บทที่ 23

“หาผัวรวย ๆ สักคนสิ แต่ก็อย่างว่าเธอมันเอ็นอัปอยู่แล้วเรียกราคาฉ่ำ ๆ” ส้มเอ่ยขึ้นพลางเบ้ปากปรายตามองเพื่อน

“ฉันก็บอกพวกแกแล้วว่าให้เอ็นอัป จะเอาแบบไหน เงินดี ราคาดี สำหรับฉันไม่แคร์หรอกขอแค่มีเงินใช้ก็พอ ไม่อยากไปเลี้ยงวัวกับพ่อที่บ้านนอก” แอนนาเอ่ยขึ้น

“เอาล่ะ จะเอ็นอัป หรือเอ็นอะไรก็แล้วแต่พวกแกจะเลือก สำหรับฉันพอใจแค่นี้ ไปทำงานได้แล้วหนึ่งทุ่มตรงไม่ใช่เหรอ” มุกรดาเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินออกไปทันที ฟังพวกนี้คุยกันแล้วประสาทจะแดกก็เธอพอใจแค่นี้ ฐานะยากจนอยู่แล้วก็ไม่อยากให้ใครมาดูหมิ่นศักดิ์ศรีไปมากกว่านี้ ตัวเธอเองก็อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่ก็อย่างว่าจบแค่ม.หกจะทำงานอะไรที่ได้เงินรวดเร็วโดยไม่ต้องขายบริการ

“ยัยมุกมันคิดว่ามันอยู่ท่ามกลางทุ่งลาเวนเดอร์หรือไง” แอนนาเอ่ยขึ้นพลางสูดอัดควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอดพร้อมกับพ่นมันออกมาลอยคลุ้งเหม็นหึ่งในห้องพัก ก่อนจะกดก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ยเดินตามทุกคนออกไป

ในห้องคาราโอเกะขนาดใหญ่เสียงเพลงดังกระหึ่ม มุกรดาเดินเข้าไปพร้อมกับเพื่อนอีกห้าคนรวมทั้งตัวเธอ ทุกคนถูกเรียกมาเอ็นเตอร์เทนเจ้าของไนต์คลับพร้อมเพื่อน ส้มหญิงสาวที่ชวนมุกรดามางานนี้ด้วยกันพลางเอ่ยขึ้น

“เขาว่าผู้ชายหนึ่งในนี้มีเจ้าของไนต์คลับรวมอยู่ด้วย”

มุกรดาสอดส่ายสายตาไปทั่วทั้งห้องก่อนจะหยุดลงตรงชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งมุมซ้ายสุด ในมือถือแก้วเหล้าที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่ค่อนแก้ว ท่าทางของเขาดูภูมิฐานะ สมาร์ต ถึงแสงไฟในห้องจะมืดสลัวแต่เค้าความหล่อก็โดดเด่นเป็นสง่ากว่าทุกคน ท่าทีที่ดูนิ่งเฉยราวกับไม่ได้แยแสหรือใส่ใจสิ่งรอบข้างกลับสะกดสายตาของมุกรดาให้เพ่งมองเขาอย่างไม่วางตา สายตาของเธอไม่อาจหยุดมองเขาได้เลย

“เอาล่ะสาว ๆ มัวแต่ยืนนิ่งทำอะไรกันอยู่ครับ มา ๆ บริการเสิร์ฟเหล้าให้พวกพี่ดีกว่า มีเกมอะไรสนุก ๆ ให้พวกพี่ได้ผ่อนคลายบ้าง” เสียงของวรเชษฐ์ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่กลางวงเอ่ยขึ้น

มุกรดายังยืนนิ่งอยู่กับที่เพราะไม่รู้จะไปนั่งแทรกตรงไหนเพราะเพื่อน ๆ ต่างจับจองนั่งตรงที่ว่างระหว่างชายหนุ่มทั้งสี่คนจนเต็ม

“น้องชุดดำมานั่งตักพี่ก็ได้นะ หรือจะบริการเจ้าของไนต์คลับก็ได้” วรเชษฐ์บุ้ยปากหันไปทางชายหนุ่มที่นั่งบริเวณมุมซ้ายสุด มุกรดามองตาม

“ไปสิไปนั่งใกล้ ๆ พี่เขา เผื่อพี่เขาจะติดใจ เผลอได้เงินแสนกลับบ้านนะจะบอกให้ พี่เขารวยมาก” เสียงของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลง

มุกรดาไม่ค่อยแอ็กทีฟเท่าไร วันนี้รู้สึกเหนื่อยเหมือนร่างกายหมดพลังงานเนื่องจากอดนอนมาหลายคืนติด ๆ กัน

เธอนั่งเงียบ ๆ เทเหล้าให้ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ กลิ่นตัวหอมจัง นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำเอาเธอเคลิบเคลิ้ม ผู้ชายบ้าอะไรกลิ่นตัวหอมชะมัด

พงษ์ปกรณ์หรือหลี่จวิ้นหยาง ชายหนุ่มเดินทางมาเยือนเมืองไทยเพราะเป็นหุ้นส่วนไนต์คลับร่วมกับเพื่อน ๆ

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงมุกรดาจึงขอตัวออกไปห้องน้ำเพราะรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เหมือนจะไม่ค่อยสบายอย่างไรอย่างนั้น เมื่อทำธุระในห้องน้ำเสร็จ เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อกลับห้องพัก จู่ ๆ ก็เกิดอาการหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม พยายามจับยึดเกาะฝาผนังแต่เบลอมากจึงคว้าได้แต่อากาศ

โชคดีที่มีข้อมือหนาจับยึดประคองเธอได้ทันก่อนจะทรุดลงไปกองกับพื้น และร่างของเธอก็หมดสติลงไปทันทีในอ้อมกอดของเขา ผู้ชายที่มีกลิ่นตัวหอมชวนหลงใหล

นั่นคือจุดเริ่มต้นเมื่อเจอกันครั้งแรก

“เอายังไงดีวะ” คล้อยหลังชายหนุ่มไปแล้ว มุกรดาจึงลุกขึ้นเดินไปมาอย่างใช้ความคิด และก็ต้องตกใจเมื่อเสียงเปิดประตูเข้ามา ร่างผอมบางผิวขาวซีดของซูเจียวหัวหน้าแม่บ้านเดินเข้ามาพลางเอ่ยขึ้น

“ดิฉันว่า...” สีหน้าแววตาราบเรียบตามเสียงพูด

มุกรดาได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจหมดหนทางหนีพลันถอนหายใจทิ้งเดินไปคว้ากล่องที่วางนิ่งสนิทอยู่บนเตียงเดินกระแทกเท้าเข้าห้องน้ำไปอย่างเสียมิได้

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เงียบปากไปเลยคุณป้าผี...”

เสียงปิดประตูห้องน้ำดังปัง!! ดวงตายาวรีชั้นเดียวของหัวหน้าแม่บ้านซูเจียวเหลือบแลประตูห้องน้ำที่ปิดลง สีหน้าไม่ได้แสดงความกังวลใด ๆ สำหรับนางมีหน้าที่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเท่านั้น แต่สิ่งหนึ่งที่นางประมวลผลได้จากเรื่องราววันนี้คือ

ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา