหรือมานั่งเล่นโทรศัพท์กันแน่ แล้วบอกว่าเทมอนี้จะตั้งใจเรียน...แต่ดูการกระทำตอนนี้เถอะ ตั้งใจส่องสตอรี่สาวชัด ๆ“มึงเอาไปเล่นเองเลยอะ”รามชำเลืองสายตามองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ รีบยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนอย่างประชดประชัน จนแฮดต้องไหวไหล่เบา ๆ พร้อมเค้นหัวเราะใจลำคออย่างเย้ยหยัน“วันหลังไม่ต้องติดฟิล์มกันเสือกนะ ลำบากกูชะโงกหน้าเข้าไปดู” แฮคว่าน้ำเสียงหยอก“แล้วมึงจะเสือกเรื่องกูทำไมละ?”“ก็แค่สงสัย...ทำไมไม่จีบเค้าสักที ปอดแหกหรอวะ?”“รอจังหวะอยู่...ใกล้เลิกกับแฟนละ”“แฟน?”“ไอ้แดนไง”“แดน...ที่ชอบท้ามึงแข่งรถอะนะ?”แฮคขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย ไ
Read more
บทที่ 3 จุดแตกหัก
“ว่าไงแดน?” (ที่รัก มีให้ยืมสักสามพันไหม?) “สามพัน เอาไปทำไม วันก่อนฉันพึ่งโอนให้ไม่ใช่หรอแดน” คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเมื่อแฟนหนุ่มที่เธอรักนักรักหนาใช้เงินอย่างกับใบไม้ใบหน้า (หุ้นเค้าติดดอยอะ หมุนเงินไม่ทัน) “แดน ที่ฉันเอาเงินให้คือให้นายไปซื้อข้าวกินนะ ไม่ใช่ให้เอาไปลงทุน” (ที่รักกก ช่วยเค้าหน่อยนะ ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย...เดี๋ยวทางสนามจะจัดแข่งรถ เค้าจะลงแข่งเอาเงินรางวัล) “เหอะ! มันจะเท่าไหร่กันเชียว” ไอริเค้นหัวเราะให้กับความเพ้อพกของแฟนหนุ่ม แดน คือรักแรกของไอริ ทั้งสองคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ก็เข้าสู่ปีที่สามแล้วช่วงแรกทุกอย่างก็ราบรื่นดี ฝ่ายชายดูแลเธอราวกับเจ้าหญิง แต่ไม่นานมานี้แดนนั้นเริ่มเปลี่ยนไปเขามีเวลาให้น้อยลง คุยกันได้ไม่นานก็มักจะลงเอยด้วยการทะเลาะ ปัญหาต่าง ๆ เริ่มต้นขึ้นนับตั้งแต่แดนก้าวเข้าสู่วงการเทรดหุ้น มีเงินเท่าไหร่ก็เทใส่พอร์ตลงทุนทั้งหมดทำราวกับว่าชีวิตนี้ไม่ต้องกินต้องใช้เงิน แล้วพอเงินหมดก็กลายเป็นไอรินี่แหละที่เดือดร้อนโอนไปให้เขาใช้ เงินแต่ละเดือนของเธอต้องเจียดแบ่งให้แดนอย่างกับต้องหาเลี้ยงผู้ชาย เธอไม่ได้ว่าการเทรดหุ้นเป็นเรื่องไม่ดีหรอก
Read more
บทที่ 4 ของเดิมพันที่ล้ำค่า
--3 วันผ่านไป— @สนามแข่งรถอีลีท ภายในอู่ซ่อมรถประจำสนาม กลิ่นน้ำมันและเสียงเครื่องยนต์ดังคลออยู่เบา ๆ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปวิศวะนั่งยองข้างรถคันโปรดของตัวเอง โดยในมือหนาถือประแจไว้แน่นงัดกับยางล้อรถอย่างขะมักเขม้นเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นตามท่อนแขนอย่างชัดเจน อีกทั้งเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามขมับบ่งบอกถึงอากาศที่ร้อนอบอ้าว ยิ่งทำให้คนใจร้อนอย่างรามหงุดหงิดขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่สมอารมณ์ แคร่ง! “แม่ง!” เท้าใหญ่เตะเข้ากับกล่องเครื่องมือเสียงดัง เขาถอนหายใจแรงด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเบนสายตามองล้อรถตัวเอง ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเฮงซวยหรือโคตรจะเฮงซวยกันแน่ เมื่อเช้าน้ำมันรถก็หมดกลางทางจนต้องโทรตามให้เพื่อนมารับ แล้วตอนเย็นยางดันมารั่วกลางทางอีก โชคดีหน่อยที่ใกล้ถึงสนามแข่งเขาเลยเข็นมาซ่อมที่อู่ของสนาม แต่ดันงัดยางออกยากฉิบหาย! ไม่ใช่ไม่มีแรงนะเว้ยแต่แม่งแข็งจัด “ให้ช่วยไหม?” ในขณะที่รามกำลังจัดการอารมณ์ของตัวเอง อยู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นเขาจึงเงยเหลือบดวงตาคมมองต้นเสียงพลางขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย “เดี๋ยวกูช่วย” แขกไม่ได้รับเชิญขยับมานั่งยองลงข้างรามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายต
Read more
บทที่ 5 กฎเดิมพัน
พรึ่บ! กระดาษขนาด A4 แผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะไม้เก่า ตามด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินธรรมดา เจ้าของกระดาษแผ่นนั้นปรายตามองก่อนจะบู้ปากส่งสัญญาณให้แดนที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย “อะไร?” แดนเอ่ยถามเสียงเรียบ ขณะหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านทีละบรรทัดด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตากวาดผ่านตัวอักษรช้า ๆ อย่างพินิจ รามที่เห็นดังนั้นจึงขยับตัวไปนั่งพิงโต๊ะไม้เก่าอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าในแววตาคมคู่นั้นกลับฉายแววมั่นใจราวกับเขาคือผู้ชนะเกมนี้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มแข่งเลยด้วยซ้ำ “กฎการใช้ของเดิมพัน” “เหอะ! ปริ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” แดนเค้นหัวเราะพลางเหลือบสายตามองคนตรงหน้า ก็เมื่อกี้พึ่งตกลงกันเสร็จว่ารามจะเข้าร่วมแข่งขัน นี่เขาเผลอแปบเดียวก็เปิดโอกาสให้รามไปร่างสัญญามาเลยรึไง “สด ๆ ร้อน ๆ อ่านสะ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง” จะบอกว่ารามมั่นใจเกินไปก็คงจะใช่ เพราะตั้งแต่เข้าวงการแข่งรถบิ๊กไบค์มา รามไม่เคยแพ้ใครและก็จะไม่มีวันแพ้ด้วย -สัญญาการเดิมพันมีอายุ 6 เดือน เท่านั้น -ผู้ที่ชนะจะได้ของเดิมพันเป็นของตัวเองโดยปริยาย ห้าม! แย่งหรือต่อรองใด ๆ ทั้งสิ้น -ผู้ชนะมีสิทธิ์ในตัวของเดิมพันทุกอย่าง -ห้า
Read more
บทที่ 6 รางวัลผู้แพ้
@สนามแข่งรถอีลีทภายในพื้นที่กว้างใหญ่คละคลุ้งไปด้วยไอควันและกลิ่นน้ำมันเครื่อง ผู้คนที่เสียงเงินซื้อบัตรเพื่อมาเข้าชมการแข่งขันรถมอเตอร์ไซต์ต่างจับจ้องสายตาไปยังสนามพร้อมส่งเสียงโห่เสียงดังลั่นสร้างความตื่นเต้นไปทั้งสนามบรื้นน บรื้นน~ท่ามกลางสายฝนโปรยลงมากลับมีเสียงเครื่องยนต์ดังคำรามอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้จะมีอุปสรรคมากมายแต่ชายหนุ่มทั้งสองกลับมุ่งมั่นจะเอาชนะให้ได้ ราวกับว่าการแข่งขันในครั้งนี้คือเส้นทางชี้ชะตาของพวกเขาเลยทีเดียว ใครพลาดคือคนที่แพ้ในขณะที่ในสนามเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชัยชนะ ทว่าข้างสนามบนอัฒจรรย์กลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงใยจากหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาคู่สวยมองรถมอเตอร์ไซต์ของแฟนหนุ่มไม่คลาดสายตาพลางยกมือเล็กขึ้นมากุมเอาไว้บริเวณหน้าอกแล้วภาวนาในใจ...ขอให้แดนปลอดภัยด้วยเถอะยิ่งใกล้เข้าเส้นชัยร่างบางที่คอยเชียร์ก็เริ่มนั่งไม่อยู่กับที่ เอาแต่ชะเง้อมองหาไม่อยากให้คาดสายตาแม้วินาทีเดียว สายฝนก็ตกลงมาเริ่มกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ นึกเป็นห่วงแฟนหนุ่มจับใจเธอกลัวถนนลื่นจนเกิดอุบัติเหตุ ด้วยความเร็วและแรงของรถขนาดนั้นหากล้มมาก็คงจะเจ็บหนักเอาการเหมือนกันปึ่ง!!เสียงพลุควันดังข
Read more
บทที่ 7 คนของราม
“หวังว่ามึงจะลูกผู้ชายพอ...เดิมพันที่มึงวางเป็นของกูแล้วว่ะ ไอ้แดน ฮึ!”สิ้นน้ำเสียงน่าเกรงขามราวกับผู้มีอำนาจเหนือกว่าก็กระตุกยิ้มเย้ยหยันชายตรงหน้าทันที คนหมดหนทางสู้หันไปมองแฟนสาวที่มองชายทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความงุนงง“มะ...หมายความว่าไงแดน?”เสียงหวานสั่นเครือสะท้านไปถึงหัวใจ สมองของเธอขาวโพนเมื่อพอจะเดาออกว่าที่รามพูดออกมาเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไรตุ๊บ!แดนไม่ได้ตอบคำถามเป็นคำพูดแต่เขาตอบด้วยการกระทำ มือหนาดันร่างบางของแฟนสาว (ที่เคยรัก) อย่างแรง จนเธอเซไปกระทบกับร่างแกร่งของผู้ชนะการแข่งขันในวันนี้รามที่มือไวกว่าสิ่งใดรีบประคองเธอไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นก่อนจะตวัดสายตาเฉียบคมมองแดนอย่างเอาเรื่อง“ไอ้ควาย! ผู้หญิงตัวแค่นี้มึงจะผลักแรงหาพ่อมึงรึไง!” รามแผดเสียงดังอย่างไม่พอใจ“ก็มึงอยากได้ไม่ใช่หรอ นี่ไง เอาไปสะ”แดนว่าแล้วหลบสายตาของหญิงสาว ถามว่ารู้สึกผิดบ้างไหม...คงตอบได้ทันทีเลยว่า ไม่! ที่เขาไม่กล้าสบตาเธอเป็นเพราะอับอายมากกว่า อายที่ต้องเสียทุกอย่างให้กับคนอย่างราม อายที่เธอต้องมาเห็นเขาในสภาพไอ้ขี้แพ้อย่างที่เธอเคยบอก“เหอะ! มึงเห็นเงินสำคัญขนาดนั้นเลยหรอวะ?”แดนที่เห็นไอริ
Read more
บทที่ 8 คนที่อยู่ข้าง ๆ
ปึ่ง!!เสียงประตูบานใหญ่ปิดกระแทกดังลั่น ราวกับประกาศชัดเจนถึงอารมณ์เดือดดาลของคนเห็นแก่ตัวที่เพิ่งเดินหันหลังออกไป ทิ้งแฟนสาวที่คบกันมานานเกือบสามปียืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ ในสมองขาวโพลนร่างกายชาไปทั้งตัวจนแทบจะไม่รู้สึกมีเพียงหัวใจที่เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกไอริทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ปล่อยหยาดน้ำตาเอ่อล้นจากดวงตาอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังราวกับโลกทั้งใบพังทลายตรงหน้า‘เลิกกัน’ งั้นหรอ? คำพูดที่หลุดออกจากปากเขายังคงสะท้อนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดเดียว ทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปง่าย ๆ แบบนี้ ไอริยกมือขึ้นสองข้างปิดใบหน้าตัวเอง พยายามกลั้นเสียงสะอื้นแต่ก็ไม่อาจหยุดความเจ็บปวดนี้ได้พรึ่บ!ไม่นานร่างบางที่นั่งอยู่กับพื้นก็ถูกพยุงขึ้นอย่างอ่อนโยนด้วยมือหนาของคนที่อยู่เหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น ดวงตาสวยที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นสบกับดวงตาคมของชายหนุ่ม คิ้วเรียวหนาขมวดเป็นปมอย่างไม่ชอบใจ ก็มันเหี้ยขนาดนั้นจะร้องไห้หามันทำไมวะ!“ลุกขึ้น...อย่าทำตัวน่าสมเพชให้มันเห็น”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและน่าเกรงขามทำให้ไอริส
