Masuk"พลอยกำลังท้องล่ะคะ" คริสเตียนโน่หยุดชะงักไปชั่วครู่ "มันเป็นไปได้ยังไง" เขาหันมาถามเสียงเยือกเย็น "พี่บอกแล้วใช่ไหม ถ้าอยากอยู่ด้วยกันห้ามมีเด็ก" สายตาดุ หันมามองเธออย่างตำหนิ "แต่พลอยก็ท้องแล้วนะคะ และเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา" "ไปจัดการตัวเองเสีย เธอก็รู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงาน" หกปีต่อมา "พี่มีข้อเสนอให้พลอยนะ ถ้าหากตรวจ ดีเอ็นเอ ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่จริง พี่พร้อมจะเลี้ยงดูเขา พี่พร้อมจะมอบเงินให้พลอย พลอยอยากได้เท่าไหร่ พลอยว่ามาเลย" หึ! มอบเงินให้อย่างนั้นเหรอ พลอยใสหัวเราะในลำคอ ผู้ชายคนนี้กำลังจะเอาเงินซื้อเธอ เอาเงินซื้อความเป็นแม่ ซื้อความรู้สึกที่เสียใจ เสียเวลามาตั้งหกปี "เก็บเงินคุณเอาไว้เถอะค่ะ เงินของคุณมันซื้อความรู้สึกของฉันไม่ได้ มันซื้อเวลา มันซื้อโอกาสที่ฉันเสียไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนั้นคุณเลือกเขา คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น คุณอยากมีลูก คุณก็ไปมีกับแฟนคุณสิ จะมาอะไรกับพวกเรา" #ในวันที่เข้มแข็งฉันจะไม่มีวันเสียน้ำตา #คุณแม่เลี้ยงเดี๋ยวสายสตรอง
Lihat lebih banyakหลังฝากลูกไว้กับพิมพ์ใจ พลอยใสก็มานอนเฝ้าคริสเตียนโน่ ที่โรงพยาบาล เธอนอนมองใบหน้าหล่อเหลา ของคนที่ยังไม่ฟื้น และหวนคิดถึงความหลังในครั้งนั้นที่เจอกัน เธอเจอกับคริสเตียโน่ ที่สนามแข่งรถยนต์ และตกหลุมรักชายหนุ่มทันที คริสเตียโน่เป็นคนรูปหล่อ เป็นนักแข่งที่สาวๆต่างกรี๊ดกร๊าดกันทั่วทั้งสนาม และเธอก็เ
และาฝจำได้ด้วยว่าเดือนหยาดคนนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากับพลอยใสมาตลอด เวลาเห็นพลอยใสทีไร เดือนหยาดจะมองอย่างเกลียดชัง มันเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง "เราไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าพี่เดือนหยาดเป็นคนในบ้านของพี่คริส มิน่าหละ ตอนนั้นถึงได้เอาเรื่องของพลอยไปพูดต่างๆนาๆ" "อืม ช่างมันเถอะ เพราะถึงยังไงเขาก็ตายไปแล้
" พี่คริสคะ พี่คริสคะ พี่มาโนช ช่วยพี่คริสด้วย" พลอยใสเรียกมาโนช ที่กำลังเก็บปืน หลังยิงเดือนหยาดไปหลายนัด เขาวิ่งเข้ามา เจอตอนที่เธอลั่นไกรยิงใส่พลอยใสพอดี แต่คริสเตืยนโน่วิ่งเข้าไปบังเธอเอาไว้ ทำให้ชายหนุ่มรับกระสุนนั้นแทน ในตอนนี้ร่างของคริสเตียนโน่ค่อยๆทรุดลงกับพื้น พร้อมเอามือกุมแผล ที่กำลังล
" ป้าทำบ้าอะไรน่ะ เอาขวดยามานี่เลยนะ!"เดือนหยาดมองละอองดาวอย่างเดือดดาล แทนที่จะช่วยหลาน ไปช่วยคนอื่นได้ยังไง " ป้าทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง " เธอตะคอกเสียงดัง เพราะกำลังโกรธคนเป็นป้า ละอองดาวมองเดือนหยาดอย่างผิดหวัง เธอไม่ได้ชิงชัง แต่ผิดหวังที่หลานสาวไม่สำนึกเสียที " ป้าเคยเตือนแล้วใช่ไหม ว่าให้
‘บ้าจริง แกอย่าไปใจอ่อนเชียวนะพลอยใส’ หญิงสาวคอยย้ำเตือนตัวเอง อย่างนี้เสมอคิดถึงความใจร้ายของเขาเข้าไว้ และบอกตัวเองทุกครั้งว่า จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม ส่วนคริสคริสเตียนโน่ เขาได้แต่มองตามหญิงสาว ด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ******** หลายอาทิตย์ต่อมา ถึงแม้ว่าสถ
"เดือนไปส่งคุณหนูที่เรือนหลังเล็กเรียบร้อยแล้วนะคะ" หลังเดินกลับมาจากเรือนหลังเล็ก เดือนหยาดเข้ามารายงานคริสเตียนโน่ ภายในห้องทำงานของเขา และยังใส่ไฟพลอยใสต่อไปอีกว่า "เดือนบอกไปแล้วนะคะว่าจะพาคุณหนูขึ้นมาเลี้ยงบนตึกใหญ่ แต่คุณพลอยเธอไม่ยอม เธอบอกว่าลูกของเธอ เธอจะเลี้ยงเอง" "อวดดี ทำไมถึงเรื่องมา
เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่ง ซึ่งเห็นเดือนหยาดนั่งปรนนิบัติจรรยาอยู่ในนั้น สายตาคมเฉี่ยวมองมาเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันไปประจบประแจงคริสเตียนโน่ว่า "คุณท่านพึ่งตื่นค่ะ เดือนให้ท่านทานอาหารเช้า แล้วให้ท่านทานยาเพื่อผ่อนคลาย ตอนนี้อาการท่านดีขึ้นมากแล้วค่ะ" "ขอบใจนะ" คริสเตียนโน่บอกหญิงสาวอย่างซาบซึ
วันต่อมา รถตู้คันหรูของคริสเตียนโน ขับพาทุกคนออกจากโคราชและมาถึงคฤหาสน์ของเขาในตอนเย็นๆ พิมพ์ใจมองคฤหาสน์หลังใหญ่ สไตล์ยุโรปอย่างคาดไม่ถึง "ทำไมมันหลังใหญ่ขนาดนี้วะ นี่มันบ้านคน หรือว่าพระราชวังวะนังพลอยใส ทำไมผัวเอ็งมันถึงรวยขนาดนี้" เธอพูดไปตามประสา แต่พลอยใสกระทุ้งศอกเข้าที่สีข้าง บอกให้แม่หยุดพ





