บทที่ 22

มุกรดารับรู้สึกถึงสายตาคมเข้มที่จ้องมองดวงหน้าของเธออย่างเพ่งพินิจเนิ่นนานเสียจนรู้สึกอึดอัด อากาศรอบ ๆ ตัวก็เริ่มระอุขึ้น เลือดในกายสาวกลับสูบฉีดแรงราวผ่านการวิ่งฝ่าแสงแดดท่ามกลางทะเลทรายพยายามเบือนหน้าหนีอยากจะวาร์ปหายตัวไปเสียจากตรงนี้เหลือเกิน ภาพความทรงจำเมื่อหนึ่งปีก่อนก็ขยันฉายซ้ำจนน่ารำคาญ

แต่ใบหน้าหล่อเหลานั่นก็ตามติดไม่ห่างไม่ว่าเธอจะเบือนหน้าไปทางไหน สายตาของเขาแน่นิ่งลามเลียไปทั่วดวงหน้าสวย ขนกายอ่อนลุกชูชันอย่างไม่ทราบสาเหตุ ริมฝีปากอิ่มเต็มแห้งผาก ลิ้นน้อย ๆ เผลอแลบเลียไปมาเพื่อเติมเต็มความชุ่มชื้น

ทำเอาหลี่จวิ้นหยางคุณชายใหญ่ผู้เปรียบเสมือนดั่งหินผาถึงกับเกิดอาการหายใจสะดุด ยิ่งกลิ่นกายสาวบวกกับน้ำหอมกลิ่นที่ไม่เหมือนใคร ช่างก่อกวนอารมณ์ดิบเถื่อนภายในกายแกร่งถึงกับเผลอขยับคลายปมเนกไทไปมาเพื่อคลายความอึดอัดที่เกิดขึ้น

หลี่จวิ้นหยางตัดสินใจลุกขึ้นในทันทีโดยปล่อยให้เธอเป็นอิสระ มันคงไม่ดีแน่ถ้าจะแกล้งหญิงสาวที่นอนหัวฟูอยู่บนเตียง เดี๋ยวจะพานโกรธจนทำให้งานใหญ่เสียหายถึงแม้จะประเมินได้ว่าเธอฤทธิ์เดชเยอะใช่เล่น

“จัดการตัวเองมุกรดาอย่าให้มีปัญหา เพราะฉันไม่รับรองความปลอดภัย”

มุกรดายังคงนิ่งเฉยไม่แยแสคนตัวโตที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงสายตาของเขามองเธออย่างเอาเรื่อง เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าแอบดื้อเงียบไม่ปฏิบัติตามคำสั่งเขาจะทำเช่นไร

เธอรู้ว่าเขาแค่ขู่ ไม่มีทางเสียหรอกจะให้คนอย่างมุกรดายอมทั้งที่ไม่ทราบข้อเท็จจริงว่าทำไมถึงถูกพาตัวมาที่นี่ หรืออย่างน้อยควรต้องมีราคาที่ต้องจ่าย มุกรดาแสร้งเฉมองไปทางอื่น

หลี่จวิ้นหยางขบกรามเบา ๆ ปรายตามองร่างอรชรที่นอนผมเผ้ารุงรังอยู่บนเตียงด้วยอาการหงุดหงิด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนจะดื้อกับเขาเลยสักคนมีแต่จะคลานเข้าหา

“โอเคฉันเข้าใจ เอาเป็นว่าหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ฉันจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟังโดยละเอียด” เขายังยืนนิ่งจ้องดวงหน้าสวยเพียงแวบเดียวก่อนปรับสีหน้าราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินออกไปทันที

ทิ้งให้มุกรดาอ้าปากค้างทำตาปริบ ๆ คำถามมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวแต่ไร้ซึ่งคำตอบ หงุดหงิดจนพานหยิบหมอนที่อยู่ใกล้มือเขวี้ยงออกไปด้วยอารมณ์โกรธกรุ่นโชคดีที่บานประตูปิดลงทันไม่งั้นคงได้ปลิวโดนแผ่นหลังของเจ้าของเรือนร่างสูงร้อยแปดสิบห้าเป็นแน่

“ไอ้บ้า” มุกรดาสบถพลางพ่นลมออกมาทำไมอะไร ๆ ก็ไม่เป็นใจเอาเสียเลยปกติเธอไม่เคยมีอาการหงุดหงิดเช่นนี้มาก่อน สาเหตุน่าจะมาจากผู้ชายที่ชื่อ พงษ์ปกรณ์ วรนัยอัตถะวิกรม นึกแล้วอย่างเขกหัวตัวเองให้ฉลาดขึ้น มันเป็นความผิดพลาดใหญ่หลวงของตัวเธอเองเพราะสายตาดันไม่รักดีหน้ามืดตามัวเห็นคนหล่อหน้าตาดีไม่ได้เชียว

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน...

ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงท่ามกลางนักเที่ยว มุกรดาสาวสวยสายสตรอง เพื่อนรักของนุนีติ์กำลังง่วนกับการแต่งตัวอยู่กับเพื่อน ๆ ในห้องพักของพนักงาน วันนี้หญิงสาวมีงานเอ็นฯ ที่ไนต์คลับหรูแห่งหนึ่ง งานนี้เพื่อนจ้างวานมาอีกทีโดยผ่านพี่แข การรับงานของเธอส่วนใหญ่พี่แขจะสกรีนงานให้ทุกครั้ง

“นี่สาว ๆ งานนี้พวกหล่อนต้องได้ทริปหนัก ๆ แน่ ดริงก์หนึ่งไม่ต่ำกว่าสองพันถึงห้าพันเพราะไอ้พวกนั้นมันรวยเป็นถึงลูกหลานไฮโซกระเป๋าหนัก” ส้มสาวเอ็นฯ หนึ่งในทีมเอ่ยขึ้นระหว่างที่ทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตาแต่งตัวเพื่อจะไปทำงาน

“ฉันเบื่อแล้ว ไม่ชอบที่ต้องไปเอ็นเตอร์เทนพวกนั้น พวกมันชอบดูถูก ถือตัวคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าคนอื่น” จีจี้สาวสวยเอ่ยขึ้นพลางเดินมายืนข้างมุกรดาที่กำลังแต่งหน้าอยู่ตรงกระจกในห้องพักพนักงาน

“แกล่ะมุก ช่วงนี้งานเยอะไหม” หญิงสาวคนดังกล่าวเอ่ยถามหลังจากบ่นอะไรไปเรื่อยเปื่อย อย่างไม่จริงจังมากนัก

“เรื่อย ๆ ช่วงนี้เบื่อ เลยรับงานถี่ กินเหล้าจนเลือดจะกลายเป็นสีเดียวกันละมั้ง” มุกรดาเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าเซ็ง

“พวกเรามันจน เงินทองก็หายากฉิบหาย พ่อฉันก็ไลน์มาขอเงินตั้งหลายหมื่นบอกว่าจะเอาไปซื้อวัวมาเลี้ยง ฉันเพิ่งโอนไปให้เมื่อสองวันก่อนสามหมื่น เฮ้อ…” หญิงสาวอีกคนนามแอนนาที่นั่งสูบบุหรี่อยู่หน้ากระจกเอ่ยขึ้นอย่างปลง ๆ