Read more
บทที่ 9 นายชอบฉันเหรอ
ผ่านไปหลายนาที ไอริยังคงนั่งปาดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนเงียบ ๆ เสียงสะอื้นแผ่วลงแต่ยังไม่หยุดเสียทีเดียวอีกด้านของโซฟา รามนั่งกอดอกพิงพนักเบือนหน้ามองเธอแล้วถอนหายใจแรง ๆ ออกมาเฮือกแล้วเฮือกเล่า ความหงุดหงิดปนรำคาญใจทำให้เขาสบถกับตัวเองในใจว่า ‘เชี่ย…เมื่อกี้กูไม่น่าถามเลยจริง ๆ!’เพราะคำถามโง่ ๆ อย่าง “ไม่ร้องไห้แล้ว?” ที่หลุดออกไปแบบไม่คิดหน้าคิดหลังนั่นแหละดันกลายเป็นคำถามจุดชนวนที่ไปตอกย้ำให้ยัยคนขี้แยตรงหน้านี้ ปล่อยโฮอีกยกใหญ่จนเขาแทบอยากมุดโซฟาหนี“10!...9…8…”อยู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ไอริรีบหยิบเสื้อช็อปของรามผืนเมื่อกี้มาเช็ดหน้าแล้วหันไปมองต้นเสียงพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย“ฝึกนับเลขหรอ?” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กลับเหน็บแนบประชดประชันอยู่นัยที“เมื่อกี้ฉันบอกว่าไง...ให้เวลาร้องไห้แค่สิบนาที ตอนนี้เกินมาสิบห้านาทีแล้ว” รามว่าพร้อมชี้ไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่เธอ “อีกสิบวินาที ถ้าเธอยังจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้...ฉันจะจัดการให้เอง” รามว่าพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย“สิบวิเอง ความรู้สึกที่มันแตกสลายไปแล้วมะ....”“5...4...3...”น้ำเสียงทุ้ม
Read more
บทที่ 10 ปลดปล่อย
“ขึ้นไป”สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกหญิงสาวพร้อมพยักพเยิดใบหน้าอย่างออกคำสั่ง ไอริเหลือบมองรถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ข้าง ๆ สลับกับชายหนุ่มอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจส่ายหน้าเป็นพันลวันถึงเธอจะไม่ใช่ลูกคุณหนูแต่ก็ไม่เคยนั่งซ้อนท้ายรถมอเซอร์ไซต์คันใหญ่คันโตแบบนี้เลยสักครั้ง“เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับเอง”เธอพูดพลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา ตั้งใจจะเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถ ทว่ายังไม่ทันได้แตะหน้าจอ โทรศัพท์ในมือก็ถูกคนตัวสูงแย่งไปครอง ก่อนจะยัดใส่กระเป๋ากางเกงของเขาอย่างหน้าตาเฉย“อะ อ้าวว...กรี้ดด!!”ไม่ปล่อยให้ความสงสัยค้างคา รามรีบอุ้มร่างเล็กขึ้นไปนั่งคร่อมเบาะมอเตอร์ไซค์ทันที เรียวแขนเล็กรีบตวัดโอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติด้วยความกลัวว่าจะพลัดตก“ปล่อย!”เพราะไอริกอดคอเขาไม่ปล่อยสักทีเลยโดนเอ็ดไปหนึ่งที“ก็ฉันไม่เคยนั่งรถคันใหญ่แบบนี้นี่! ปกติซ้อนแต่เวฟ125” ไอริว่าเสียงหง่อยช้อนสายตามองรามพร้อมกะพริบปริบ ๆ“ไอ้แดนไม่เคยให้ซ้อนรึไง?”“ฮึ! มันบอกว่ากลัวรถเปื้อน”“เหอะ! คบกับมันได้ไงตั้งสามปี” รามพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมให้เธอพร้อมจัดสายรัดให้พอดีไม่หลวมไม่แน่นจนเกิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status