ทาสซาตาน SM/NC20+

"อื้อ~"

เสียงหวานครางแผ่วในลำคอจูบตอบชายหนุ่มที่กำลังมอบจูบแสนดูดดื่มให้อย่างถึงใจ สองร่างก่ายกอดกันแน่นก่อนร่างสูงกว่าจะออกแรงยกร่างเล็กกว่าขึ้นกระเตงสาวเท้ายาวเร็วๆ มายังเตียงกว้าง

แสงสลัวพอให้มองเห็นใบหน้ากันและกันบางเบา หญิงสาวใต้ร่างกำลังจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยความรักใคร่หลงใหล

"ชีวิตมนต์ไม่ได้อยากเป็นเมียน้อยตลอดไปหรอกนะคะ และมนต์ก็ไม่อยากลักกินขโมยกินแบบนี้ตลอดชีวิตด้วย"

"ผมสัญญาว่าจะจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด ผมไม่มีวันให้คุณอยู่ในสถานะนี้ไปตลอดแน่"

ริมฝีปากเอิบอิ่มมุมปากเปรอะเปื้อนคราบลิปสติกสีแดงบิดยิ้มพอใจ หลุบตาลงยังเรียวปากหนาของคนบนกาย เลื่อนมือกรีดกรายขึ้นมาตามลำคอหนาสังเกตเห็นว่าเขากำลังกลืนน้ำลายเล็กน้อย ในขณะที่บางอย่างแข็งขึงด้านล่างกำลังทิ่มต้นขาเธออยู่

นัยน์สีน้ำตาลอ่อนกำลังสั่นระริกจ้องมองหญิงสาวใต้ร่าง เพียงเท่านั้นก็สามารถรับรู้ได้ถึงอารมณ์คนมองแล้ว

สองแขนโอบกอดลำคอแกร่งลากสายตาขึ้นกลับมาประสานสบกัน ยกศีรษะขึ้นจากหมอนนุ่มกดจูบปากหนาบดคลึงเบาๆ ก่อนจูบเนิบนาบจะแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนในเวลาต่อมา

คัท!!!

"โอเค! ฉากนี้ผ่านครับ ดีมาก"

เสียงตะโกนดังแทรกฉากเร่าร้อนจูบดูดดื่มระหว่างชายหญิง ก่อนม่านฟ้าจะออกแรงผลักคนบนตัวเบาๆ หันหน้าหลบริมฝีปากที่ยังคงอ้อยอิ่งไม่อยากห่าง

พระเอกหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลายอมลุกออกจากคนตัวเล็กกว่า ปลายลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้มผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออก ดวงตาจดจ้องร่างสวยที่อารมณ์กำลังหลงระเริงไม่อยากละจากด้วยความเสียดาย

ใครบ้างจะไม่อยากแนบแน่นกับนางร้ายเบอร์หนึ่งของวงการในขณะนี้ ม่านฟ้าไม่ได้เป็นหญิงสาวบอบบางผอมแห้งเหมือนผู้หญิงนิยมทั่วไป แต่เธอจะมีรูปร่างอวบอิ่มดูเต็มไม้เต็มมือ

ผิวพรรณผุดผ่องน่าสัมผัส เนียนใสไปทั้งตัว แม้แต่ใบหน้าที่ต้องเจอกับเครื่องสำอาง แดด ฝุ่นและอะไรอีกมากมายในแต่ละวันเจ้าหล่อนก็ยังดูแลได้เป็นอย่างดีจนน่ามองน่าสัมผัสไปหมด

เชื่อว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็อยากมีโอกาสใกล้ชิดกับนางร้ายเบอร์แรงอย่างม่านฟ้า เขาก็เป็นหนึ่งในหนุ่มที่อยากสัมผัสแนบแน่นกับเธอด้วยเช่นกัน

"พี่ยอมใจม่านเลย บอกว่าขอเทคเดียวก็เทคเดียวจริงๆ"

"หนูอยากจบงานเร็วๆ ค่ะจะได้กลับไปทันมื้อเย็นกับครอบครัว" อีกเรื่องคือ ไม่อยากเปลืองตัวหลายรอบ แค่นี้ก็รู้สึกหายใจไม่สะดวกแล้ว

