LOGIN"พลอยกำลังท้องล่ะคะ" คริสเตียนโน่หยุดชะงักไปชั่วครู่ "มันเป็นไปได้ยังไง" เขาหันมาถามเสียงเยือกเย็น "พี่บอกแล้วใช่ไหม ถ้าอยากอยู่ด้วยกันห้ามมีเด็ก" สายตาดุ หันมามองเธออย่างตำหนิ "แต่พลอยก็ท้องแล้วนะคะ และเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา" "ไปจัดการตัวเองเสีย เธอก็รู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงาน" หกปีต่อมา "พี่มีข้อเสนอให้พลอยนะ ถ้าหากตรวจ ดีเอ็นเอ ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่จริง พี่พร้อมจะเลี้ยงดูเขา พี่พร้อมจะมอบเงินให้พลอย พลอยอยากได้เท่าไหร่ พลอยว่ามาเลย" หึ! มอบเงินให้อย่างนั้นเหรอ พลอยใสหัวเราะในลำคอ ผู้ชายคนนี้กำลังจะเอาเงินซื้อเธอ เอาเงินซื้อความเป็นแม่ ซื้อความรู้สึกที่เสียใจ เสียเวลามาตั้งหกปี "เก็บเงินคุณเอาไว้เถอะค่ะ เงินของคุณมันซื้อความรู้สึกของฉันไม่ได้ มันซื้อเวลา มันซื้อโอกาสที่ฉันเสียไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนั้นคุณเลือกเขา คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น คุณอยากมีลูก คุณก็ไปมีกับแฟนคุณสิ จะมาอะไรกับพวกเรา" #ในวันที่เข้มแข็งฉันจะไม่มีวันเสียน้ำตา #คุณแม่เลี้ยงเดี๋ยวสายสตรอง
View Moreหลังฝากลูกไว้กับพิมพ์ใจ พลอยใสก็มานอนเฝ้าคริสเตียนโน่ ที่โรงพยาบาล เธอนอนมองใบหน้าหล่อเหลา ของคนที่ยังไม่ฟื้น และหวนคิดถึงความหลังในครั้งนั้นที่เจอกัน เธอเจอกับคริสเตียโน่ ที่สนามแข่งรถยนต์ และตกหลุมรักชายหนุ่มทันที คริสเตียโน่เป็นคนรูปหล่อ เป็นนักแข่งที่สาวๆต่างกรี๊ดกร๊าดกันทั่วทั้งสนาม และเธอก็เ
และาฝจำได้ด้วยว่าเดือนหยาดคนนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากับพลอยใสมาตลอด เวลาเห็นพลอยใสทีไร เดือนหยาดจะมองอย่างเกลียดชัง มันเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง "เราไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าพี่เดือนหยาดเป็นคนในบ้านของพี่คริส มิน่าหละ ตอนนั้นถึงได้เอาเรื่องของพลอยไปพูดต่างๆนาๆ" "อืม ช่างมันเถอะ เพราะถึงยังไงเขาก็ตายไปแล้
" พี่คริสคะ พี่คริสคะ พี่มาโนช ช่วยพี่คริสด้วย" พลอยใสเรียกมาโนช ที่กำลังเก็บปืน หลังยิงเดือนหยาดไปหลายนัด เขาวิ่งเข้ามา เจอตอนที่เธอลั่นไกรยิงใส่พลอยใสพอดี แต่คริสเตืยนโน่วิ่งเข้าไปบังเธอเอาไว้ ทำให้ชายหนุ่มรับกระสุนนั้นแทน ในตอนนี้ร่างของคริสเตียนโน่ค่อยๆทรุดลงกับพื้น พร้อมเอามือกุมแผล ที่กำลังล
" ป้าทำบ้าอะไรน่ะ เอาขวดยามานี่เลยนะ!"เดือนหยาดมองละอองดาวอย่างเดือดดาล แทนที่จะช่วยหลาน ไปช่วยคนอื่นได้ยังไง " ป้าทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง " เธอตะคอกเสียงดัง เพราะกำลังโกรธคนเป็นป้า ละอองดาวมองเดือนหยาดอย่างผิดหวัง เธอไม่ได้ชิงชัง แต่ผิดหวังที่หลานสาวไม่สำนึกเสียที " ป้าเคยเตือนแล้วใช่ไหม ว่าให้
สองสามวันต่อมา พลอยใสสังเกตเห็นอาการของจรรยา ทรุดลงเรื่อยๆ และเดือนหยาดทำตัวแปลกขึ้นทุกวัน เธอทำลับๆล่อๆโดยเฉพาะยารักษาจรรยานั้น หญิงสาวเอาไปเก็บไว้ในห้องพักของตัวเองแทนที่จะเก็บเอาไว้ในห้องพักของผู้ป่วยเหมือนอย่างที่เคย ด้วยความสงสัย พลอยใสจึงหาจังหวะ เข้าไปในห้องของจรรยา เวลาที่เดือนหยาดนำยามาให
เขาเดินออกจากห้องปิดประตูดัง ปัง! และถือขวดวิสกี้ ลงไปนั่งดื่มอยู่ริมชายหาด เพื่อดับความร้อนรุ่มในใจของตัวเอง และในขณะนั้น เดือนหยาดที่ย่องกลับมาแอบดู เธอเห็นสถานะการณ์มึนตึงของทั้งคู่ ก็แสยะยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนที่จะตามชายหนุ่มลงไปที่ชายหาดทันที "คุณคริสคะ คุณคริสดื่มมากแล้วนะคะ" เธอเข้าไปเขย
"นี่พชร เพื่อนของเดือนค่ะ แล้วก็นี่คุณคริส.." หญิงสาวเว้นช่วงนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า" เจ้านายของเดือนค่ะ" ก่อนที่จะหันมาทางพลอยใส และพูดเป็นนัยๆเหมือนจะให้คริสเตียนโนได้ยินว่า " ส่วนคนนี้คงไม่ต้องแนะนำแล้วเนาะ เพราะพชร คงจะรู้จักดี" และมันก็ได้ผล เมื่อคริสเตียนโน่หน้าตึงขึ้นมาทันที " สวัสดีครับน้
พลอยใสเดินขึ้นบ้านพักตากอากาศไม่เหลียวหลัง พลางบ่นงึมงำว่าบ้าที่สุด! เขาจ้องจะลวนลามเธอชัดๆ เห็นว่าอยู่ต่อหน้าลูกหรอกเธอถึงไม่โวยวาย หากเป็นเวลาอื่น ‘ พลอยใสจะเข่าใส่ให้ตัวงอเลยคอยดู’ และในขณะที่หญิงสาวกำลังบ่นงึมงำ เข้ามาในบ้านอยู่นั้น เดือนหยาดก็มาปรากฎตัวต่อหน้าของเธอ ซึ่งอันที่จริงคริสเตียนโ