"จริงเหรอครับ เสียดายจังพี่ว่าจะชวนไปดินเนอร์ด้วยกันสักมื้อ คงต้องกินแห้วไปก่อนอีกแล้วสิ"

"..." ม่านฟ้าเลือกที่จะส่งยิ้มบางๆ ให้แทนคำพูดก่อนจะขอตัวเดินออกมาก่อน

ลับหลังพระเอกหนุ่มแล้วนางร้ายเบอร์แรงก็ถอนหายใจออกมาราวกับได้กลั้นหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง ตอนนี้จึงค่อยหายใจคล่องขึ้น

เธอไม่ได้อยากเปลืองเนื้อเปลืองตัวไปกับผู้ชายไปทั่ว แต่ด้วยหน้าที่การงานตรงนี้ที่เธอกำลังทำอยู่ และมันก็เป็นอนาคตของตัวเองและครอบครัวด้วยจึงไม่สามารถปฏิเสธได้

อย่างน้อยๆ การเปลืองตัวเล็กๆ น้อยๆ นี้ก็ทำให้เธอมาอยู่จุดๆ นี้ได้ บทนางร้ายใครจะว่าง่ายก็คงง่าย แต่จะว่ายากก็ยากเหมือนกัน

ใครว่าแค่เดินเข้ากล้องแล้วกรี๊ดง่ายๆ เท่านั้น วันๆ หนึ่งหากมีบทนั้นจริงเสียงเธอวันต่อมาอาจใช้การไม่ได้เลยก็มี เพราะต้องเล่นบทเดิมซ้ำๆ หากว่าไม่ผ่านตามผู้กำกับต้องการ

"พรุ่งนี้อย่าลืมว่าเรามีเดินแบบของ HK ห้างรูมสิบโมงเช้านะ อย่าสายล่ะ"

"โอเคค่ะหนูไม่ลืมหรอกน่า ก็มีนาฬิกาคอยสั่นแจ้งเตือนทุกชั่วโมงแบบนี้หนูจะลืมได้ไง"

"จริงๆ เลย มาหาว่าพี่เป็นนาฬิกาอีก จำได้ไหมครั้งล่าสุดที่กลับบ้านพ่อเป็นยังไง กว่าจะโผล่มาได้เล่นสายไปเกือบยี่สิบนาที"

"งื้อ~ ไม่เอาค่ะ ไม่พูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว หนูบอกแล้วไงว่ามีอุบัติเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น..."

"แต่ก็ไม่ยอมบอกว่าอะไร" หรี่ตากดดันเบาๆ ทำคนมีชนักติดหลังได้แต่ยิ้มแหะๆ เข้ามากอดแขนอ้อนเบาๆ

ม่านฟ้าเป็นคนที่ไม่ค่อยเปิดอกคุยเรื่องส่วนตัวกับคนอื่นมากนัก ขนาดลูกแก้วที่เป็นผู้จัดการส่วนตัว สนิทกันมาตั้งเธอเข้าวงการแรกๆ ยังรู้แค่เรื่องที่นางร้ายสาวอยากให้รู้เท่านั้นเลย

ร่างอวบอิ่มเขย่งจุ๊บแก้มนุ่มของผู้จัดการสาวที่เธอนับถือเหมือนพี่สาวคนหนึ่งเบาๆ เป็นการอ้อนทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดไม่อยากพูดถึงอุบัติเหตุฉุกเฉินครั้งนั้น

เรียวขาเสลาก้าวเดินออกมายังจุดจอดรถในเวลาต่อมาหลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ลมหายใจถูกสาวเจ้าพ่นออกมาเบาๆ ระบายความอัดอั้นและเหน็ดเหนื่อยในใจ

เปิดประตูรถก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย นั่งมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าอยู่แบบนั้นโดยที่ยังไม่ยอมเคลื่อนรถยนต์คันใหญ่ออกไปเลยเสียทีเดียว

'ทำไมถึงอยากรับงานเพิ่มล่ะ ไหนเคยบอกพี่ว่าอยากมีเวลาว่างให้พ่อกับน้องไม่ใช่หรือไงแล้วอยู่ๆ ทำไมมาเปลี่ยนใจได้'

คำพูดของผู้จัดการสาวยังดังวนอยู่ในหัวนับแต่เช้ามาจนถึงตอนนี้ ยิ่งอยู่กับความเงียบม่านฟ้าก็ยิ่งคิดไม่ตกกับปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่

หลายวันมานี้ไม่ว่าจะเวลาไหนที่ว่างเว้นจากงาน หรือช่วงเวลาที่ต้องอยู่กับตัวเองเธอก็มักจะย้อนนึกไปถึงปัญหาใหญ่ที่เพิ่งได้รู้มา ปัญหาที่แก้ไม่ตกในตอนนี้มันพลอยทำเธอไม่มีสมาธิทำงานไปด้วย

เงินเกือบยี่สิบล้านที่พ่อบอกว่าไปกู้ยืมมาเพื่อลงทุนทำธุรกิจเล็กๆ ร่วมกับเพื่อน แต่กิจการยังไม่ทันไปถึงไหนก็ต้องมาเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะคนไม่เคยทำธุรกิจมาก่อน ไม่ศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับแนวธุรกิจนี้มาก่อนจึงพลาดทำเงินก้อนใหญ่หลุดมือไปอย่างไม่เหลือเศษฝุ่น

เธอเพิ่งมารู้หลังกลับไปเยี่ยมหาน้องชายกับพ่อครั้งล่าสุดนี้เพราะมีเจ้าหนี้มาตามทวงถึงบ้าน ใช่ว่าไม่เคยรู้ว่าท่านกำลังทำอะไร เธอสนับสนุนท่านทุกทางเพราะเห็นว่าท่านชอบและมีความกระตือรือร้นที่จะทำจริง

แต่แล้ว... ก็เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางกาย กลางวันแสกๆ กลางบ้านที่ให้ร่มเงาบังแดดลมฝน

ม่านฟ้าเพิ่งมารู้ทีหลังที่เจ้าหนี้ตามทวงถึงบ้านว่าเงินก้อนนั้นไม่ได้มีการนำไปลงทุนสร้างธุรกิจอะไรแต่อย่างใด มันเป็นการลงทุนร่วมกับเพื่อนก็จริง.. แต่เป็นการลงทุนการพนันต่างหาก

เธอยังจำความรู้สึกคล้ายฟ้าถล่มลงมาปิดกั้นลมหายใจตัวเองวันนั้นได้ชัดเจน ไม่มีคำพูดใดจะพูดกับท่านได้นอกจากหันหลังเดินออกมาจากบ้าน

โชคดีหน่อยที่น้องชายคนเดียวไม่รับรู้เรื่องด้วยเพราะไปมหาลัยเสียก่อน เธอไม่อยากให้น้องต้องมาเครียดไปด้วย เดี๋ยวเสียกำลังใจผลการเรียนที่ดีมาตลอดจะตกฮวบลงมาไปด้วย

ยอมรับทุกอย่างเอาไว้ด้วยตัวเอง นับจากวันนั้นก็หลีกเลี่ยงจะพูดเรื่องนี้กับพ่อผ่านทางสายโทรศัพท์ พยายามคิดหาทางที่จะสร้างรายได้ให้ตัวเองเพิ่มแต่ก็ต้องจนหนทางเพราะเวลาทำงานเธอที่รัดตัวแน่น แถมคิวงานยังไม่มีว่างเว้น จนต้องขอผู้จัดการสาวให้หางานเพิ่มให้ตัวเอง

มันเป็นงานที่เธอทำได้ในตอนนี้และงานที่ทำได้ดีมาตลอดเช่นกัน เคยคิดจะหาวันหยุดให้ตัวเองและครอบครัวหลังจากเคลียร์คิวงานที่ค้างทั้งหมดแล้ว แต่ก็ต้องพับเก็บความคิดนั้นไว้ก่อนและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหยิบมันกลับขึ้นมาพูดอีกครั้ง

"เฮ้อ... ฮัลโหลค่ะพ่อ"

เสียงหวานถอนหายใจเบาๆ หลุดออกจากภวังค์ความคิดหนักของตัวเองหลังหน้าจอมือถือเปล่งแสงเรียกดึงสติ เริ่มสตาร์ทเคลื่อนตัวออกมาจากจุดจอดรถในขณะที่ปากก็สนทนากับคนในสายไปด้วย

.

.